Wyrok z dnia 9 listopada 2001 r., IV SAB 214/00

wyrok z dnia 9 listopada 2001 r., IV SAB 214/00

Tekst

TEZY

1 Za uzasadnioną przeszkodę do załatwienia sprawy w terminie ustawowym nie może być uznany fakt zwłoki organu niższego stopnia w przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego.

2 W sytuacji strukturalnej jedności organów administracji publicznej, bezczynność lub zwłoka jednego z ogniw struktury administracyjnej organów administracji publicznej, przyczyniająca się do nie załatwienia sprawy w terminie ustalonym w przepisach prawa, nie może być zakwalifikowana jako przyczyna niezależna od organu w rozumieniu art. 35 par. 5 Kpa.

Sentencja

3 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Władysława K. na bezczynność (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie zamurowania otworu okiennego w ścianie budynku mieszkalnego - zobowiązuje (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do załatwienia w terminie jednego miesiąca, od doręczenia niniejszego wyroku, sprawy zakończonej decyzją Burmistrza Miasta S. z dnia 4 czerwca 1998 r. (...), (...).

Uzasadnienie

4 W skardze, która wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 20 października 2000 r., Władysław K. zarzucił bezczynność Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w W. w rozpatrzeniu sprawy dotyczącej zamurowania otworu okiennego w budynku mieszkalnym na działce w miejscowości W. K. 130 gmina S. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z pismem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 26 kwietnia 2000 r. nowy termin załatwienia tej sprawy wyznaczono na dzień 30 czerwca 2000 r. Mimo dokonanej w dniu 12 maja 2000 r. wizji w terenie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego do dnia wniesienia skargi nie wydał decyzji w tej sprawie.

5 W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie jest w bezczynności, ponieważ w dniu 12 maja 2000 r. przeprowadził oględziny przedmiotowego obiektu oraz w oparciu o art. 136 Kpa in fine zlecił jako organ odwoławczy Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S. przeprowadzenie dowodów w wyznaczonym zakresie. W konsekwencji braku odpowiedzi organu I instancji, postanowieniem z dnia 25 października 2000 r. poinformował strony o zaistniałej zwłoce w rozpatrywaniu sprawy. Ponadto pismem z dnia 20 grudnia 2000 r. wystąpił do organu I instancji z ponagleniem w sprawie przeprowadzenia żądanych wcześniej dowodów.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Skarga jest uzasadniona. Jest bezsporne, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 30 września 1999 r. II SA/Lu 1080/98 została uchylona decyzja Wojewody R. z dnia 21 lipca 1998 r. w przedmiocie nakazu zamurowania otworu okiennego w południowej ścianie budynku mieszkalnego Teresy i Tomasza M. na działce w W. K. Zatem od daty wydania powyższego wyroku do dnia wniesienia skargi na bezczynność (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, właściwego do ponownego rozpatrzenia sprawy w trybie odwoławczym upłynął okres ponad roczny, co czyni uzasadnionym zarzut nie dopełnienia przez ten organ wymogu określonego w art. 35 Kpa.

8 Skarżący przed wniesieniem niniejszej skargi sądowej wniósł zażalenie na bezczynność do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego /pismo z dnia 22 września 2000 r./. Za uzasadnioną przeszkodę do załatwienia sprawy w terminie ustawowym nie może być uznany fakt zwłoki organu niższego stopnia w przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego. W sytuacji bowiem strukturalnej jedności organów administracji publicznej, bezczynność lub zwłoka jednego z ogniw struktury administracyjnej organów administracji publicznej, przyczyniająca się do nie załatwienia sprawy w terminie ustalonym w przepisach prawa, nie może być zakwalifikowana jako przyczyna niezależna od organu w rozumieniu art. 35 par. 5 Kpa.

9 Skoro, zatem w niniejszej sprawie właściwy organ nie wydał decyzji w terminie określonym w art. 35 Kpa, zaś skarżący uczynił zadość wymogowi z art. 37 par. 1 Kpa, to skargę należało uznać za uzasadnioną i stosownie do art. 25 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzec jak w sentencji.