Wyrok z dnia 21 grudnia 2000 r., II SA/Lu 1204/99

wyrok z dnia 21 grudnia 2000 r., II SA/Lu 1204/99

Tekst

TEZY

1 1. Decyzja o wznowieniu robót budowlanych /art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nie może być utożsamiana z nową decyzją o pozwoleniu na budowę /art. 37 ust. 2/.

2 2. Skoro w przypadku istotnego odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę uchylono decyzję o pozwoleniu na budowę /art. 36a ust. 2/, a wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę lub, po noweli z dnia 21 stycznia 2000 r., decyzji o wznowieniu robót - wydawanych na podstawie art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej /starostę/, to organ nadzoru budowlanego nie jest uprawniony do wydania decyzji o wznowieniu robót na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego.

Sentencja

3 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Krzysztofa W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 24 września 1999 r. (...) w przedmiocie wznowienia robót budowlanych - uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 23 sierpnia 1999 r. (...); (...).

Uzasadnienie

4 (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa orzekł zaskarżoną decyzją o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 23 sierpnia 1999 r. udzielającej Dorocie i Janowi Sz. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy realizacji pawilonu handlowego na działkach nr 40/3 i 41/1 przy ul. P. 1 w B.

5 Organ odwoławczy wskazał na następujące motywy rozstrzygnięcia:

6 Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 1999 r. wstrzymano prowadzenie robót budowlanych przy przedmiotowym obiekcie ze względu na to, że budowa była prowadzona w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę udzielonym decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia 10 września 1998 r. Dlatego też decyzją z dnia 4 czerwca 1999 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązał inwestorów do opracowania i przedłożenia określonych dokumentów.

7 Z uwagi na to, że inwestorzy wykonali nałożony na nich obowiązek, organ I instancji wydał na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego decyzję udzielającą pozwolenia na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych. Decyzja ta jest zgodna z prawem.

8 Ponadto dopełniony został obowiązek wynikający z art. 36a ust. 2 tej ustawy, gdyż Starosta Powiatowy w B. decyzją z dnia 10 września 1999 r. uchylił decyzję z dnia 10 września 1998 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu.

9 Krzysztof W. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając naruszenie prawa. Wskazał, że winna być wydana decyzja odmowna, gdyż inwestorzy w sposób istotny odstąpili od warunków pozwolenia na budowę. Zgoda na wznowienie robót budowlanych premiuje samowolę inwestorów, a narusza prawa skarżącego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono na czym polega zgodność tej decyzji z art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego.

10 Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaskarżonej decyzji.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są niezgodne z prawem.

13 Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że przesłanką wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zezwalającej na wznowienie robót budowlanych było wykonanie przez inwestorów obowiązków wynikających z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia 4 czerwca 1999 r. wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

14 W związku z tym wskazać należy, że wyrokiem z dnia 21 grudnia 2000 r. II SA/Lu 1028/99 uchylona została powyższa decyzja oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji.

15 W tej sytuacji wykonanie przez inwestorów obowiązków wynikających z decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie ma znaczenia prawnego, co jest równoznaczne z brakiem podstaw do wydania decyzji zezwalającej na wznowienie robót budowlanych w oparciu o art. 51 ust. 1a cyt. ustawy. Wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej decyzji opartej o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy powoduje, że wadliwą jest również decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego.

16 Nadto podnieść należy, iż wobec ustalenia przez organ administracji, że inwestorzy prowadzili roboty budowlane z istotnym odstępstwem od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, przepis art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego nie mógł stanowić materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia.

17 W dacie wydania decyzji przez organ I instancji oraz decyzji organu odwoławczego ustawa - Prawo budowlane obowiązywała w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw /Dz.U. nr 111 poz. 726/. Ustawą tą do ustawy - Prawo budowlane dodano art. 36a oraz zmieniono art. 37 ust. 2 /art. 1 pkt 18 i 19 noweli/. Zgodnie z art. 36a ust. 1 istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie na podstawie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, zaś w myśl art. 36 ust. 2 cyt. ustawy, w przypadku naruszenia wymogu określonego w ust. 1, właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę.

18 Wznowienie budowy było możliwe dopiero po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę /art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego/.

19 Przepisy te jako szczególne, mające zastosowanie w sytuacji istotnego odstępstwa od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, wykluczały możliwość rozstrzygnięcia sprawy przez wydanie decyzji o wznowieniu robót budowlanych na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego.

20 Decyzja o wznowieniu robót budowlanych /art. 51 ust. 1a/ nie może być utożsamiana z nową decyzją o pozwoleniu na budowę /art. 37 ust. 2/. Zmiana z dniem 23 lutego 2000 r. art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego przez wprowadzenie możliwości wydania na tej podstawie prawnej również decyzji o wznowieniu robot /art. 34 pkt 2 ustawy z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej /Dz.U. nr 12 poz. 136 ze zm./, jako wprowadzona już po wydaniu decyzji organów obu instancji /14 września 1999 r. i 3 listopada 1999 r./, nie miała wpływu na rozstrzygnięcie. Organ administracji rozstrzyga sprawę na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu podejmowania decyzji. Nadto na podstawie art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego decyzje wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej, a nie organ nadzoru budowlanego /art. 82 ust. 1 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego/. Tak więc i z tego względu decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego nie może być utożsamiana z decyzją, która powinna być wydana na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy, o ile istniałyby ku temu przesłanki.

21 Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wydanie decyzji zezwalającej na wznowienie robót budowlanych było możliwe, gdyż organ administracji architektoniczno-budowlanej uchylił dotychczasową decyzję o pozwoleniu na budowę. Pogląd ten, jako nie znajdujący normatywnego uzasadnienia, jest błędny. Skoro bowiem w przypadku istotnego odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę uchylono decyzję o pozwoleniu na budowę /art. 36a ust. 2/, a wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę lub, po noweli z dnia 21 stycznia 2000 r., decyzji o wznowieniu robót - wydawanych na podstawie art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej /starostę/, to organ nadzoru budowlanego nie jest uprawniony do wydania decyzji o wznowieniu robót na podstawie art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego.

22 Uwagi powyższe odnoszą się do decyzji organów obu instancji jako wydanych z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego. Nadto organ odwoławczy naruszył art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa. Przepis ten stanowi formalnoprawną podstawę do utrzymania w mocy zgodnej z prawem decyzji pierwszoinstancyjnej. Utrzymując w mocy wadliwą decyzję pierwszoinstancyjną, organ odwoławczy również wydał decyzję niezgodną z prawem.

23 Uznając skargę za uzasadnioną, należało uchylić decyzje organów obu instancji na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 w zw. z art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i obciążyć stronę przeciwną kosztami postępowania na podstawie art. 55 ust. 1 cyt. ustawy.

24 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.