Wyrok z dnia 1 sierpnia 2018 r., I Ca 300/18

wyrok z dnia 1 sierpnia 2018 r., I Ca 300/18

Tekst

1 Wyrok+Uzasadnienie

2 Sygn. akt I Ca 300/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Dnia 1 sierpnia 2018 roku

4 Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny

5 w składzie:

6 Przewodniczący SSO Barbara Bojakowska

7 Sędziowie SSO Joanna Składowska

8 SSR (del.) Ewelina Puchalska

9 Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak

10 po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 roku w Sieradzu

11 na rozprawie

12 sprawy z powództwa [xAnon]

13 przeciwko [xAnon] w [xAnon]

14 o zadośćuczynienie

15 na skutek apelacji pozwanego

16 od wyroku Sądu Rejonowego w Łasku

17 z dnia 27 kwietnia 2018 roku, sygnatura akt I C 558/16

18 1.

19 oddala apelację;

20 2.

21 zasądza od pozwanego [xAnon] w [xAnon] na rzecz powódki [xAnon] 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

22 Sygn. akt I Ca 300/18

Uzasadnienie

23 Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy w Łasku zasądził od pozwanego [xAnon] z/s w [xAnon] na rzecz powódki [xAnon] tytułem zadośćuczynienia kwotę 6000 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty (pkt 1) oraz kwotę 2417 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2), nakazując pobranie od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w [xAnon] kwoty713,66 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych związanych z opinią biegłego pokrytych tymczasowo przez Skarb Państwa (pkt 3), nie obciążając jednocześnie pozwanego kosztami sądowymi w zakresie opłaty sądowej od uiszczenia której powódka była zwolniona (pkt 4). Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia i wnioski,

24 których istotne elementy przedstawiają się następująco:

25 W dniu 14 maja 2014 roku powódka [xAnon] wraz ze znajomymi udała się

26 do [xAnon] pw.[xAnon] [xAnon] i [xAnon] w [xAnon]. Chciała go obejrzeć z uwagi na okoliczność, iż miała go dekorować w ramach prowadzonej przez siebie działalności. Z uwagi na to, że trwała msza święta zajrzeli oni tylko do kościoła, nie wchodząc do środka. Wychodząc powódka potknęła się o wystającą, niezabezpieczoną

27 i nieoznakowaną metalową rurkę umiejscowioną w okolicach drzwi wejściowych do kościoła. Powódka przewróciła się i uderzyła głową o podłoże. Powódka była ubrana w spodnie. Na nogach miała płaskie mokasyny.

28 Bezpośrednio po upadku pierwszej pomocy udzieliła powódce jej znajoma [xAnon], która jest ratownikiem medycznym. Powódka odczuwała silne dolegliwości bólowe głowy, prawego kolana i twarzy, na której wystąpił obrzęk i krwawienie. Po ustąpieniu krwawienia powódka pojechała wraz ze znajomymi samochodem do [xAnon], a później autobusem do [xAnon]. Z uwagi na nasilające się dolegliwości bólowe i ograniczenia w chodzeniu powódka udała się bezpośrednio na Izbę Przyjęć Szpitala w [xAnon]. Podczas konsultacji powódka zgłaszała bóle i zawroty głowy z bolesnością palpacyjną twarzy oraz silny ból prawego kolana ograniczający ruchomość. Została skierowana na Oddział Chirurgiczny Ogólny, gdzie przebywała do 16 maja 2014 r. Podczas hospitalizacji wykonano szereg badań i konsultacji, na podstawie których zdiagnozowano uraz powłok głowy z bólami i zawrotami oraz silne stłuczenie kolana. Podczas kolejnych dni [xAnon] nadal zgłaszała utrzymujące się dolegliwości bólowe. Podczas konsultacji ortopedycznej rozpoznano krwiaka przedrzepkowego, w związku z czym dwukrotnie w dniach 15 maja i 16 maja 2014 r. wykonano nakłucie i obarczono 2 ml treści krwistej. W dniu 16 maja 2014 roku powódka została wypisana do domu z zaleceniem dalszej kontroli w [xAnon]. W dniu 26 maja 2014 roku powódka odbyła wizytę w [xAnon]. Specjalista odnotował informację o przebytym upadku. Powódka zgłaszała silne dolegliwości bólowe prawego kolana z krwiakiem i obrzękiem oraz bolesnością goleni znacznie ograniczające ruchomość. Lekarz wydał zwolnienie lekarskie i zalecił leczenie farmakologiczne. Podczas kolejnej konsultacji ortopedycznej w dniu 26 czerwca 2014 roku powódka nadal zgłaszała utrzymujące się silne dolegliwości bólowe prawego kolana. Specjalista w badaniu rozpoznał bolesność uciskową przyśrodkowego przedziału kolana i zalecił badanie USG. Ponadto wydał zwolnienie lekarskie i zalecił leczenie farmakologiczne oraz stosowanie opaski. W dniu 08 lipca 2014 roku [xAnon] wykonała prywatnie badanie USG prawego kolana. Przedmiotowe badanie wykazało przypłaszczenie łąkotki przyśrodkowej, wskutek najprawdopodobniej jej pęknięcia. W dniu 9 lipca 2014 roku powódka udała się na wizytę do [xAnon] z wynikiem badania USG. Specjalista na podstawie tego dokumentu rozpoznał stan po urazie kolana ze złamaniem łąkotki z utrzymującymi się dolegliwościami bólowymi. Ponadto skierował powódkę do szpitala celem dalszego leczenia operacyjnego. Zalecił zabiegi fizjoterapeutyczne, leczenie farmakologiczne oraz wydał kolejne zwolnienie lekarskie. W dniach 1 sierpnia 2014r., 8 sierpnia 2014 r., 5 września 2014 r., września 2014 r., 8 października 2014 r., 9 grudnia 2014 r. powódka zgłaszała się na kolejne konsultacje ortopedyczne. Specjalista odnotowywał informację o wyznaczonym terminie zabiegu operacyjnego, utrzymujących się dolegliwościach bólowych, obrzęku, ograniczeniu ruchomości, zalecał kolejne zabiegi fizjoterapeutyczne, leczenie farmakologiczne i wydawał zwolnienia lekarskie.

29 Z uwagi na utrzymujące się od dnia wypadku dolegliwości bólowe głowy [xAnon] w dniu 21 sierpnia 2014 roku udała się na wizytę do Poradni Neurologicznej. Specjalista zapisał w dokumentacji medycznej informacje o utrzymujących się od dnia wypadku silnych bólach i zawrotach głowy będących skutkiem upadku oraz uderzeniu głową o chodnik, bólach odcinka L-S kręgosłupa, uda prawego oraz prawego stawu kolanowego. Specjalista zalecił dodatkowe badania oraz leczenie farmakologiczne. Podczas konsultacji neurologicznej w dniu 18 września 2014 roku powódka zgłaszała silne dolegliwości bólowe kręgosłupa, biodra i kolana prawego oraz zawroty głowy. W dniu 19 stycznia 2015 roku [xAnon] została przyjęta na oddział [xAnon] - [xAnon] [xAnon] [xAnon] w [xAnon]. Podczas hospitalizacji wykonano badania krwi oraz artroskopię prawego stawu kolanowego i usunięto uszkodzony fragment rogu tylnego MM. W dniu 21 stycznia 2015 roku powódka została wypisana z zaleceniem oszczędzania operowanej kończyny, chodzenia o kulach przez kilka dni, przeciwobrzękowego ułożenia kończyny, zmiany opatrunków co 2 dni, zdjęcia szwów

30 po około 2 tygodniach po zabiegu oraz leczenia farmakologicznego /[xAnon] - 1 amp. przez

31 5 dni, [xAnon] lx 1 tabl. w razie bólu/.

32 W dniu 2 lutego 2015 roku [xAnon] udała się na wizytę do [xAnon]. Specjalista odnotował informację o przebytym zabiegu operacyjnym. Podczas konsultacji wykonano zmianę opatrunku i zdjęto szwy oraz zalecono leczenie w [xAnon]. W dniach 12 lutego 2015 r., 10 marca 2015 r., 08 maja 2015 r., 14 maja 2015 r., 14 czerwca 2015 r., 15 lipca 2015 r., 18 sierpnia 2015 r., 1 września 2015 r., 1 października 2015 r., 22 października 2015 r. [xAnon] zgłaszała się na kolejne konsultacje ortopedyczne.

33 Biegły sądowy ortopeda w odpowiedzi na pytania sądu wyjaśnił, że obecnie

34 nie stwierdza u powódki dysfunkcji prawego stawu kolanowego, który można by uznać

35 jako trwały uszczerbek na zdrowiu. Podkreślił, że uszczerbkiem są następstwa przebytego urazu, a nie jakie obrażenia ów uraz spowodował. Dodał, że w ocenie ortopedycznej rokowania u powódki dotyczące następstw przebytego urazu prawego stawu kolanowego jest pomyślne.

36 Powódka ma 60 lat, w związku z doznanym urazem cały czas pozostaje pod opieką ortopedy dr. [xAnon], uczęszczając regularnie na wizyty w poradni ortopedycznej. Korzysta

37 z wyjazdów sanatoryjnych z ZUS-u i zabiegów rehabilitacyjnych. Powódka nadal odczuwa ból prawej nogi i pobiera środki przeciwbólowe.

38 Sąd, w oparciu o art. 415 k.c. wskazał, że postępowanie dowodowe wykazało,

39 że powódka na skutek potknięcia się i upadku na teren przed wejściem do kościoła wyłożony betonową kostką brukową – doznała wielu urazów min. urazu głowy z raną i pourazowym zespołem bólowym, urazu stawu kolanowego prawego z pęknięciem łękotki przyśrodkowej wymagającego zabiegu operacyjnego oraz licznych otarć i potłuczeń wielu części ciała. Zdaniem Sądu, jedyną przyczyną upadku powódki był zamocowany w kostce brukowej kawałek metalowej rurki, o który powódka przemieszczając się po równym terenie potknęła się i upadła.

40 Ponadto, z materiału zdjęciowego rurka metalowa miała kilka centymetrów wysokości i wbrew twierdzeniom pozwanego nie była zabezpieczona jakimkolwiek tłumiącym materiałem.

41 Zauważono przy tym, ze teren bezpośrednio przed wejściem do kościoła

42 jest uczęszczany przez wiele osób i w szczególny sposób powinien być zabezpieczony

43 przed możliwością doznania przez nie urazów. Nie zawsze jest możliwość zaobserwowania terenu w sytuacji, gdy np. uczestnicy mszy świętej wychodzą tłumnie z kościoła. Zamontowanie takich ograniczników – w ocenie Sądu – nie spełniało jakichkolwiek wymogów bezpieczeństwa i realnie zagrażało bezpieczeństwu osób poruszających się po tym terenie. Biorąc pod uwagę chęć zabezpieczenia drzwi możliwe jest zastosowanie ograniczników spełniających kryteria bezpieczeństwa np. zamontowanych bezpośrednio

44 w ścianie bądź też w bliższej odległości od ściany kościoła, posiadających zabezpieczenia gumowe.

45 Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zachodzi związek przyczynowy pomiędzy przedmiotowym zdarzeniem a doznaną przez powódkę szkodą i dlatego roszczenie powódki zasługuje na uwzględnienie co do zasady, gdyż Parafia nie dochowała należytej staranności w zapewnieniu bezpieczeństwa osób uczęszczających do kościoła, w wyniku czego powódka doznała uszczerbku na zdrowiu.

46 Sąd zwrócił uwagę, iż podstawą odpowiedzialności pozwanego jest umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zawarta ze sprawcą wypadku oraz przepis

47 art. 822 k.c., zaś zakres odpowiedzialności pozwanego, a co za tym idzie wysokość należnego powódce zadośćuczynienia określa art. 445 § 1 k.c.

48 Wskazano przy tym, że z poczynionych przez Sąd ustaleń wynika, że na skutek wypadku powódka doznała uszkodzenia ciała polegającego na urazie głowy z raną

49 i pourazowym zespołem bólowym, urazie stawu kolanowego prawego z pęknięciem łękotki przyśrodkowej wymagającego zabiegu operacyjnego oraz licznych otarć i potłuczeń wielu części ciała. Zmuszona była do podjęcia leczenia szpitalnego /w trakcie którego miała wykonany zabieg artroskopii/, korzystania zabiegów rehabilitacyjnych oraz farmakoterapii przeciwbólowej. Ponadto koniecznym było kontunuowanie przez nią leczenia w poradni ortopedycznej oraz neurologicznej, a także prowadzenie oszczędzającego trybu życia. Uraz powypadkowy utrudniał powódce wykonywanie pracy zawodowej. Do daty zamknięcia rozprawy powódka pozostawała na zwolnieniu lekarskim. Powódka nadal zgłasza dolegliwości bólowe, z powodu których pobiera w dalszym ciągu środki przeciwbólowe. Korzysta również z pobytów sanatoryjnych z ZUS-u. Z uwagi na powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki tytułem zadośćuczynienia kwotę 6000 zł uznając, że jest ona adekwatna i kompensująca powódce rozmiar doznanych przez nią krzywd.

50 Odsetki za opóźnienie zasądzono od dnia 8 stycznia 2016 r., tj. w okresie 30 dni

51 od daty zgłoszenia szkody, a o kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.

52 Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając go w całości

53 i zarzucając:

54 1/ obrazę przepisu postępowania art. 233 § 1 k.p.c., poprzez błędną ocenę, że materiał dowodowy w postaci dokumentów – fotografii obrazujących stan techniczny podestu schodów kościoła, w miejscu zaistnienia wypadku, daje podstawę do ustalenia, że zachowanie właściciela budynku kościoła nosiło cechy bezprawności, a w konsekwencji, że było ono zawinione; 2/ obrazę prawa materialnego:

55 - art. 415 k.c. - poprzez bezzasadną ocenę prawną, że właściciel budynku zawinił powstanie szkody na osobie powódki, pomimo nie udowodnienia bezprawności zachowania właściciela budynku, przejawiającej się w montażu ogranicznika drzwi w sposób niezgodny z normami prawa budowlanego;

56 - art. 445 § 1 k.c. - poprzez ustalenie zadośćuczynienia dla powoda w kwocie rażąco zawyżonej - nie mieszczącej się w kryteriach zadośćuczynienia odpowiedniego do zakresu doznanej przez powoda krzywdy, biorąc pod uwagę prawidłowo ustalony fakt, że powódka nie doznała w wyniku zdarzenia trwałego ani długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, a skutki tego zdarzenia dla sprowadzały się do wystąpienia u powódki przejściowego rozstroju zdrowia.

57 W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku i o oddalenie powództwa w całości oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów procesu

58 za instancję odwoławczą.

59 W odpowiedzi na apelację wniesiono o jej oddalenie w całości i zasądzenie na rzecz powódki od pozwanego kosztów postępowania przed Sądem II instancji, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych.

60 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

61 Apelacja jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew bowiem zarzutom zawartym w złożonym środku zaskarżenia Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, czy też procesowego.

62 Na mocy art. 387 § 21 k.p.c. Sąd Okręgowy ograniczył uzasadnienie do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa, ponieważ Sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego ani nie zmienił ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji, który w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, a na jego podstawie poczynił adekwatne do treści materiału dowodowego ustalenia faktyczne. Ustalenia te Sąd Odwoławczy przyjmuje za własne, nie znajdując potrzeby ich ponownego szczegółowego przytaczania. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez pozwanego, wskazać trzeba,

63 iż zgodnie z brzmieniem art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Powyższe wymogi, wbrew skarżącemu, spełnia ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie, w szczególności co do wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych dowodów, które to zdaniem Sądu Odwoławczego są nie tylko logiczne, ale także zgodne z zasadami doświadczenia życiowego.

64 Nie można bowiem przy tym podzielić poglądu strony skarżącej, iż na podstawie dokumentacji fotograficznej obrazującej stan techniczny podestu schodów kościoła,

65 nie można wywnioskować, iż właściciel budynku swoim bezprawnym zachowaniem

66 nie przyczynił się do powstania szkody u powódki, pomimo montażu ogranicznika drzwi.

67 Przypomnieć bowiem trzeba, że powódka dochodząc swojego roszczenia w oparciu

68 o art. 415 k.c. miała obowiązek wykazać, że do jej upadku na schodach kościoła doszło

69 z zawinionych przez Parafię przyczyn, za którą to pozwany ubezpieczyciel ponosi odpowiedzialność, gdyż przesłankami tej odpowiedzialności są powstanie szkody, popełnienie czynu niedozwolonego i związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy dwoma pierwszymi. Zgodnie z przepisem art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. udowodnienie tych przesłanek obciąża stronę powodową. Zgodnie zaś z art. 361 § 1 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego wynikła szkoda. Konieczność badania „normalności” związku przyczynowego występuje tylko wówczas, gdy między badanymi zjawiskami w ogóle istnieje obiektywny związek przyczynowy. Jeżeli badany skutek nastąpiłby również mimo braku zdarzenia wskazanego jako jego przyczyna, nie można uznać istnienia związku przyczynowego między tymi zdarzeniami ( por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2002 roku IV CKN 826/2000 niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2008 roku V CSK 18/08 LEX nr 424431). W takiej sytuacji, na skutek nieistnienia związku przyczynowego, w ogóle nie powstaje odpowiedzialność odszkodowawcza. Normalny związek przyczynowy nie oznacza, że pewien skutek musi być koniecznym następstwem pewnego zdarzenia – polega on jednak na tym, że pewne następstwa działania lub zaniechania są adekwatne dla takiego działania lub zaniechania bez względu na to, że inne następstwa zdarzają się częściej. Nie wyłącza „normalności” następstwa okoliczność, że czasami – nawet mimo identycznych warunków zdarzenia – dane następstwo nie występuje, jak również, że występuje statystycznie rzadko. Normalne następstwo nie musi oznaczać warunku koniecznego (

70 por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 roku II CKN 1018/2000 niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2008 roku V CSK 491/07 LEX nr 385589; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2006 roku III CSK 135/05 LEX nr 201033). Dla stwierdzenia istnienia normalnego związku przyczynowego wystarczy ustalenie,

71 że konkretny skutek danego działania lub zaniechania nie jest zjawiskiem tak odosobnionym i tak wyjątkowym, iż nie mieści się w granicach zwykłego powiązania między przyczyną i skutkiem – nie można wyłączyć uznania za normalne takich następstw działania, wyrządzającego szkodę, które mogą wystąpić tylko u pewnej nieokreślonej grupy osób, a nie u wszystkich ludzi ( por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 listopada 1970 roku I CR 468/70 LEZ nr 6819). W sytuacjach granicznych rozstrzygające znaczenie będzie mieć sędziowskie poczucie prawne

72 (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2008 roku IV CSK 5/08 LEX nr 371827).

73 Wskazać w tym miejscu trzeba, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia

74 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki

75 i ich usytuowanie (tj. Dz. U. z 2015r. poz. 1422) wskazuje m.in. w § 305 jakie warunki powinna spełniać nawierzchnia, posadzki i wykładziny budynku, tj. nawierzchnia dojść

76 do budynków, schodów i pochylni zewnętrznych i wewnętrznych, ciągów komunikacyjnych w budynku oraz podłóg w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, a także posadzki w garażu, powinna być wykonana z materiałów niepowodujących niebezpieczeństwa poślizgu; posadzki i wykładziny w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi powinny być wykonane z materiałów antyelektrostatycznych, spełniających warunki określone w Polskich Normach dotyczących ochrony przed elektrycznością statyczną; nawierzchnia zewnętrznej pochylni samochodowej o nachyleniu większym niż 15% powinna być karbowana.

77 Z ustalonego stanu faktycznego wynika bezsprzecznie – wbrew skarżącemu,

78 że wyłączną przyczyną upadku powódki był zamocowany w kostce brukowej kawałek metalowej rurki, o który powódka przemieszczając się po równym terenie potknęła się

79 i upadła. Ponadto ta metalowa rurka nie była zabezpieczona jakimkolwiek materiałem. Zamontowanie natomiast ograniczników o których wspomina skarżący nie spełniało wymogów bezpieczeństwa o jakich mowa w/wym. rozporządzeniu.

80 Podzielić przy tym należy pogląd powódki, że stosowne ograniczniki spełniałyby kryteria bezpieczeństwa, w sytuacji gdyby zostały zamontowane bezpośrednio przy ścianie budynku i posiadały gumowe osłony zabezpieczające.

81 W tych warunkach, nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że pomiędzy upadkiem powódki i jej urazem a działaniem – zaniechaniem właściciela budynku – kościoła za który to pozwany ponosi odpowiedzialność, nie istniał normalny adekwatny związek przyczynowy powodujący jego odpowiedzialność. W odniesieniu do zarzutów pozwanego związanych z wadliwym określeniem przez Sąd wysokości zadośćuczynienia w sposób nieadekwatny do okoliczności sprawy należy przywołać utrwalone w orzecznictwie zapatrywanie, że korygowanie przez sąd odwoławczy wysokości zasądzonej kwoty zadośćuczynienia możliwe jest wówczas, gdy stwierdza się oczywiste i rażące naruszenie ogólnych kryteriów ustalania wysokości zadośćuczynienia ( por. przykładowo wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2006r., II PK 102/.06, z dnia 18 listopada 2004r., ICK 219/04 z dnia 30 października 2003r., IV CK 151/02, z dnia

82 7 listopada 2003r., V CK 110/03, z dnia 9 lipca 197- r., III PRN 39/70). W ramach kontroli instancyjnej nie jest natomiast możliwe wkraczanie w sferę swobodnego uznania sędziowskiego. O oczywistym i rażącym naruszeniu zasad ustalenia "odpowiedniego" zadośćuczynienia mogłoby świadczyć przyznanie zadośćuczynienia wręcz symbolicznego, zamiast stanowiącego rekompensatę doznanej krzywdy, bądź też kwoty wygórowanej, prowadzącej do niestosownego wzbogacenia się tą drogą. W ocenie Sądu Okręgowego suma zasądzonego zadośćuczynienia na rzecz powódki, na wystąpienie takiej dysproporcji nie wskazuje.

83 Wymaga podkreślenia, że Sąd ustalając kwotę zadośćuczynienia uwzględnił wszystkie istotne dla jej oszacowania okoliczności, opierając się w tym zakresie na materiale dowodowym, Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że ustalony rozmiar zadośćuczynienia jest odpowiedni do doznanych przez powódki cierpień. Sąd wziął pod uwagę także, jakie skutki wypadku, któremu uległa powódka, będzie miała wpływ na jej funkcjonowanie w przyszłości.

84 Przypomnieć trzeba, ze biegły ortopeda wyraźnie w swojej opinii wskazał, że wskutek wypadku doznała ona szeregu urazów, które nie wszystkie skutkowały wystąpieniem procentowych uszczerbków na zdrowiu, jednak wskazane przez biegłego urazy: głowy, prawego stawu kolanowego, krwiaka kaletki przedrzepkowej prawej, czyli uszkodzenia struktur unaczynionych, stanowią obiektywnie potwierdzone skutków wypadku i jego następstw. W tych warunkach, podzielić trzeba stanowisko Sądu Rejonowego, że wystąpienie

85 nietrwałego uszczerbku na zdrowiu stanowi jedynie kryterium pomocnicze w dokonywaniu oceny w aspekcie wysokości kwoty należnego zadośćuczynienia i należy do swobodnej oceny sędziowskiej.

86 Dlatego też, stanowisko skarżącego, że powódka nie doznała jakiejkolwiek krzywdy, pozostaje to w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

87 W ocenie Sądu Okręgowego – budowanej na doświadczeniu zawodowym – zasądzona kwota zadośćuczynienia nie jej więc rażąco zawyżona, jak wywodzi skarżący.

88 Niewątpliwie wysokość zasądzonego zadośćuczynienia należy do grupy przeciętnych kwot przyznawanych przez Sądy pierwszej instancji na podstawie art. 445 k.c., nie zostało także wymierzone z przekroczeniem swobodnej oceny i mieści się w granicach sędziowskiego uznania, do którego Sąd pierwszej instancji miał pełne prawo. Atrybut swobody orzekania o wysokości zadośćuczynienia wynika z faktu, iż nie istnieją żadne zobiektywizowane, ustawowo określone kryteria pozwalające sądowi na rozstrzygnięcie o zadośćuczynieniu we wprost określonych przedziałach pieniężnych.

89 Z powyższych względów Sąd Okręgowy uznał, że pozwany ubezpieczyciel ponosi odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dniu 14 maja 2014 roku, jak również to, że zasądzone zadośćuczynienie nie jest rażąco zawyżone, a jego wysokość spełnia kompensacyjny charakter szkody niemajątkowej doznanej przez powódkę na skutek wypadku. Dlatego też apelacja strony pozwanej podlegała oddaleniu w całości na mocy

90 art. 385 k.p.c., o czym orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.

91 O kosztach postępowania odwoławczego, należnych od pozwanego na rzecz powódki Sąd Okręgowy orzekł w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw.

92 z art. 99 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c., tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, który pozwany przegrał w instancji odwoławczej w całości.

93 Sąd zasądził więc od pozwanego na rzecz powódki kwotę 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, ustalając wysokość tych kosztów w oparciu o § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).