Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2024 r., I OZ 716/24

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2024 r., I OZ 716/24

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 września 2024 r. sygn. akt II SPP/Lu 204/24 w sprawie ze skargi T.W. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Lublinie za niewykonanie wyroku w sprawie II SA/Lu 26/24 postanawia 1. sprostować oczywistą omyłkę pisarską na stronie 2 (drugiej) uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w ten sposób, że w miejsce sygnatury akt "II SPP/Lu 115/24" wpisać sygnaturę "II SPP/Lu 204/24"; 2. oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z 25 września 2024 r. sygn. akt II SPP/Lu 204/24 (dalej postanowienie z 25 września 2024 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił T.W. (dalej skarżąca) przyznania prawa pomocy w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 617/24.

3 W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga spełnia kryteria skargi oczywiście bezzasadnej w rozumieniu art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej ppsa), co wykluczało możliwość uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie jej w postępowaniu zainicjowanym tą skargą prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, jednocześnie uzasadniając rozpoznanie wniosku przez Sąd. Żądanie skarżącej wymierzenia grzywny dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 20 marca 2024 r. II SA/Lu 26/24 uchylającego, w wyniku skargi T.W., decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 7 grudnia 2023 r. nr SKO.21/6014/OS/2023 w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego. W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (art. 154 § 1 ppsa). Sąd zwrócił uwagę, że z przepisu tego wynika, że uprawnia on do wniesienia skargi z żądaniem wymierzenia grzywny organowi jedynie w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu postanowieniem z 21 sierpnia 2024 r. II SA/Lu 617/24 Sąd odrzucił skargę o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Lublinie za niewykonanie wyroku w sprawie II SA/Lu 26/24 jako niedopuszczalną (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 ppsa). W konsekwencji, wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony (k. 5-6v akt II SPP/Lu 204/24; k. 2-2v, 6-7 akt II SA/Lu 617/24; k. 13, 17-22, 27 akt II SA/Lu 26/24).

4 Zażalenie na postanowienie z 25 września 2024 r. złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie lub zmianę. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że art. 154 § 1 ppsa brzmi inaczej niż przytoczył go Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz że postanowienia w zakresie prawa pomocy nie miały uzasadnień merytorycznych (k. 12 akt II SPP/Lu 204/24).

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Zgodnie z art. 247 ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyznanie prawa pomocy, nawet jeśli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, jest niedopuszczalne w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się - na co trafnie zwrócił również Sąd I instancji - że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Art. 247 ppsa znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia (B. Dauter, A. Kabat., M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 1082-1083; postanowienia NSA z: 18.5.2023 r. I OZ 153/23; 26.1.2016 r. I OZ 14/16; 2.10.2014 r. I OZ 818/14, cbosa).

7 W niniejszej sprawie - wbrew zarzutowi skarżącej - Sąd I instancji prawidłowo przytoczył treść art. 154 § 1 ppsa, zgodnie z którym: "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.". Skarżąca podniosła, że przepis ten brzmi inaczej, lecz nie podała treści przepisu, która - w jej ocenie - jest prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości co do prawidłowości i aktualności treści przepisu art. 154 § 1 ppsa, którą przytoczył Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

8 Trafnie uznał Sąd, że w niniejszej sprawie żądanie wymierzenia grzywny Kolegium dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 20 marca 2024 r. II SA/Lu 26/24 uchylającego, w wyniku skargi T.W., decyzję Kolegium z 7 grudnia 2023 r. nr SKO.41/6014/OS/2023 w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego. Nie jest to zatem wyrok uwzględniający "skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania" (verba legis). Kwestia ta została przesądzona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 21 sierpnia 2024 r. II SA/Lu 617/24 odrzucającym skargę w tej sprawie, które to postanowienie jest prawomocne, stanowiąc jedynie potwierdzenie zasadności odmowy przyznania skarżącej prawa pomocy mocą zaskarżonego postanowienia.

9 Zarzut skarżącej, że zaskarżone postanowienie nie zostało merytorycznie uzasadnione jest bezzasadny. Uzasadnienie sporządzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (k. 6-6v akt II SPP/Lu 204/24) w pełni odpowiada dyspozycji art. 141 § 4 zdanie pierwsze w zw. z art. 193 zdanie pierwsze ppsa, zawierając zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, treści wniosku o przyznanie prawa pomocy, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wywód Sądu był klarowny i jako taki nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.

10 Sąd I instancji słusznie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność jej skargi (art. 247 ppsa).

11 Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie.

12 Sprostowanie oczywiście błędnie wpisanej sygnatury na stronie drugiej uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nastąpiło na podstawie art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166 ppsa.