Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., I OZ 818/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., I OZ 818/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 264/14 odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. W. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta Gminy N. w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 W dniu 13 maja 2013 r. Z. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta Gminy N. w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej. Skarżący nie sprecyzował jednak, której sprawy prowadzonej przez Wójta Gminy N. dotyczy jego skarga. Zawarł w niej natomiast wniosek o "pomoc prawną".

3 W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 czerwca 2014 r., wezwano skarżącego do sprecyzowania skargi, poprzez wskazanie przedmiotu zaskarżonej przewlekłości i bezczynności Wójta Gminy N. – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono Z. W. w dniu 4 lipca 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k- 11). Skarżący nie wykonał jednak nałożonego na niego obowiązku.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 264/14, odmówił przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność skargi – zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej "p.p.s.a."). Sąd wskazał, że w złożonej w niniejszej sprawie skardze na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta Gminy N. Z. W. nie sprecyzował, co jest przedmiotem tych zarzutów, a tym samym skarga ta nie spełniała wymogów formalnych określonych w art. 57 p.p.s.a. W tej sytuacji skarżący został wezwany w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie przedmiotu zaskarżonej przewlekłości i bezczynności Wójta Gminy N. - w terminie 7 dni pod, rygorem odrzucenia skargi. Nie wykonał on jednak nałożonego na niego obowiązku. W związku z tym Sąd I instancji uznał, że skarga Z. W. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a tym samym odpowiada ona wymogom skargi oczywiście bezzasadnej w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., przez co żądanie skarżącego dotyczące przyznania prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności.

5 Na powyższe postanowienie Z. W. złożył zażalenie podnosząc, że domagał się przyznania prawa pomocy.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie natomiast do art. 243 § 1 pkt 1 zdanie 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego.

8 W niniejszej sprawie skarżący nie sprecyzował przedmiotu skargi, w związku z czym Sąd I instancji zasadnie uznał, iż nie spełnia ona wymogów formalnych określonych w art. 57 p.p.s.a. i wezwał skarżącego do wskazania przedmiotu zaskarżonej przewlekłości i bezczynności Wójta Gminy N. – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nie wykonał jednak wezwania Sądu i nie uzupełnił braków formalnych skargi. Wobec tego uznać należy, że jest ona niedopuszczalna – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. To zaś oznacza, że w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. jest oczywiście bezzasadna. Natomiast w razie oczywistej bezzasadności skargi, prawo pomocy nie przysługuje, o czym stanowi art. 247 p.p.s.a.

9 Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 sierpnia 2014 r. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi, nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

10 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.