Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., I OSK 407/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., I OSK 407/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Wr 330/04 o odrzuceniu skargi D. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Trzebnicy z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadną skargi na bezczynność Burmistrza Gminy Trzebnica postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę D. W. na uchwałę Rady Miejskiej w Trzebnicy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zaskarżona uchwała wydana została na podstawie art. 229 pkt 2 kpa, a zatem w trybie działu VIII tej ustawy. Sąd I instancji podkreślił, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych uchwały podjęte w wyniku rozpoznania skargi wniesionej w trybie działu VIII kpa są faktycznie czynnością informującą o sposobie załatwienia sprawy, a zatem nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu w tej sytuacji skarga D. W., jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".

3 Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła D. W., reprezentowana przez adwokata ustanowionego z urzędu, domagając się uchylenia orzeczenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust 1. ustawy o samorządzie gminnym, polegające na niezastosowaniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, stanowiącego podstawę do wniesienia w przedmiotowej sprawie skargi do sądu administracyjnego i skutkujące odrzuceniem skargi, co naruszało przepisy postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Ponadto autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, czyli art. 145 § 1 pkt c P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. oraz art. 8, 9, 12 i 14 kpa, poprzez odrzucenie skargi mimo jej dopuszczalności oraz mimo naruszenia przez organ administracji w toku postępowania przepisów kpa. W uzasadnieniu pełnomocnik strony podkreśliła, iż skarżąca wielokrotnie zwracała się z pismami do organów administracji o podanie rzeczywistych wymiarów jej nieruchomości, a także o udostępnienie map geodezyjnych, wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego oraz wyjaśnienie kwestii ulokowania na nieruchomości skarżącej przyłącz wody. Pisma skarżącej nie zostały jednak przez organy potraktowane jako wnioski o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, a jedynie spowodowały przekazanie stronie kilku ogólnych informacji, budzących w skarżącej niepokój co do prawidłowości i bezstronności prowadzonego postępowania. Skarżąca zwróciła się więc ze skargą na bezczynność Burmistrza Gminy Trzebnica w sprawie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego, która, uchwałą Rady Gminy Trzebnica z dnia [...].03.2004 r., uznana została za bezzasadną. Rada nie podała przy tym żadnych pisemnych powodów takiego rozstrzygnięcia mimo wniosku skarżącej, pouczając ją o możliwości wniesienia skargi na wskazaną uchwałę do sądu administracyjnego. Pismami z dnia [...] i [...].03.2004 r. skarżąca zwracała uwagę na nieprawidłowości w postępowaniu organów i wzywała do ich zaniechania. Zdaniem autora skargi kasacyjnej powyższe okoliczności dają podstawę dla zanegowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Pełnomocnik strony podkreśliła, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że w jej ocenie skarga D. W. była dopuszczalna, a ponadto złożona w ustawowym terminie. Podkreślono przy tym nieprawidłowe pouczenie skarżącej co do sposobu i terminu zaskarżenia uchwały. Autor skargi kasacyjnej zauważył na zakończenie, iż zaskarżona uchwała nie posiadała uzasadnienia, co naruszało art. 238 kpa.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

5 Na wstępie zauważyć trzeba, iż skarga kasacyjna D. W. w zakresie jej głównego zarzutu nie odpowiada wymogom wskazanym w art. 174 P.p.s.a. Zarzuca ona bowiem naruszenie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zatem wskazuje konkretny przepis konkretnego aktu, ale wskazuje ona na naruszenie prawa materialnego. Tymczasem art. 174 pkt 1 P.p.s.a. jest przepisem procesowym, a to ten przepis został wskazany jako podstawowy zarzut, zaś art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym tylko w związku z tym przepisem. Jednakże nie tylko nieprawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych czyni je nieusprawiedliwionymi.

6 Zauważyć trzeba bowiem, iż art. 3 § 3 P.p.s.a. rozciąga kognicję sądów administracyjnych poza sprawy wyliczone w jego § 2, przewidując sądową kontrolę także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych ją przewidują i stosowanie środków określonych w tych przepisach szczególnych. Musi zatem istnieć wyraźny przepis szczególny poddający konkretne sprawy kontroli sądów administracyjnych i można wskazać takie przepisy, np orzeczenia w sprawach dotyczących służb mundurowych, akty nadzoru nad działalnością samorządów zawodowych uchwały w sprawach referendów.

7 Kontroli sądowoadministracyjnej nie podlegały jednak nigdy sprawy ze skarg i wniosków, o których mowa w Dziale VIII kpa i reforma sądów administracyjnych w tym zakresie nic nie zmieniła. W postępowaniu uregulowanym przepisami tego działu kpa nie rozstrzyga się żadnej sprawy administracyjnej, jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Uchwała organu samorządu niczym nie różni się od informacji organu administracji rządowej lub samorządowej, a przez to tylko, że załatwia skargę w takiej formie nie staje się uchwałą, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. Jak zauważył to Sąd I instancji uchwała, będąca przedmiotem skargi D. W., wydana została w oparciu o art. 229 pkt 2 kpa, a zatem jest ona uchwałą wydaną w wyniku rozpoznania skargi w trybie działu VIII kpa. Błędne są więc tezy zawarte w skardze kasacyjnej co do niewątpliwej, zdaniem pełnomocnika strony, dopuszczalności skargi.

8 Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za wydane zgodnie z prawem Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.