Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 lutego 2010 r., II SA/Ke 7/10

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 lutego 2010 r., II SA/Ke 7/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2010 roku na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia 26 czerwca 2009r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia skargi na działalność Burmistrza Miasta i Gminy w K. p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 W skierowanej do Ministra Finansów skardze z dnia 14 maja 2009r. Z. K. zwrócił się o "wyjaśnienie prawne" niepobranego przez niego lub żonę inkasa podatków lokalnych za 2002r. Wskazał, że zdobyta przez niego wiedza wskazuje na to, że pracownica Urzędu Miasta i Gminy w K. popełniła błąd, do którego nikt do tej pory nie chce się przyznać. Z pisma bowiem Wojewody wynika, że przepisy nie zabraniają łączenia funkcji radnego i sołtysa, ani też nie zabraniają radnemu, będącemu sołtysem, pełnienia funkcji inkasenta podatków lokalnych.

3 Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2009r. Minister Finansów na podstawie art. 65 § 1 i art. 229 pkt 3 kpa przekazał tę skargę do rozpatrzenia Radzie Miasta K. w zakresie działalności Burmistrza Miasta i Gminy K. jako kierownika urzędu i zwierzchnika służbowego w stosunku do pracowników urzędu.

4 Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach uchwałą z dnia 26 czerwca 2009r. Nr [...] Rada Miejska w K. na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym oraz art. 229 pkt 3 kpa odrzuciła wniesioną do Ministra Finansów skargę Z. K. na działalność Burmistrza Miasta i Gminy w K., uznając ją za bezzasadną.

5 W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w dniu 11 października 1998r. Z. K. został wybrany radnym Rady Miejskiej w K. na okres kadencji 1998-2002, zaś na zebraniu wiejskim w dniu 27 stycznia 1999r. sołtysem wsi N. Jako sołtys był osobą uprawnioną do poboru podatków w drodze inkasa na podstawie umowy zlecenia z dnia 1 marca 1999r. Zgodnie z art. 24d ustawy o samorządzie gminnym wójt nie może powierzyć radnemu gminy, w której radny otrzymał mandat, wykonywania pracy na podstawie umowy cywilno – prawnej. Dlatego też pracownicy Urzędu Miasta i Gminy poinformowali skarżącego o powyższym zapisie. Czynności faktyczne związane z poborem podatku Z. K. wykonywał do 31.12.2001r. W 2002r. Rada Miejska dokonała zmiany uchwały dotyczącej poboru podatków w drodze inkasa i od 1 stycznia 2002r. do 1 kwietnia 2002r. jako inkasenta wyznaczyła żonę Z. K. – Z. K., z którą została zawarta umowa cywilna. Za II i III kwartał 2002r. Z. K. nie dokonywał poboru podatków, dopiero za IV kwartał pobierał je jako inkasent. W dniu 5 kwietnia 2002r. złożył on pisemną rezygnację z pełnienia funkcji sołtysa, którą następnie wycofał i zobowiązał się do pełnienia funkcji sołtysa społecznie. Jego żona Z. K. pismami z dnia 25.10.2005r. oraz 24.04.2002r. zrzekła się swoich poborów za inkaso podatków. Problem roszczeń Z. K. powrócił w 2007r. kiedy to wystosował on do urzędu miasta pisma w tej sprawie. Na pisma te została mu udzielona wyczerpująca odpowiedź.

6 W skierowanej do Sądu skardze na tę uchwałę Z. K. ponownie zarzucił, że przepisy nie zabraniają radzie gminy wyznaczenia do pełnienia funkcji sołtysa radnego. W szczególności takie ograniczenie nie wynika z art. 24d ustawy o samorządzie gminnym. W piśmie z dnia 7 grudnia 2009r. dodatkowo wskazał, że skutkiem błędnego poinformowania go o zakazie łączenia funkcji radnego i sołtysa oraz inkasenta była jego rezygnacja z tych dwóch ostatnich funkcji i niemożność pobierania wynagrodzenia.

7 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż określone w punkcie 5 ( a więc akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Jednakże zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie zaskarżoną uchwała ani nie jest aktem prawa miejscowego, ani też nie można jej zaliczyć do aktów, o jakich mowa w zacytowanym wyżej przepisie. Została ona bowiem podjęta w związku ze skargą wniesioną w trybie przepisów działu VIII kpa i jest ona formą zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia wniesionej przez niego skargi. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2001r. sygn. II SA/Wr 1704/00, zawiadomienie o załatwieniu skargi w trybie postępowania skargowego wyrażone w formie uchwały przez radę gminy nie daje podstaw do złożenia skargi na taką uchwałę na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarga taka jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stanowisko to pozostaje nadal aktualne. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 kwietnia 2009r. w sprawie I OSK 407/09 "Kontroli sądowoadministracyjnej nie podlegały jednak nigdy sprawy ze skarg i wniosków, o których mowa w Dziale VIII kpa i reforma sądów administracyjnych w tym zakresie nic nie zmieniła. W postępowaniu uregulowanym przepisami tego działu kpa nie rozstrzyga się żadnej sprawy administracyjnej, jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Uchwała organu samorządu niczym nie różni się od informacji organu administracji rządowej lub samorządowej, a przez to tylko, że załatwia skargę w takiej formie nie staje się uchwałą, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a."

10 Mając powyższe na uwadze skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.