Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2017 r., I OSK 272/16

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2017 r., I OSK 272/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant asystent sędziego Dorota Korybut – Orłowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 950/15 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 950/15, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uwzględniając skargę A. S., uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. i zasądził na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

3 Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

4 Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. A. S. wniósł o udostępnienie kopii dokumentów złożonych przez S. W. - Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w [...], związanych z ubieganiem się o wydanie patentu kapitana żeglugi śródlądowej, potwierdzających spełnienie przez niego wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych i składu załóg statków żeglugi śródlądowej (Dz. U. z 2003 r., nr 50, poz. 427 ze zm.), w tym zwłaszcza wyciągów pływania potwierdzających odbycie wymaganej praktyki i kopii odpowiednich zapisów w żeglarskiej książeczce pracy.

5 Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił uwzględnienia wniosku, gdyż informacja publiczna podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej – S. W.. Z tych względów żądanie ujawnienia dokumentów związanych z uzyskaniem patentu żeglarskiego kapitana żeglugi śródlądowej, którego posiadanie nie jest wymogiem obowiązkowym do pełnienia obowiązków dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej, nie może zostać uwzględnione. Ponadto organ wskazał, iż brak jest nieprawidłowości w uzyskaniu przez S. W. - Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w [...] uprawnień kwalifikacyjnych z zakresu żeglugi śródlądowej.

6 A. S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wyniku rozpatrzenia którego Minister decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy poprzedzające rozstrzygnięcie. Decyzja ta została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1578/14, w sprawie ze skargi A. S., z uwagi na uchybienia proceduralne co do jej wydania (naruszenie przepisów art. 24 oraz art. 25 Kpa).

7 Po ponownym rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kpa oraz art. 16 ust. 2 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. o odmowie udostępnienia A. S. informacji publicznej, żądanej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r.

8 W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. Minister wskazał, iż posiadanie przez S. W. - Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w [...] dokumentów kwalifikacyjnych z zakresu żeglugi śródlądowej, wydanych w odpowiedniej formie i przez uprawnione do tego organy (w tym patentu kapitana żeglugi śródlądowej), miało wpływ na wybór i powołanie jego osoby przez ministra właściwego do spraw transportu na stanowisko dyrektora urzędu, ale Minister ponownie podkreślił, iż nie był to wymóg obowiązkowy. W związku z tym, domaganie się dokumentacji odzwierciedlającej historię związaną z uzyskiwaniem tych kwalifikacji, tj. dokumentów wskazujących m.in. w jakim okresie i na jakim statku osoba odbywała praktykę zawodową, w ocenie Ministra stanowi zbyt szeroką i dowolną interpretację przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a udostępnienie dokumentów, o które wnioskuje zainteresowany, podlega ograniczeniu ze względu na prawo do prywatności - jako ściśle niezwiązanych z wykonywaną przez S. W. funkcją dyrektora urzędu.

9 Organ podkreślił, iż żeglarska książeczka pracy (stanowiąca odzwierciedlenie praktyki w zakresie pływania na wodach śródlądowych) może - w określonych sytuacjach - mieć walory dokumentu urzędowego, z uwagi na fakt, iż dokonywane w niej wpisy podlegają okresowemu potwierdzeniu przez urząd żeglugi śródlądowej, niemniej jednak jest dokumentem, który na co dzień znajduje się w osobistym posiadaniu. Na podstawie książeczki sporządzany jest wyciąg pływania, który stanowi załącznik do wniosku o uzyskanie patentu - z tego względu, również w niektórych przypadkach może zostać uznany za dokument urzędowy, niemniej jednak nadal pozostaje on ściśle związany z umiejętnościami posiadanymi w sferze prywatnej, nie związanej z pełnioną funkcją publiczną (choć w przedmiotowej sprawie stanowi czynnik zwiększający kwalifikacje również do wykonywania obowiązków służbowych).

10 W związku z tym, w niniejszym stanie faktycznym zachodzi potrzeba ważenia interesów: publicznego - w postaci prawa do informacji publicznej, oraz prywatnego – w postaci prawa do prywatności osoby fizycznej, w kontekście prawa do prywatności, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

11 Minister, odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05, przyznał, iż w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne prawo do informacji publicznej podlega mniejszemu ograniczeniu niż w przypadku osób niepełniących takich funkcji. Prywatność osób publicznych podlega bowiem słabszej ochronie z tego względu, że z zakresu przedmiotowego prawa do informacji publicznej nie są wyłączone informacje mające związek z pełnieniem funkcji publicznych. Jednocześnie Minister zaznaczył, iż jakkolwiek zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1458 ze zm.) dyrektor urzędu jest terenowym organem administracji żeglugi śródlądowej, jednakże od piastuna tego stanowiska wymaga się posiadania wiedzy z dużo szerszego zakresu niż wynikającej z patentu kapitana żeglugi śródlądowej, co odnosi się zarówno do posiadania wiedzy w zakresie żeglugi śródlądowej, jak i funkcjonowania administracji rządowej. Potwierdzeniem czego jest art. 9 ust. 2 ustawy o żegludze śródlądowej, wskazujący zakres obowiązków dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej. W przepisie tym wskazano m.in. nadzór nad bezpieczeństwem żeglugi śródlądowej, przeprowadzanie inspekcji statków, kontrola przestrzegania przepisów dotyczących żeglugi na śródlądowych drogach wodnych, czy przeprowadzanie postępowania w sprawach wypadków żeglugowych. Wskazane kompetencje będące również funkcjami publicznymi pełnionymi przez dyrektora urzędu na podstawie ustawy, są zatem znacznie szersze, niż te w zakresie uzyskania patentu. W tym też zakresie należy określać kompetencje każdego dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej.

12 A. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie w całości decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2015 r. z uwagi na naruszenie prawa materialnego w postaci art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 2 i 3, oraz art. 6 ust. 1 pkt. 4 lit. a, a także art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co miało wpływ na wynik sprawy, i przekazanie Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz przyznanie skarżącemu od organu zwrotu kosztów postępowania.

13 W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną, jednakże nie z przyczyn w niej podniesionych.

15 Sąd wskazał bowiem, że w niniejszej sprawie nie ulega żadnej wątpliwości, iż Minister Infrastruktury i Rozwoju - adresat wniosku A. S. o udostępnienie informacji publicznej – jest podmiotem wskazanym w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jako podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, będących w jego posiadaniu. To zagadnienie było w niniejszej sprawie bezsporne. Jednakże powyższe stwierdzenie nie przesądzało o istocie sprawy.

16 W sprawach dotyczących informacji publicznej należy bowiem także badać, czy wniosek mieści się w zakresie przedmiotowym zakreślonym przepisami art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

17 W niniejszej sprawie A. S. wniósł o udostępnienie kopii dokumentów złożonych przez S. W. - Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w [...], związanych z ubieganiem się o wydanie patentu kapitana żeglugi śródlądowej, potwierdzających spełnienie przez niego wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych i składu załóg statków żeglugi śródlądowej (Dz. U. z 2003 r., nr 50, poz. 427 ze zm.), w tym zwłaszcza wyciągów pływania potwierdzających odbycie wymaganej praktyki i kopii odpowiednich zapisów w żeglarskiej książeczce pracy.

18 W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

19 A. S. nie wnosił o przedstawienie takich dokumentów S. W. - Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w [...] jak patent kapitana żeglugi śródlądowej czy zaświadczenie o zdaniu przez niego odpowiedniego egzaminu, albowiem, jak wynika z treści wniosku oraz pism zainteresowanego złożonych w niniejszym postępowaniu, A. S. informacje takie posiadał. Żądał on natomiast przedstawienia kopii dokumentów złożonych przez S. W. - Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w [...], związanych z procedurą ubiegania się o wydanie patentu kapitana żeglugi śródlądowej, a w szczególności o przedstawienie wyciągów pływania potwierdzających odbycie wymaganej praktyki i kopii odpowiednich zapisów w żeglarskiej książeczce pracy.

20 Sąd wskazał, że aby uzyskać patent kapitana żeglugi śródlądowej należy spełniać wymogi określone w art. 36 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1458) oraz spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych i składu załóg statków żeglugi śródlądowej (Dz. U. z 2003 r. nr 50, poz. 427 ze zm.), przy czym w przypadku kapitana żeglugi śródlądowej klasy B w zakresie kierowania statkiem pasażerskim będą tu mały odpowiednie zastosowanie przepisy §18, § 19 ust. 1 pkt 8, § 30, § 33 powyższego rozporządzenia. Najkrócej rzecz ujmując, aby uzyskać rzeczony patent należy złożyć wniosek i przedstawić wymagane przepisami dokumenty, na podstawie których odpowiednia komisja dopuszcza kandydata do egzaminów oraz zdać odpowiednie egzaminy.

21 W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie ulega wątpliwości, iż zaświadczenie wystawione przez odpowiednią komisję o zdaniu egzaminu, stanowiące podstawę do uzyskania odpowiedniego patentu jak i sam patent, jako dokumenty urzędowe, wystawione przez powołane do tego organy państwowe – a takim niewątpliwie jest Centralna Komisja Egzaminacyjna przy Dyrektorze Urzędu Żeglugi Śródlądowej – stanowią dokumenty mieszczące się w pojęciu informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwłaszcza jeżeli z legitymowaniem się danym dokumentem wiąże się wykonywanie danej funkcji – np. kapitana żeglugi śródlądowej. Dokumenty takie, z zachowaniem odpowiedniej anonimizacji, stanowią bowiem o sposobie rozstrzygania przez dany organ państwowy – tu Centralną Komisję Egzaminacyjną przy Dyrektorze Urzędu Żeglugi Śródlądowej – swoich zadań publicznych, wynikających z przepisów prawa – tu ustawy o żegludze śródlądowej.

22 Jednakże przymiotu takiego nie mają wszelkie dokumenty, które osoba zainteresowana uzyskaniem odpowiedniego patentu składa do Komisji i to niezależnie czy będą to dokumenty urzędowe (np. wcześniej uzyskane patenty, zaświadczenia o ukończonych szkołach) czy też dokumenty nie wymienione w wyżej prezentowanych przepisów ustawy o żegludze śródlądowej i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2003 r.

23 W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wszystkie takie dokumenty składane przez kandydata mają (albo mogą mieć znaczenie) w procedurze dopuszczenia osoby zainteresowanej do egzaminu i podlegają procedurze uregulowanej w powyższym rozporządzeniu. Stanowią one materiał dla Komisji do załatwienia danej sprawy – tu dopuszczenia do egzaminu i po jego zdaniu wystawienia zaświadczenia o zdaniu tego egzaminu. W takim znaczeniu wszelkie dokumenty składane przez kandydatów w ramach powyższej procedury nie posiadają waloru dokumentów publicznych, a jedynie służą do wykonywania przez Komisję Egzaminacyjną jej zadań publicznych.

24 Skoro zatem we wniosku z dnia [...] kwietnia 2014 r. A. S. żądał udostępnienia, w trybie dostępu do informacji publicznej, kopii dokumentów złożonych przez S. W. - Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w [...], związanych z ubieganiem się o wydanie patentu kapitana żeglugi śródlądowej, potwierdzających spełnienie przez niego wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych i składu załóg statków żeglugi śródlądowej – to jego wniosek nie dotyczył dokumentów publicznych, ale prywatnych, składanych przez osobę prywatną.

25 Okoliczność, iż w chwili składania tych dokumentów S. W. pełnił funkcję starszego inspektora żeglugi śródlądowej, a następnie został powołany na stanowisko Dyrektora Urzędu Żeglugi Śródlądowej w [...], nie ma w niniejszej sprawie żadnego znaczenia, albowiem okoliczność legitymowania się zaświadczeniem o zdaniu egzaminu na kapitana żeglugi śródlądowej nie stanowi ustawowego warunku do pełnienia żadnej z wyżej wymienionych funkcji, jakkolwiek stanowisko dyrektora urzędu żeglugi śródlądowej jest stanowiskiem publicznym (porównaj art. 6, art. 7 i art. 9 ustawy o żegludze śródlądowej).

26 Sad stwierdził też, że gdyby podzielić rozumowanie skarżącego, to za dokumenty publiczne należałoby uznać wszelkie dokumenty składane przez kandydatów w ramach postępowań konkursowych albo egzaminów np. maturalnego, czy magisterskiego itp. W rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej czym innym jest zaświadczenie wystawione przez organ państwowy o wyniku danego egzaminu, a czym innym dokumenty złożone przez uczestnika danego egzaminu w związku z jego przeprowadzeniem.

27 Zaświadczenie komisji egzaminacyjnej jest dokumentem publicznym. Natomiast złożone przez uczestnika postępowania egzaminacyjnego dokumenty, przymiotu tego nie posiadają, albowiem zostały one złożone przez daną osobę tylko w ramach danego postępowania, na jego użytek i w ramach określonej procedury egzaminacyjnej, zatem dalsze inne ich upowszechnianie, poza dany organ egzaminacyjny, nie mieści się w pojęciu informacji publicznej i dlatego jest z tego powodu niedopuszczalne.

28 Nie bez znaczenia dla takiego rozumienia sprawy pozostaje treść wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2014 r. sprowadzająca się w istocie do żądania przedstawienia wszelkiej dokumentacji złożonej przez uczestnika danego postępowania egzaminacyjnego.

29 Powyższe stanowiło o nieprawidłowym rozpatrzeniu przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju niniejszej sprawy, wadliwym potraktowaniu wniosku skarżącego, jako mieszczącego się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i co za tym idzie, nieprawidłowym zastosowaniu formy decyzji, przewidzianej w art. 16 tej ustawy, dla odmowy udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji. Przewidziana w art. 16 decyzja może być wydana jedynie gdy jej przedmiotem jest odmowa udostępnienia informacji publicznej, natomiast gdy przedmiotem sprawy nie jest informacja publiczna, takie procedowanie jest wadliwe.

30 Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł skargę kasacyjną, domagając się uchylenia wyroku w punkcie 1 i rozpoznania sprawy względnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

31 Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na :

32 - niewłaściwym zastosowaniu § 30 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych i składu załóg statków żeglugi śródlądowej poprzez przyjęcie, że wniosek skarżącego dotyczy dokumentów z postępowania egzaminacyjnego, uregulowanego w tym przepisie, podczas gdy wniosek dotyczył również dokumentów z postępowania o wydanie patentu, uregulowanego w § 33-35 tego rozporządzenia,

33 - błędnej wykładni art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez przyjęcie, że wniosek skarżącego nie dotyczy dokumentów podlegających udostępnieniu na podstawie tego aktu prawnego, podczas gdy Sąd uznał, że jeden z dokumentów, o którego udostępnienie wnioskował skarżący podlega udostępnieniu w trybie tego przepisu.

34 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

35 Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.

36 Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

37 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

38 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

39 Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

40 I tak, nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 30 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie kwalifikacji zawodowych i składu załóg statków żeglugi śródlądowej z powodu pominięcia § 33-35. Przepisy tego rozporządzenia nie stanowiły bowiem podstawy rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd w zaskarżonym wyroku, a w szczególności ustaleń co do zakresu złożonego przez skarżącego wniosku.

41 Wskazać przy tym należy, że skarżący nie zakwestionował w skardze kasacyjnej stanu faktycznego ustalonego przez organ i zaakceptowanego przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego nie mogą natomiast doprowadzić do zakwestionowania wyroku w tym zakresie. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie stanowi bowiem właściwej drogi do kwestionowania, niejako za jego pośrednictwem, ustaleń faktycznych. Podważenie ustaleń faktycznych możliwe jest wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. Wobec podniesienia w skardze kasacyjnej wyłącznie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zajmowania stanowiska ani w kwestii poprawności ustalenia i oceny stanu faktycznego sprawy, ani w kwestii prawidłowości zastosowania prawa materialnego w przyjętym przez Sąd I instancji stanie faktycznym.

42 Wprawdzie w skardze kasacyjnej podniesiony został również zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - zarzut ten nie mógł odnieść skutku. Skarżący upatruje bowiem błędnej wykładni art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej w przyjęciu przez Sad I instancji, że wniosek skarżącego nie dotyczy dokumentów podlegających udostępnieniu na podstawie tego aktu prawnego. Przepis ten nie stanowił jednakże podstawy oceny złożonego przez skarżącego wniosku. Sąd I instancji dokonał bowiem kwalifikacji złożonego przez skarżącego wniosku na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co do którego nie podniesiono żadnych zarzutów w skardze kasacyjnej. Sąd I instancji odniósł się do przepisu art. 16 tej ustawy jedynie w kontekście kontrolowanych w sprawie decyzji, które zostały wydane na jego podstawie. Decyzje te zostały uchylone z powodu nieprawidłowego zastosowania formy decyzji przewidzianej właśnie w art. 16 wyłącznie dla informacji publicznej, a takiego charakteru - w ocenie Sądu I instancji - nie miały żądane przez skarżącego informacje, co nie zostało skutecznie zakwestionowane w złożonej skardze kasacyjnej. Dokonana przez Sąd I instancji wykładnia przepisu art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej była natomiast prawidłowa. Przepis art. 16 stanowi bowiem, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1); do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2).

43 Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.