Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2011 r., I OSK 2289/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2011 r., I OSK 2289/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska- Macioch po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2211/11 odrzucające skargę B. Ł. na czynność Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie w przedmiocie odmowy wydania przesyłki listowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2211/11odrzucił skargę B. Ł. na czynność Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie w przedmiocie odmowy wydania przesyłki listowej.

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismem z dnia 12 lipca 2011 r. B. Ł. złożył do Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie skargę na odmowę wydania w dniu 12 lipca 2011 r. przesyłki poleconej adresowanej do jego matki, B. Ż.-Ł..

4 Pismem z dnia 28 lipca 2011 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego Warszawa Centrum Poczty Polskiej S.A. udzielił skarżącemu odpowiedzi na ww. skargę, powołując się art. 237 K.p.a. oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 46). Stwierdził, że w wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w urzędzie pocztowym Warszawa 40 ustalono, że odmowa wydania skarżącemu przesyłki nadanej w postępowaniu podatkowym, adresowanej do osoby wspólnie zamieszkałej, była uzasadniona. Podał, iż katalog sposobów doręczania osobom fizycznym (bezpośredniego i zastępczego) pism kierowanych na podstawie Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zawierają art. 148, 149 i 150 ww. ustawy, zgodnie z którymi ustawodawca przewiduje doręczenie zastępcze jedynie w miejscu zamieszkania adresata.

5 Pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. B. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność materialnotechniczną Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie z dnia 12 lipca 2011 r.

6 Skarżący zarzucił naruszenie:

7 - art. 148, 149 i 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że przepisy te uniemożliwiają wydanie przesyłki listowej poleconej pochodzącej z Urzędu Skarbowego domownikowi adresata (synowi) w placówce pocztowej,

8 - art. 26 ust. 2 pkt 3a i b, ust. 3 i 4, art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 pkt 16 i 20 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188) przez ich niezastosowanie,

9 - § 35 ust. 1-3, § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34) przez ich niezastosowanie,

10 - art. 45 ust. 1 Konstytucji RP przez pozbawienie obywatela praw do sądu w sytuacji, gdy nie wie on o toczącym się postępowaniu.

11 Skarżący wniósł o zobowiązanie Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie do wydania mu przesyłki pocztowej z Urzędu Skarbowego adresowanej do matki skarżącego.

12 W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie wniósł o odrzucenie skargi.

13 Odrzucając skargę - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że Poczta Polska S.A. z siedzibą w Warszawie nie jest organem administracji publicznej, zatem skierowanie do sądu administracyjnego skargi na czynności Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie, tj. podmiotu, który nie jest organem administracji publicznej, jest niedopuszczalne. Również sprawa objęta niniejszą skargą nie ma charakteru sprawy z zakresu administracji publicznej, bowiem ma ona charakter cywilnoprawny, gdyż dotyczy wykonania usługi przez Pocztę Polską S.A. z siedzibą w Warszawie. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.), do odpowiedzialności operatorów za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi pocztowej stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli przepisy ww. ustawy nie stanowią inaczej i już tylko z tego względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

14 Sąd również stwierdził, że skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została objęta czynność organu w trybie art. 227 K.p.a. i w taki sposób należy traktować pismo skarżącego z dnia 12 lipca 2011 r., zatytułowane "reklamacja odmowy wydania przesyłki poleconej".

15 Stosownie do tego przepisu (art. 227 K.p.a.) przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W orzecznictwie sądowym panuje ugruntowany pogląd, że tryb "ogólnoskargowy" jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną, a mianowicie zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Na takie zawiadomienie nie służy skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

16 Skarga wniesiona w trybie przepisów działu VIII K.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r. sygn. akt III SA 1636/97, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r. sygn. akt III SAB 108/99). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie działu VIII K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA dnia 9 grudnia 1999 r. sygn. akt III SAB 7/99). A zatem czynność w przedmiocie zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi nie podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego.

17 Jednocześnie Sąd nadmienił, że uprawnionym do kontroli przestrzegania przepisów z zakresu działalności pocztowej jest Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, stosownie do art. 63 ust. 1 Prawa pocztowego.

18 Od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. Ł. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną zarzucając:

19 I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

20 1) art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przez przyjęcie, iż zaskarżona odmowa wydania przesyłki nadanej przez Urząd Skarbowy w toczącym się postępowaniu podatkowym nie jest czynnością materialno-techniczną wydaną w następstwie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 2 i 4 p.p.s.a.), a skargą w rozumieniu art. 227 K.p.a. w sytuacji, w której skarżący nigdy nie odwoływał się do pojęcia skargi w rozumieniu K.p.a. i wyraźnie określił swoje pisma jako "Reklamacja" i "Wezwanie do usunięcia skutków naruszenia prawa" mając na celu poddanie czynności materialno-technicznej ocenie sądu administracyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym;

21 2) art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez przyjęcie, że odmowa wydania przesyłki nadanej przez Urząd Skarbowy w postępowaniu podatkowym przez Pocztę Polską S.A. nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej i zrównanie tego rodzaju przesyłki z typowym rodzajem przesyłki pocztowej kierowanej przez podmiot prawa prywatnego do innego podmiotu prawa prywatnego;

22 3) art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez przyjęcie, że odmowa wydania przesyłki nadanej przez Urząd Skarbowy przez Pocztę Polską S.A. nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej przy jednoczesnym przyjęciu, że skarżący wniósł skargę (czemu skarżący przeczy) w trybie art. 227 K.p.a.

23 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 227 i art. 2 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w sytuacji, w której Poczta Polska będąca spółką akcyjną nie zalicza się do podmiotów wymienionych w art. 2 K.p.a. do których adresowana jest instytucja skargi w rozumieniu art. 227 K.p.a. a art. 48a ust. 2 ustawy - Prawo pocztowe nie zawiera odwołania do przepisów K.p.a. i skierowany jest do adresata i nadawcy przesyłki, a nie do domownika;

24 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 2 K.p.a. przez brak zastosowania tego przepisu i w konsekwencji przyjęcie braku stosowania do działań Poczty Polskiej w zakresie doręczeń przesyłek opartych na przepisach Ordynacji podatkowej przepisów K.p.a. co implikuje istnienie drogi administracyjnej i sądowo administracyjnej zwłaszcza, że Poczta Polska posługuje się pojęciami charakterystycznymi dla organów administracji publicznej, a nie podmiotów prawa prywatnego, takimi jak "Urząd" pocztowy lub "Naczelnik urzędu" pocztowego;

25 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 144 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez przyjęcie, że odmowa wydania przesyłki nadanej przez Urząd Skarbowy w postępowaniu podatkowym przez Pocztę Polską S.A. nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej w sytuacji, w której art. 144 Ordynacji podatkowej przewiduje, że "Organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę";

26 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 P.u.s.a., art. 141 § 4, art. 134 P.p.s.a. przez nierozpatrzenie wszystkich zarzutów objętych złożoną w sprawie skargą i w konsekwencji naruszenie wymienionych przepisów przez oddalenie skargi na czynność materialno-techniczną Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie, która naruszyła:

27 - art. 148, art. 149 i art. 150 ustawy - Ordynacja podatkowa przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że przepisy te uniemożliwiają wydanie przesyłki listowej poleconej pochodzącej z Urzędu Skarbowego domownikowi adresata (synowi) w placówce pocztowej, co stoi w sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II FSK 841/08 publ. www.nsa.gov.pl);

28 - art. 26 ust 2 pkt 3a i b, art. 26 ust 3 i ust 4, art. 1, art. 2 ust 1 pkt 1, art. 3 pkt 16 i 20 ustawy - Prawo pocztowe przez ich niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji niewydanie przesyłki;

29 - § 35 ust 1 - 3, § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34) przez ich niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji niewydanie przesyłki;

30 - art. 45 ust. 1 Konstytucji R.P. przez pozbawienia obywatela prawa do sądu, w sytuacji w której obywatel nie wie o toczącym się postępowaniu, nie zna organu przed którym ono się toczy, nie posiada wiedzy o biegnących terminach, przesyłkę z tzw. podwójnym awizowaniem organ uznaje za doręczoną a podatnik w konsekwencji (nie mając wiedzy o przedmiocie i terminach) nie może złożyć skargi w postępowaniu podatkowym do sądu administracyjnego;

31 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 57 ust. 1 i art. 62 ust. 1 ustawy – Prawo pocztowe w zw. z art. 2 ust. 1 K.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie istnienia w sprawie żądania wydania przez domownika adresata przesyłki nadanej przez Urząd Skarbowy drogi sądowej (do sądu powszechnego) w sytuacji, w której przedmiotem niniejszego sporu nie jest kwestia odszkodowania, a wydania specyficznej kategorii przesyłek nadawanych w toku postępowania podatkowego;

32 II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

33 1) art. 57 ust. 1 ustawy – Prawo pocztowe przez jego zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że skarżący domaga się odszkodowania, a nie wydania przesyłki nadanej przez Urząd Skarbowy;

34 2) art. 26 ust. 2 pkt 3a i b, art. 26 ust. 3 i 4, art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 pkt 16 i 20 ustawy - Prawo pocztowe przez ich niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji dorozumiane uznanie wydania przesyłki za prawidłowe, co stoi w sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II FSK 841/08, pub. www.nsa.gov.pl);

35 3) § 35 ust. 1-3, § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34) poprzez ich niezastosowanie w sprawie i w konsekwencji dorozumiane uznanie wydania przesyłki za prawidłowe;

36 4) art. 45 ust. 1 Konstytucji R.P. przez pozbawienie obywatela prawa do sądu w sytuacji w której obywatel nie wie o toczącym się postępowaniu, nie zna organu przed którym ono się toczy, nie posiada wiedzy o biegnących terminach, przesyłkę z tzw. podwójnym awizowaniem organ uznaje za doręczoną a podatnik w konsekwencji (nie mając wiedzy o przedmiocie i terminach) nie może złożyć skargi w postępowaniu podatkowym do sądu administracyjnego.

37 Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie uznanie bezskuteczności czynności materialno-technicznej Naczelnika Urzędu Pocztowego 40 w Warszawie i uznanie uprawnienia skarżącego do odbioru przesyłki pocztowej skierowanej do matki skarżącego B. Ż.-Ł., której nadawcą jest Urząd Skarbowy. Ponadto wniósł o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 § 1 P.p.s.a. skierowanego do Prezesa UKE, co zapobiegnie odmowie wydania przesyłki w analogicznej sytuacji w przyszłości i przyczyni się do respektowania wykładni art. 150 Ordynacji podatkowej.

38 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

39 Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozważył zasadność wniesionego środka zaskarżenia w świetle postawionych w nim zarzutów. Oceniana w tym zakresie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

40 Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. a w związku z tym także art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 sąd odrzuci skargę z uwagi na brak właściwości tego sądu do rozpoznania danej sprawy. Następuje to w szczególności wtedy, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sadów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz 4 P.p.s.a.), sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 P.p.s.a.), jak również sprawy objętej właściwością sądów powszechnych. Bez wątpienia sprawa niniejsza nie dotyczy czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że ocena prawidłowości przestrzegania przepisów w zakresie działalności pocztowej dotyczy prowadzenia działalności w zakresie usług pocztowych. Stosownie do art. 63 ustawy – Prawo pocztowe uprawnionym do kontroli w tym zakresie jest Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Reklamacja klienta dotycząca wykonania takiej usługi nie należy do kategorii aktów ani czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Właściwości sądu w takiej sprawie nie przewidują również przepisy ustawy szczególnej – Prawo pocztowe (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

41 Niezrozumiały jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit c w zw. z art. 227 i art. 2 K.p.a. z uwagi na to że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c nie stosował ani samodzielnie, ani w związku art. 227 K.p.a.; zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

42 Również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 2 K.p.a. przez brak zastosowania tego przepisu jest chybiony, gdyż "zarzuty stanowiące podstawy kasacyjne, jako skierowane przeciwko wyrokowi sądu pierwszej instancji, formułowane muszą być z odniesieniem do przepisów zastosowanych przez ten sąd" (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 541). Podobne poglądy odnaleźć także można w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. FSK 121/04, w którym zauważono, że "skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa (...) zastosowanego przez sąd" (ONSAiWSA z 2004 roku, nr 1, poz. 11). Tym samym, więc wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu nie stosowanego czyni zgłoszony zarzut nieskutecznym. Do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 2 K.p.a. w okolicznościach tej sprawy mogło by dojść gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powziął przekonanie, że wniesione do sądu przez skarżącego pismo mieści się w kategorii aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego i że zasługuje na uwzględnienie poprzez uchylenie przez Sąd zaskarżonego nim aktu, gdyż zachodzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sytuacja tak w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Powyższe odnosi się to także do zarzutu sformułowanego w pkt I.8 petitum skargi kasacyjnej.

43 Nie może skuteczny także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 144 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. bowiem to, że zgodnie z art. 144 Ordynacji podatkowej "Organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę" nie przesądza o charakterze prawnym wniesionego środka odwoławczego.

44 Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt II. 7 skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny przede wszystkim zauważa, że zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie oddalił skargi na czynność materialno-techniczną Naczelnika Urzędu Pocztowego nr 40 w Warszawie, jak to podaje autor skargi kasacyjnej, lecz skargę B. Ł. odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jako złożoną w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego. W związku z powyższym działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie obejmowała zasada wyrażona w art. 134 § 1 P.p.s.a. określająca zakres kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu sprawy sądowoadministracyjnej.

45 Także zarzut odnoszący się do prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadniony.

46 Za chybiony należy uznać zarzut II.1 w petitum skargi kasacyjnej gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę z powodu niewłaściwości sądu administracyjnego nie stosował prawa materialnego, w tym również art. 57 ustawy – Prawo pocztowe, a przytaczając brzmienie tego przepisu w uzasadnieniu postanowienia akcentował tylko charakter cywilnoprawny usługi wydania przesyłki przez pocztę.

47 Analogicznie nie można postawić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zarzutu naruszenia pozostałych przepisów ustawy – Prawo pocztowe bowiem Sąd ten przepisów tych nie stosował i stosować nie mógł; nie dokonywał też oceny prawidłowości wydania przesyłki przez pocztę ani w sposób wyraźny, ani też przez "dorozumiane uznanie" wydania przesyłki za prawidłowe, jak sugeruje autor skargi kasacyjnej.

48 Dodać należy, że wyrok z dnia 27 października 2009 r. sygn. akt II FSK 841/08, na który powołuje się skarżący, dotyczy skuteczności doręczenia pisma w postępowaniu toczącym się przed organem administracji publicznej, tj. przed Dyrektorem Izby Skarbowej w K. Przedmiotem zaskarżenia w tamtej sprawie było postanowienie organu stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem ustawowego terminu, a nie - jak w niniejszej sprawie - samo działanie poczty w procesie doręczenia przesyłki.

49 W świetle powyższego nazbyt daleko idący jest zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji R.P. zwłaszcza, że autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia, w jaki sposób doszło do skarżącego B. Ł. pozbawienia skarżącego prawa do sądu.

50 W konsekwencji należy przyjąć, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż odmowa wydania przesyłki listowej nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a zatem nie podlega kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wobec czego prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

51 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.