Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2012 r., I FZ 339/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2012 r., I FZ 339/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, , , po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Po 393/12 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 10 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. oraz od stycznia do maja 2009 r. postanawia uchylić zaskarżone zarządzenie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Przewodniczącemu Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Uzasadnienie

2 I FZ 339/12

UZASADNIENIE

3 Pismem z 16 marca 2012 r. pełnomocnik A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 10 lutego 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. oraz od stycznia do maja 2009 r., uiszczając równocześnie wpis od tej skargi w wysokości 500 zł.

4 W odpowiedzi na wezwanie do podania wartości przedmiotu zaskarżenia pełnomocnik skarżącego wskazał kwotę 756 341 zł. Z uwagi na rozbieżność tej sumy w porównaniu z wartością przedmiotu zaskarżenia wskazaną przez organ w odpowiedzi na skargę (951 663 zł) Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącego i organ o przedstawienie wyliczenia powołanej przez nich kwoty, pod rygorem uznania za prawidłową wartości podanej przez drugą ze stron sporu. Pełnomocnik skarżącego nie odpowiedział na wezwanie, natomiast organ w piśmie z 23 maja 2012 r. skorygował podaną przez siebie wartość przedmiotu zaskarżenia do kwoty 791 810 zł, przedstawiając sposób jej wyliczenia (zsumowanie kwot zaniżenia podatku należnego i zawyżenia podatku naliczonego). Wezwany ponownie do przedstawienia wyliczenia podanej przez siebie wartości przedmiotu zaskarżenia (również pod rygorem uznania za prawidłową wartości podanej przez organ) pełnomocnik skarżącego nie ustosunkował się do wezwania.

5 Zarządzeniem z 9 lipca 2012 r. Przewodniczący Wydziału ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 791 810 zł, a wpis należny w sprawie na 7 919 zł. W związku z tym zarządzeniem kolejnym zarządzeniem z 9 lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany, w oparciu o art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej P.p.s.a.) do uiszczenia wpisu sądowego w przedmiotowej sprawie w wysokości 7 919 zł, stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej rozporządzenie).

6 W zażaleniu na to ostatnie zarządzenie skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając mu naruszenie art. 220 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia poprzez wezwanie strony do uiszczenia wpisu stosunkowego, podczas gdy strona uiściła należny w sprawie wpis stały. Autor zażalenia wskazał, że strona skarży decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług, zatem spór dotyczy kwestii wydania decyzji stwierdzającej niedopłatę lub nadpłatę podatku za konkretnie wskazane okresy rozliczeniowe. Stąd sprawa pozostaje w związku z zobowiązaniem podatkowym za te okresy, a zatem skarga mieści się w "zakresie zobowiązań podatkowych" w rozumieniu § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia. Na poparcie swojego stanowiska strona wskazała na postanowienie NSA z 23 marca 2011 r., I FZ 45/11.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Należy przede wszystkim zauważyć, że zaskarżona przez stronę decyzja jest tzw. decyzją wymiarową, czyli dotyczącą określenia zobowiązania podatkowego (lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy) w podatku od towarów i usług za konkretne okresy rozliczeniowe w konkretnej wysokości. Strona w istocie potwierdza to w swoim zażaleniu, choć w sposób nieuprawniony i mylący pojęcia podnosi równocześnie, że spór dotyczy "wydania decyzji stwierdzającej niedopłatę lub nadpłatę", co nie zasługuje na aprobatę, gdyż może sugerować, że mamy do czynienia z decyzją wydaną w toku postępowania o stwierdzenie nadpłaty (art. 72-80 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.), a nie z decyzją, o której mowa w art. 21 § 3 O.p., a do takich właśnie należy zaliczyć decyzję organu I instancji w niniejszej sprawie. Warto również zaznaczyć, że strona nie miała trudności z podaniem wartości przedmiotu zaskarżenia (choć nie przedstawiła – mimo wezwania – sposobu jej wyliczenia), co dodatkowo potwierdza, że sporna w sprawie jest dająca się określić kwotowo należność pieniężna. Zgodzić się można ze stroną, że "sprawa pozostaje w związku z zobowiązaniem podatkowym" – jest to nawet związek bezpośredni (spór dotyczy wysokości zobowiązania podatkowego) –jednak samo w sobie nie przesądza to o zasadności stanowiska zajętego w rozpatrywanym zażaleniu co do prawidłowości uiszczonego wpisu stałego. Koncentrując się jedynie na fragmencie treści § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia pełnomocnik skarżącego nie dostrzegł, że w całości przepis ten brzmi następująco: "Wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu: zobowiązań podatkowych – 500 zł". Stąd bez wątpienia wynika, że w przypadku stwierdzenia, że dana skarga powinna być objęta wpisem stosunkowym (tj. z § 1 rozporządzenia), § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia nie znajdzie zastosowania. Taką "hierarchię" metod ustalania wpisu przewiduje zresztą również art. 231 P.p.s.a., w świetle którego wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a wpis stały pobiera się w "innych sprawach". Dla stwierdzenia, czy w niniejszej sprawie należny jest wpis stosunkowy czy stały wystarczające jest zatem zbadanie, czy w sprawie mamy do czynienia z wartością przedmiotu zaskarżenia zależną od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem (por. § 1 rozporządzenia), to natomiast, że z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie, nie jest w istocie w żaden sposób przez stronę kwestionowane. Zaznaczyć przy tym warto, że zaprezentowany w niniejszym rozstrzygnięciu tok rozumowania znajduje odzwierciedlenie w powołanym przez autora zażalenia postanowieniu NSA w sprawie I FZ 45/11, w którym – mimo iż dotyczy ono wpisu od skargi na decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty, a więc sytuacji odmiennej – Sąd położył nacisk na to, że "sporna nie jest wysokość nadpłaty, bowiem (...) żądana przez skarżącą kwota nadpłaty została jej zwrócona bez wydawania decyzji." i stwierdził, że w istocie z tego względu "nie można mówić o tym, by wpis mógł być ustalany w zależności od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem (co stanowiłoby podstawę do żądania uiszczenia wpisu stosunkowego na podstawie § 1 rozporządzenia)".

9 Nie uznając stanowiska strony co do zasadności uiszczenia w okolicznościach sprawy wpisu stałego, o którym mowa w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, należy dla porządku stwierdzić, że skarżący nie podważył prawidłowości podanej przez organ (i przyjętej przez Przewodniczącego Wydziału WSA) wartości przedmiotu zaskarżenia, ani w toku jej ustalania (mimo wezwań w tym zakresie), ani w zażaleniu, nie przedstawił też wyliczeń na poparcie podawanej przez siebie w tym względzie kwoty. Stąd stwierdzić należy, że nie została skutecznie zakwestionowana ustalona w sprawie wysokość wpisu stosunkowego.

10 Niemniej zważyć należy, że zaskarżone zarządzenie wzywa do uiszczenia wpisu od skargi w pełnej ustalonej w zarządzeniu z 9 lipca 2012 r. wysokości, tj. w kwocie 7 919 zł. Nie uwzględniono tym samym tego, że wnosząc skargę strona uiściła uważany przez siebie za prawidłowy wpis w wysokości 500 zł. Z tego też względu nie można uznać, by zaskarżone zarządzenie było prawidłowe, bowiem jego wypełnienie przez stronę skutkowałoby ostatecznie nadpłaceniem wpisu o 500 zł. Przy wydawaniu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego należy zatem brać pod uwagę z jednej strony to, jaka jest wysokość należnego wpisu, z drugiej natomiast to, czy i ewentualnie jakie wpłaty na poczet tego wpisu zostały już przez stronę dokonane. W tej drugiej sytuacji, gdy żądanie całości należnej od danego pisma opłaty spowodowałoby wyższe od wynikającego z przepisów ustawy i rozporządzenia obciążenie finansowe strony wnoszącej pismo, kierowane do tej strony wezwanie powinno być wezwaniem o uzupełnienie opłaty, tak by w wyniku jego wypełnienia pismo zostało opłacone w pełny, prawidłowy i wynikający z przepisów prawa sposób. Zaskarżone zarządzenie nie zapewnia spełnienia tego wymogu i w konsekwencji podlega uchyleniu.

11 Ze względu na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.