Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2017 r., I FSK 1910/16

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2017 r., I FSK 1910/16

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Op 229/16 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 30 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, październik i grudzień 2010 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 1. Skarga kasacyjna

3 1.1. A. K (dalej: Skarżący) skargą kasacyjną nadaną w dniu 19 września 2016 r. zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Op 229/16. Wyrokiem tym Sąd oddalił jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 30 marca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za maj, czerwiec, październik i grudzień 2010 r.

4 1.2. W skardze kasacyjnej Skarżący wniósł o uchylenie wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

5 1.3. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie:

6 1) art. 141 § 4 oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 188 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.; dalej: O.p.) przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, pominięcie istotnych dowodów i okoliczności, z uwagi na niedokonanie niezbędnych ustaleń i wyjaśnień dla potrzeb wyczerpującego zebrania dowodów oraz rozstrzygnięcia sprawy i błędne przyjęcie, że transakcje Skarżącego z A sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: A.) były fikcyjne, w sytuacji, gdy Skarżący posiadał fizycznie olej napędowy, który zakupił od wskazanej firmy i wykorzystał do napędzania maszyn budowlanych przy pomocy których wypracował dochód w wysokości 912.374,93 zł, czego zarówno Sąd pierwszej instancji, jak też organy podatkowe niekwestionowały;

7 2) art. 134 § 1 P.p.s.a. przez fakt, że Sąd pierwszej instancji nie wyszedł poza granice zarzutu skargi, mimo, iż w danej sprawie powinien to uczynić, a także nie rozstrzygnął powstałych w sprawie wątpliwości co do tego, że dokonując jak uznał Sąd fikcyjnych zakupów oleju napędowego, to przy jego użyciu do napędzania maszyn budowlanych osiągnął przychód;

8 3) art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.) w związku z art. 58 i art. 83 k.c., a także art. 189 k.p.c. przez błędne zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że Skarżący dokumentował czynności pozorne, w sytuacji gdy ustalenia istnienia stosunku prawnego może dokonać jedynie sąd powszechny na podstawie stosownego powództwa organu podatkowego.

9 2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 2.1. Odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IS nie składał, nie żądał przeprowadzenia rozprawy. W tej sytuacji skarga kasacyjna mogła zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 182 § 2 i § 3 P.p.s.a.

11 2.2. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40)

12 2.3. Skarga kasacyjna Skarżącego została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Sąd pierwszej instancji nie naruszył bowiem wskazanych w niej przepisów prawa, w sposób, który przedstawiono w skardze kasacyjnej.

13 2.4. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że w myśl art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza więc przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadniania wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.

14 2.5. Podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku nie mógł stanowić wymieniony w pkt 1.3. ppkt 1 tego uzasadnia zarzut naruszenia przepisów postępowania.

15 Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z powołanym przez Skarżącego art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast wskazane przepisy Ordynacji podatkowej regulują zasady postępowania podatkowego - m.in. zasadę prawdy obiektywnej, obowiązek organu podatkowego zebrania całego materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia, a także zasadę swobodnej oceny dowodów. Do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie zawarł w uzasadnieniu niezbędnych jego elementów. Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 151 p.p.s.a. oznacza, że zainicjowany skargą proces kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie ujawnił wad postępowania czy naruszeń prawa materialnego, które obligowałyby sąd do wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego. Wyjaśnienie podstawy prawej takiego rozstrzygnięcia, w przypadku wysunięcia przez skarżącego określonych zarzutów, winno być dla niego przekonywujące, a co za tym idzie odnosić się do tych zarzutów i argumentacji je wspierającej. Bezsprzecznie w takiej sytuacji wyjaśnienie podstawy prawnej w ramach uzasadniania wyroku należy odczytywać jako obowiązek przedstawienia argumentacji przemawiającej na rzecz prawidłowości rozstrzygnięcia organu podatkowego, przy jednoczesnym wyłożeniu racji, z których wynikać będzie dlaczego zarzuty skarżącego nie mogły odnieść oczekiwanego rezultatu w postaci usunięcia z obrotu prawnego kontrolowanego aktu. Niemniej istotne jest jednak, że ocena uzasadnienia wyroku nie może być dokonywana w oderwaniu od zasadniczego faktu, że jego autorem pozostaje sąd. Z tej przyczyny naturalnym jest, że sporządzone uzasadnienie eksponuje te argumenty, które stanowią podstawę dla wyrażonej przez niego oceny prawnej. Odmienne więc zapatrywania sądu na argumenty przedstawione przez stronę, nawet jeśli zapatrywania te byłyby wyrażone w sposób lakoniczny, nie mogły stanowić o takich nieprawidłowościach w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, które muszą skutkować automatycznym jego uchyleniem. Także przyjęcie innej narracji dotyczącej stanu sprawy, co wiązało się z odmiennym od oczekiwań skarżącego położeniem akcentów na poszczególne elementy tworzące rozpatrywaną sprawę, nie mogło stanowić o naruszeniu tego przepisu.

16 Odniesienie powyższych uwag do realiów sprawy oznaczało, że przywołanie przez Skarżącego art. 141 § 4 P.p.s.a. w ramach tej postawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie mogło przynieść oczekiwanego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również, że uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wskazuje także na to, aby Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z przywołanymi w tej skardze przepisami Ordynacji podatkowej. Zarzuty te w istocie stanowią jedynie polemikę z treścią podjętego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena legalności decyzji dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowa. Podstawą przyjętych ustaleń faktycznych był materiał dowodowy zebrany w rozpoznawanej sprawie i prawidłowo oceniony przez organy podatkowe. Nie można przyjąć, że w sprawie doszło do naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej, tj. zasady prawdy obiektywnej, zupełności materiału dowodowego, czy też zasady swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe zebrały i wyczerpująco rozpatrzyły cały materiał dowodowy, wyjaśniły okoliczności faktyczne sprawy w sposób zmierzający do odtworzenia stanu rzeczywistego i uzyskania rzetelnych podstaw do właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że organy zrealizowały nałożony na nie obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej poprzez wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego, a następnie jego pełne rozpatrzenie. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Biorąc pod uwagę wskazane powyżej rozważania, stwierdzić należy, że skargą kasacyjną nie podważono skutecznie stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe, a przyjętego przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa wyrokowania. Oznacza to, że do oceny pozostałych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany był przyjąć ten sam stan faktyczny, który Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowo ustalony, tj. zgodnie z właściwymi temu zagadnieniu przepisami prawa.

17 2.6. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że zebrany materiał dowodowy uprawniał do stwierdzenia, że A. nie mogła być dostawcą paliwa dla Skarżącego, gdyż nie była faktycznym właścicielem tego paliwa (nie dokonała jego zakupu) i nie mogła tym samym przenieść go na rzecz Skarżącego. Jak ustalono, A. pod wskazanym adresem siedziby, tj. W. ul. X nie wynajmowała żadnych pomieszczeń, nie posiadała też żadnego zaplecza logistycznego do handlu paliwami ani nie miała magazynów oraz środków transportu, nie wynajmowała również i nie posiadała stacji paliwowej. Spółka ta nie prowadziła ksiąg handlowych, za lata 2007-2010 nie złożyła deklaracji CIT-8, PIT-11, PIT-8. Złożyła wprawdzie deklaracje VAT-7 za poszczególne miesiące 2010 r., jednakże nie dokonała żadnych wpłat z tytułu wykazanego w nich zobowiązania podatkowego. Jedyny udziałowiec i jednocześnie prezes Spółki – R. B. w trakcie zeznań przed organami ścigania ujawnił mechanizm przerobu odbarwionego oleju opałowego, a następnie wprowadzania go do obrotu jako pełnowartościowego oleju napędowego poprzez m.in. A., przy czym udział tej spółki polegał jedynie na wystawianiu nierzetelnych faktur VAT. Zatem, choć Skarżący faktycznie otrzymywał paliwo, to pochodziło ono z niewiadomego źródła.

18 W oparciu o te ustalenia Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że zakwestionowane faktury nie wskazują faktycznego dostawcy i nie odzwierciedlają faktycznych operacji gospodarczych, w nich uwidocznionych. Nie mogą być zatem podstawą do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich wykazany.

19 Jednocześnie Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że Skarżący nie dochował należytej staranności w ustaleniu, czy nie uczestniczy w oszustwie podatkowym, a tym samym nie pozostawał w dobrej wierze dokonując zakupu paliwa.

20 Sąd pierwszej instancji, zasadnie wskazał na istotne dla sprawy okoliczności stanu faktycznego, obrazujące brak zachowania przez Skarżącego odpowiedniej staranności w doborze kontrahenta. Podkreślił, że Skarżący nie posiadał żadnej wiedzy o wystawcy faktur ani nie podjął działań, aby tę wiedzę pozyskać. Nie zawarł żadnych umów dotyczących dostaw paliwa przez kontrahenta, nie wymagał również atestów i świadectw potwierdzających właściwą jakość otrzymywanego paliwa. Nie zaniepokoił go także warunek dostaw, jakim była płatność gotówką za przywożone paliwo, co winno obiektywnie wzbudzać podejrzenia co do uczciwości dostawcy. Nie sprawdzał również personaliów osoby przywożącej paliwo, nie pobierał pełnomocnictw do odbioru gotówki, nie zwracał uwagi na nieczytelne podpisy, a w konsekwencji nie potrafił zidentyfikować żadnej z osób, które na przestrzeni kilku lat przywoziły paliwo. Takie zachowanie świadczy o braku minimum przezorności, gdyż kwoty przekazywane "do ręki" osobie nieznanej z imienia i nazwiska były znaczne (rzędu kilkudziesięciu tysięcy złotych) i ich przekazywanie mogło się wiązać z niepewnością i ryzykiem, czy kontrahent otrzyma należności pobrane przez niezidentyfikowane osoby. Tymczasem, jak stwierdził sam Skarżący, interesowała go tylko cena paliwa i fakt, że pojazdy mogły na nim jeździć (por. str. 21 zaskarżonej decyzji Dyrektora IS).

21 Ponadto, mimo że rejestracja samochodu przywożącego paliwo wzbudziła podejrzenia Skarżącego do tego stopnia, że odnotował ten numer na fakturze, to nie uczynił nic w kierunku wyjaśnienia swoich podejrzeń i spokojnie kontynuował współpracę. Jak wykazało postępowanie, w ewidencji CEPiK nie figurował pojazd którym miało być dostarczane paliwo, o podanym przez Skarżącego numerze rejestracyjnym. Skoro więc Skarżący, działający na rynku od 1986 r. i posiadający spore doświadczenie, to powinien wykazać się większą rozwagą, co do zawieranych transakcji, szczególnie w przypadku tak "wrażliwego" towaru jakim jest paliwo. Na rynku paliwowym funkcjonuje bowiem wiele firm, które jedynie firmują obrót paliwami, w sytuacji gdy źródło pochodzenia tego towaru jest nieujawnione. Zatem, biorąc pod uwagę okoliczności transakcji, Skarżący powinien chociażby przypuszczać, że nabywa towar z nieujawnionego źródła, a otrzymywane faktury jedynie firmują tenże obrót i te przypuszczenia powinny spowodować określone działanie zmierzające do ustalenia wiarygodności podmiotu wystawiającego faktury. Takiej jednak minimalnej choćby ostrożności brakowało w zachowaniu Skarżącego.

22 Mając powyższe na względzie Sąd pierwszej instancji zasadnie ocenił, że przedstawione dowody i okoliczności z nich wynikające jednoznacznie wskazywały, iż transakcje - opisane pięcioma zakwestionowanymi fakturami wystawionymi przez A. na rzecz firmy Skarżącego - nie odpowiadały zaistniałym zdarzeniom gospodarczym. Wystawca tych faktur nie mógł dokonać sprzedaży paliwa zgodnie z treścią faktur, albowiem nie był faktycznym właścicielem tego paliwa, trudnił się tylko wystawianiem fikcyjnych faktur, a ponadto sprzedawane paliwo nie było faktycznie olejem napędowym ale odbarwionym olejem opałowym. Fikcyjną działalność A. potwierdził przede wszystkim jej prezes zeznając, iż działalność tej spółki ograniczała się jedynie do wystawiania pustych faktur zakupu i sprzedaży (por str. 23 zaskarżonej decyzji). Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zaakceptował stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Skarżący nie nabył prawa do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego wykazanego na rzeczonych fakturach.

23 Z tych też względów nie można było podzielić motywów Skarżącemu silnie akcentującego uprawnienie podatnika do odliczenia podatku naliczonego. Oczywiście, w przywoływanych przez Skarżącego przepisów oraz orzecznictwa TSUE prawo takie podatnikowi VAT co do zasady przysługuje. W niniejszej sprawie, wynik przeprowadzonego postępowania, dowiódł jednak, że Skarżący z prawa do odliczenia podatku nie mógł skorzystać, gdyż wiedział lub mógł wiedzieć, iż bierze udział w transakcji oszukańczej.

24 Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie doszło do zarzucanego w skardze kasacyjnej błędu w ustaleniach faktycznych, który w opinii Skarżącego miał być wynikiem błędnej oceny dowodów (będącej następstwem nieprzestrzegania reguł swobodnej oceny dowodów) oraz niepełności postępowania dowodowego poprzez pominięcie faktów i źródeł dowodowych o istotnym znaczeniu, tj. nieuwzględnienia okoliczności, że podatnik posiadał fizycznie olej napędowy, który zakupił od wskazanej firmy i wykorzystał do napędzania maszyn budowlanych, przy pomocy których wypracował dochód. Faktem jest bowiem, że kontrahent Skarżącego nie prowadził rzeczywistej działalności gospodarczej i nie dokonywał obrotu towarami ropopochodnymi, a jego zadanie polegało wyłącznie na wystawianiu faktur mających legalizować wprowadzenie do obrotu paliwa niewiadomego pochodzenia. Słuszna jest więc konkluzja, że podmiot wskazany w przedstawionych przez Skarżącego fakturach nie mógł być faktycznym dysponentem i właścicielem tego towaru i w rezultacie nie mógł też przenieść jego własności na rzecz Skarżącego.

25 2.7. Niezasadny był również zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. (por. pkt 1.3. ppkt 2 tego uzasadnienia). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a. przyjmując jako prawidłowe stanowisko organów podatkowych w zakresie uznania rzeczonych faktur za niedokumentujące rzeczywistych transakcji od strony podmiotowej jak i przedmiotowej. Co istotne, Sąd pierwszej instancji odniósł się do argumentacji Skarżącego wskazującej na faktyczne zużycie paliwa w prowadzonej przez niego działalności jak i wypracowanego przychodu (por. str. 17 zaskarżonego wyroku). Okoliczność ta oznaczała brak racji Skarżącego w zakresie dopuszczenia się przez Sąd pierwszej instancji naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a.

26 Wbrew przekonaniu Skarżącego akcentowany fakt dysponowania paliwem, które zostało zużyte w celach prowadzonej działalności w celu wygenerowania zadeklarowanego przychodu za 2010 r. automatycznie nie dowodzi pominięcia przez organy okoliczności o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia. W realiach tej sprawy nie budzi bowiem wątpliwości, że organy nie kwestionowały samego faktu rzeczywistego zużycia paliwa przez firmę Skarżącego, lecz negowały to, że podmiot widniejący na spornych fakturach był faktycznym dostawcą tego towaru. Jak zaś wyżej oceniono, to ostatnie stanowisko, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, znajduje pełne uzasadnienie w stanie faktycznym sprawy.

27 2.8. Przedstawiając stan prawny sprawy Sąd pierwszej instancji przytoczył treść art. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. Wyjaśnił, że prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony nie wynika z samego posiadania faktury, nawet poprawnej formalnie, ale źródłem tego prawa jest zrealizowanie rzeczywistego obrotu, co następuje w sytuacji, gdy dana faktura m.in. odzwierciedla zdarzenie gospodarcze dokonane między podmiotami w niej wymienionymi. Między rzeczywistą sprzedażą a jej opisem w fakturze musi istnieć pełna zgodność - zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym. Stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Opisana w tej normie sytuacja, według Sądu pierwszej instancji, została prawidłowo zastosowana w odniesieniu do faktur, na których jako ich wystawca figurowała A. Faktury wystawione bowiem przez ten podmiot służyły jedynie uwiarygodnieniu obrotu paliwem niewiadomego pochodzenia. Tymczasem podstawę do odliczenia podatku naliczonego może stanowić jedynie faktura potwierdzająca, że doszło do dostawy towarów pomiędzy tymi podmiotami, które w niej zostały ujawnione, w odniesieniu do towaru tam opisanego i w zakresie ilości danego towaru lub usługi. W rezultacie wystąpiły przesłanki do zweryfikowania, na podstawie art. 99 ust. 12 u.p.t.u., zadeklarowanego przez stronę rozliczenia podatku VAT za kontrolowane okresy rozliczeniowe.

28 2.9. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów prawa cywilnego Naczelny Sąd Administracyjny abstrahując od zasadniczej niepoprawności ich sformułowania i braku szerszego uzasadnienia w motywach skargi kasacyjnej uznał, że wbrew twierdzeniom Skarżącego, organy nie ustalały istnienia stosunku prawnego lub prawa, lecz dokonywały oceny zaistniałego stanu faktycznego, do którego ustalania i oceny w aspekcie skutków podatkowych są uprawnione i zobowiązane.

29 2.10. Nadmienić należało, że niniejsza sprawa jest kolejną, w której oceniano prawo Skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez A. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1523/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Op 57/16, oddalającego skargę Skarżącego na decyzję organu odwoławczego w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie w zakresie analogicznego stanu faktycznego co w sprawie o sygn. akt I FSK 1523/16 podzielił zapatrywania wyrażone ww. wyroku z dnia 24 listopada 2016 r. Podobnie zresztą uczyniono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 2668/16, którego przedmiotem był podatek dochodowy od osób fizycznych za 2010 r., a którym to orzeczeniem oddalono skargę kasacyjną Skarżącego.

30 2.11. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. Wobec braku ku temu podstaw faktycznych i prawnych o kosztach nie orzekano.