Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2008 r., I FSK 1903/07

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2008 r., I FSK 1903/07

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej T. Spółki z o.o. we W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 września 2007 r., o sygn. akt I SA/Wr 1168/07 w sprawie ze skargi T. Spółki z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 19 kwietnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia 5 grudnia 2006 r. Nr [...] postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 10 września 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1168/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę T. Spółki z o.o. we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 19 kwietnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia 5 grudnia 2006 r. Nr [...].

3 W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że skarga została sporządzona i wniesiona przez pełnomocnika strony skarżącej w osobie adwokata. Z uwagi na przedmiot sporu skarga podlegała opłacie stałej w wysokości 100 zł, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), dalej: rozporządzenie w sprawie wpisu. Wpis w określonej przepisami wysokości nie został uiszczony wraz z wniesieniem skargi przez pełnomocnika w terminie wskazanym w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: u.p.p.s.a. Dlatego też, stosownie do art. 221 u.p.p.s.a., nieopłacona w terminie skarga podlegała odrzuceniu.

4 Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę kasacyjną. Działając na podstawie art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a. orzeczenie zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie art. 54 § 1 w zw. z art. 219 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 1 i § 3 tej ustawy oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wpisu przez ich nie zastosowanie, jak również naruszenie art. 221 u.p.p.s.a przez jego błędne zastosowanie.

5 Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA do rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w tym zastępstwa adwokackiego.

6 Uzasadniając zarzuty autor skargi kasacyjnej wskazał, ze skarga wniesiona została w trybie art. 54 § 1 u.p.p.s.a., a więc za pośrednictwem organu, a do tak wniesionej skargi nie ma zastosowania przepis art. 221 u.p.p.s.a. (w tym miejscu strona powołała się na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22.03.2005 r., sygn. akt OSK 1289/04).

7 Dalej wnoszący skargę kasacyjną argumentował, że art. 219 u.p.p.s.a. stanowi, że opłata winna być uiszczona przy wniesieniu pisma do sądu, co nie jest równoznaczne z trybem wskazanym w art. 54 § 1 i 2 tej ustawy, w ramach której organ przekazuje skargę sądowi, a o dacie przekazania, która to data miałaby uruchomić obowiązek wpisu, strona nie jest informowana.

8 W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powyższe rozumienie omawianych przepisów potwierdza dodatkowo treść § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wpisu, zgodnie z którym przy uiszczeniu wpisu należy podać sygnaturę akt sądowych. Tymczasem do czasu wpłynięcia sprawy do sądu możliwość powołania się na sygnaturę akt sprawy w ogóle nie występuje. Także w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 mowa jest o obowiązku uiszczenia bez wezwania wpisu od skargi kasacyjnej, jako wniesionej w trybie art. 219 u.p.p.s.a.

9 Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej Sąd winien wezwać stronę do uiszczenia wpisu, choćby stałego, stosownie do treści art. 220 § 1 i 3 u.p.p.s.a., a przepis art. 221 tej ustawy nie ma tu zastosowania. Dalej wnoszący skargę kasacyjną podał, że interpretacja co do uiszczenia bez wezwania wpisu dotyczy skargi kasacyjnej, jako wnoszonej bezpośrednio do sądu, czyli w trybie art. 221 i wyjaśniona została w orzecznictwie NSA, a także konsekwentnie we wskazanym powyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Zdaniem strony Sąd zastosował przepis art. 221 w zw. z art. 220 § 1 w sposób wadliwy, bowiem zgodnie z art. 220 § 3 i 4 u.p.p.s.a. odrzucenie skargi wniesionej w trybie art. 54 § 1 ustawy może nastąpić w razie nie uiszczenia należnego wpisu, pomimo wezwania.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

12 Strona skarżąca podnosi, że skoro skarga wnoszona jest do sądu za pośrednictwem organu, to wnoszący skargę nie ma obowiązku uiszczenia wpisu w momencie wniesienia skargi. Należy jednak zauważyć, że art. 219 § 1 u.p.p.s.a. stanowi, że opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Przepis ten nie różnicuje pism, dotyczy więc również skargi, która mimo iż wnoszona jest za pośrednictwem organu, de facto kierowana jest do sądu, sąd jest jej adresatem. W przepisach dotyczących skargi, tj. art. 52-54 oraz 56 u.p.p.s.a., ustawodawca posługuje się tym samym co w art. 219 u.p.p.s.a. zwrotem "skargę do sądu wnosi się za pośrednictwem organu", "w razie wniesienia skargi do sądu" itd., a przepisy te nie przewidują żadnego szczególnego trybu, w jakim skarga - szczególnego rodzaju pismo - podlegałaby opłacie. Literalna wykładnia przepisu art. 54 § 1 u.p.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości, że momentem wniesienia skargi jest moment przesłania jej do organu, a więc już w tym momencie skarga powinna być należycie opłacona. W sposób oczywisty na tym etapie nie jest możliwe podanie sygnatury akt, a zatem wymóg wskazany w § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wpisu nie dotyczy skargi wnoszonej za pośrednictwem organu, ale wszystkich pozostałych pism wnoszonych do sądu w toku postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy znana jest już sygnatura, pod jaką sprawa została zarejestrowana. W tej sytuacji, zgodnie z zasadą prymatu przepisu ustawowego wobec uregulowań aktów wykonawczych, przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wpisu nie znajdzie zastosowania w omawianej sprawie.

13 Sąd I instancji nie wskazał w uzasadnieniu na treść wskazanych powyżej przepisów art. 54 § 1 oraz 219 u.p.p.s.a., bowiem nie stanowią one podstawy działania Sądu, ale są przepisami o charakterze proceduralnym i normują kwestię uiszczenia wpisu od skargi w prawidłowym trybie i właściwym momencie. Jednakże przepisy te Sąd wziął pod uwagę rozpatrując sprawę strony skarżącej i legły one u podstaw prawidłowego rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd I instancji. Niezasadnie zatem strona skarżąca zarzuca Sądowi nie zastosowanie powyższych regulacji.

14 Podstawę rozstrzygnięcia stanowił natomiast art. 221 u.p.p.s.a., zgodnie z którym pisma wnoszone przez profesjonalnego pełnomocnika, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Przepis ten ma charakter lex specialis wobec art. 220 § 3 u.p.p.s.a., w świetle którego skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zawsze wtedy, gdy od pisma (w tym środków wskazanych w art. 220 § 3 u.p.p.s.a.) należny jest wpis stały, a pismo wnoszone jest przez adwokata lub radcę prawnego, Sąd nie ma obowiązku wezwania strony do uiszczenia wpisu. Strona skarżąca nie kwestionuje tego, że w sprawie należny był wpis stały, a mimo tego zarzuca Sądowi I instancji zaniechanie w postaci braku wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Wobec tego, co zostało stwierdzone powyżej zarzut błędnego zastosowania art. 221 u.p.p.s.a. uznać należy za bezzasadny. W przedmiotowej sprawie istniał obowiązek uiszczenia opłaty bez wezwania, a zatem skarga nieopłacona została prawidłowo w oparciu o powołany przepis odrzucona przez Sąd.

15 Mając na względzie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu.