Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2014 r., II OZ 3/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2014 r., II OZ 3/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1598/13 odmawiające dopuszczenia wnioskodawców H.K. i L.K. do udziału w charakterze uczestników postępowania w sprawie ze skargi G.Z. na Uchwałę Rady Miasta Wieliszew z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1598/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi G.Z. na Uchwałę Rady Miasta Wieliszew z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odmówił dopuszczenia do udziału w sprawie H.K. i L.K. w charakterze uczestników postępowania.

3 W uzasadnieniu wskazano, że wnioskujący wyjaśnili, że nieruchomość skarżącego sąsiaduje z ich nieruchomością, a prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza polegająca na wytwarzaniu elementów betonowych w znacznym stopniu wpływa na nieruchomość wnioskodawców.

4 Sąd I instancji wyjaśnił, wnioskujący nie są uczestnikami niniejszego postępowania z mocy prawa i brak jest także podstaw do dopuszczenia wnioskujących do udziału w sprawie na mocy art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd I instancji wskazał, iż procedura uchwalania zaskarżonego planu nie była określona przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, lecz ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647). W przeciwieństwie bowiem do legitymacji w postępowaniu administracyjnym, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, t.j. Dz.U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej jako "u.s.g."). Sąd I instancji wyjaśnił, iż z uwagi właśnie na ten specyficzny charakter skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która przysługuje wyłącznie osobie, której interes prawny został naruszony. W ocenie Sądu I instancji nie jest w ogóle możliwe dopuszczenie do udziału w takiej sprawie w charakterze uczestnika postępowania jakiejkolwiek innej osoby (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2009r., II OZ 134/09). Sąd I instancji zaznaczył, iż nie oznacza to jednak, że wnioskodawcy są pozbawieni możliwości zakwestionowania uchwały będącej przedmiotem niniejszej skargi. Bowiem wnioskodawcy po spełnieniu warunków określonych art. 101 u.s.g., mogą wnieść skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (postanowienie NSA z dnia 16 października 2012, II OZ 902/12).

5 Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła H.K. reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 33 § 2 p.p.s.a. poprzez niedopuszczenie H.K. do udziału w sprawie pomimo, że posiada ona interes prawny w rozstrzygnięciu przedmiotowego postępowania w rozumieniu art. 101 u.s.g. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji ewentualnie o jego zmianę poprzez dopuszczenie H.K. do udziału w sprawie niniejszej.

6 W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że wnioskodawca legitymuje się interesem prawnym bowiem utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały Rady Gminy Wieliszew z dnia 9 listopada 2010 r. gwarantuje jej, że samowolnie wybudowany, sąsiadujący z jej nieruchomością zakład produkujący elementy budowlane wpływający na sferę jej uprawnień właścicielskich nie zostanie zalegalizowany albowiem działalność wykonywana na tejże nieruchomości diametralnie odbiega od przeznaczenia przewidzianego na miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wprowadzonego zaskarżoną przez skarżącego uchwałą. Podniesiono, iż H.K. upatruje źródło przysługującej jej legitymacji do uczestniczenia w niniejszym postępowaniu w normie art. 101 u.s.g.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

9 Przepis art. 33 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż osoba która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Zaś udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4 w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności (§ 2 art. 33 p.p.s.a.).

10 Zatem, z powyższej normy prawnej wynika, że dany podmiot może zostać dopuszczony do udziału w charakterze uczestnika wyłącznie w tym postępowaniu sądowym, które w wyniku złożenia skargi stało się niejako następstwem postępowania administracyjnego. Tymczasem w niniejszym postępowaniu skarżący złożył skargę na uchwałę wydaną w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwała ta zapadła nie wskutek przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ale została podjęta w trybie przewidzianym dla stanowienia prawa, na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie mamy więc tutaj do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej w rozumieniu ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem procedura planistyczna uregulowana jest odrębnie i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, ale do uchwalenia prawa miejscowego. Pogląd ten jest już utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA: z dnia 14.12.2011r., sygn. akt II OZ 1306/11, z dnia 26.07.2011 r., sygn. akt II OZ 644/11, z dnia 5.11.2010 r., sygn. akt II OZ 703/10, z dnia 22.01.2008 r., sygn. akt II OZ 1361/07, dostępne: https://cbois.nsa.gov.pl ).

11 Mając na uwadze powyższe rozważania podzielić należy pogląd Sądu I instancji, że przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. nie będzie miał w tej konkretnej sprawie zastosowania, a przepis art. 101 u.s.g. nie daje podstaw do dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym innego pomiotu, niż wnoszący skargę na akt prawa miejscowego. Zaś ocena miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywana jest tylko pod kątem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu który wniósł skargę.

12 W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.