Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2009 r., II OZ 134/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2009 r., II OZ 134/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 625/08 odmawiające dopuszczenia K. S. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi A. i R. D. na uchwałę Rady Miejskiej w Bytowie z dnia [...] listopada 1999 r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 625/08, odmówił dopuszczenia K. S. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi A. i R. D. na uchwałę Rady Miejskiej w Bytowie z dnia [...] listopada 1999 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w jego ocenie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej "ppsa", nie daje podstaw do dopuszczenia K. S. jako uczestnika postępowania w przedmiotowym postępowaniu sądowym ze skargi wniesionej w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym na akt prawa miejscowego. Zdaniem Sądu zaskarżona uchwała zapadła nie wskutek przeprowadzenia postępowania administracyjnego, lecz podjęto ją w trybie przewidzianym dla stanowienia prawa. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje bowiem w wyniku przeprowadzenia postępowania legislacyjnego, w niniejszej sprawie w procedurze określonej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Z regulacji art. 7 tej ustawy wynika, iż plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Tryb postępowania w sprawie projektowania, uchwalenia i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do zagospodarowania przestrzennego. Sąd stwierdził zatem, że nie mamy tu do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Procedura planistyczna jest odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, podczas gdy takie właśnie postępowanie określa Kodeks postępowania administracyjnego (art. 1 pkt 1 kpa). Dlatego też Sąd postanowił odmówić dopuszczenia K. S. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika.

3 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. S. podnosząc, że zgodnie z art. 33 § 2 ppsa sformułowanie "postępowanie administracyjne" powinno być rozumiane w znaczeniu możliwie szerokim, które obejmuje wydanie uchwały przez Radę Gminy. Swój interes prawny skarżący upatruje w tym, że przedmiotowym planem objęta jest działka, której właścicielem jest skarżący.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

6 Zgodnie z art. 33 § 2 ppsa udział w postępowaniu w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Stosownie zaś do regulacji art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591 ze zm.), skargę na uchwałę rady gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, w tym na uchwałę o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może wnieść do sądu administracyjnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą rady, o ile wcześniej wezwie radę do usunięcia zarzucanego naruszenia i wezwanie to okaże się bezskuteczne.

7 Tak skonstruowany przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wpływa na legitymację skarżącego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone.

8 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec powyższego, stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji jest słuszne i zgodne z prawem. Wskazać bowiem należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtowany jest na innych zasadach niż w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kpa. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przedmiotową uchwałą Rady otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) sprawy. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu, kwestionującego przed sądem administracyjnym legalność tego planu. Inny podmiot natomiast, który nie wniósł skargi do sądu administracyjnego we własnym interesie, nie może skutecznie ubiegać się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy zarzuty podniesione w zażaleniu nie mają usprawiedliwionych podstaw.

9 Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji.