Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2019 r., II OW 180/18

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2019 r., II OW 180/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia del WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. z dnia 27 września 2018 r. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. a Prezydentem Miasta G. w przedmiocie wskazania organu właściwego do prowadzenia postępowania dotyczącego stanu zagrożenia o dużym prawdopodobieństwie dla budynków. postanawia oddalić wniosek.

Uzasadnienie

2 Wnioskiem z dnia 27 września 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G., zw. dalej PINB, wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego z Prezydentem Miasta G., zw. dalej Prezydentem Miasta, w przedmiocie wskazania organu właściwego do prowadzenia postępowania dotyczącego stanu zagrożenia o dużym prawdopodobieństwie dla budynków.

3 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wnioskując o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego wskazał, że pismem z dnia 22 czerwca 2018 r. J. Ś., J. Ś., A. Ś. zwrócili się do p.o. Dyrektora Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w G. z wnioskiem o niezwłoczną interwencję w sprawie stanu zagrożenia o dużym prawdopodobieństwie dla budynków przy ul. P., S. i L. związanym z planowanymi i przedsiębiernymi pracami budowlanymi na posesji przy ul. P. ... w G.

4 Prezydent Miasta zawiadomieniem z dnia 18 lipca 2018 r. ww. wniosek przekazał według właściwości do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

5 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zakwestionował stanowisko Prezydenta Miasta wskazując, że organ nie jest władny do zastosowania art. 48, 49, 50, 51 Prawa budowlanego, gdyż roboty budowlane są dopiero planowane i w oparciu o uzyskane przez inwestora z organu administracji architektoniczno-budowlanej pozwolenie na budowę (roboty nie zostały jeszcze rozpoczęte). Zawarte w piśmie z dnia 22 czerwca 2018 r. informacje powinny być uwzględnione przez organ administracji architektoniczno-budowlanej przy wydawaniu pozwolenia na budowę dla wskazanych w piśmie nieruchomości.

6 Mając powyższe na uwadze organ wniósł o wskazanie Prezydenta Miasta G. jako organu właściwego do przeprowadzenia postępowania zgodnie ze złożonym wnioskiem.

7 Prezydent Miasta nie odpowiedział na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje – na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej.

10 W niniejszej sprawie nie jest możliwe rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, gdyż organy biorące udział w sporze nie ustaliły stanu faktycznego sprawy, a sposób sformułowania żądań strony nasuwa wątpliwość, co do faktycznej ich treści.

11 Z akt sprawy wynika, że wnioskodawcy obawiają się możliwości rozpoczęcia prac budowlanych polegających na budowie 4 kondygnacyjnego budynku z podziemnym garażem przy ulicy P. ... w G., ze względu na istniejące w okolicy cieki wodne.

12 Wniosek ten dotyczy zatem bliżej niesprecyzowanych działań mogących leżeć w kompetencjach różnych organów i mieć na celu np. wyegzekwowanie prawidłowego wykonania decyzji, wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, czy uregulowanie kwestii stosunków wodnych.

13 W aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek dokumentacji wskazującej na to, by organy zmierzały do sprecyzowania wniosku lub wyjaśniały sprawę.

14 Wystąpienie z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, czy też sporu kompetencyjnego musi być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, aby można precyzyjnie określić przedmiot sprawy. Ustalenie stanu faktycznego i określenie przedmiotu sprawy należy do organów administracji publicznej (art. 7 k.p.a.), a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak takich ustaleń powoduje, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu jest przedwczesny, i jako taki podlega oddaleniu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2004 r., OW 39/04, ONSAiWSA 2004, Nr 1, poz. 17; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2004 r., OW 110/04, ONSAiWSA 2005, Nr 2, poz. 46; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2013 r., II OW 15/13, LEX nr 1319036).

15 Taki stan rzeczy powoduje, że aktualnie rozważanie, czy któryś z organów jest organem właściwym w sprawie są natury czysto abstrakcyjnej.

16 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151, art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a., oddalił wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.