Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 r., II OSK 664/17

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2017 r., II OSK 664/17

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Lu 140/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. Z. na bezczynność Wójta Gminy Ulan Majorat w przedmiocie diety i wynagrodzenia radnych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt II SAB/Lu 140/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę K. Z. (dalej również jako "skarżący") na bezczynność Wójta Gminy Ulan Majorat w przedmiocie diety i wynagrodzenia radnych.

3 Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, gdyż jej przedmiotem jest bezczynność Wójta Gminy Ulan Majorat, polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie wypłaty na rzecz skarżącego diety z tytułu pełnienia funkcji sołtysa, która nie mieści się w katalogu aktów lub czynności/bezczynności wymienionych w przepisie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.). Jak wskazał Sąd Wojewódzki w sprawie nie ma zastosowania również art. 3 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W ocenie Sądu brak jest przepisów szczególnych, zobowiązujących organ gminy do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wypłaty diety za pełnienie funkcji sołtysa. Sprawy takie nie są sprawami administracyjnymi, lecz podlegają rozstrzyganiu przez sądy powszechne.

4 Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył K. Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

5 - art. 149 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i odrzucenie skargi wobec błędnie zastosowanego art. 58 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. i art. 3 § 3 p.p.s.a., pomimo naruszenia przez organ administracji art. 66 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej k.p.a.);

6 - art. 141 § 4 i art. 3 § 1 p.p.s.a. przez brak zawarcia w uzasadnieniu postanowienia przedstawienia stanu faktycznego, zarzutów skargi oraz stanowiska skarżącego;

7 - art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. przez niezastosowanie art. 66 § 4 k.p.a. i 61 k.p.a.

8 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, że Sąd nie dokonał prawidłowej analizy stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze. W ocenie pełnomocnika powinna ona skutkować zobowiązaniem organu do wydania decyzji w określonym terminie, gdyż przepis art. 66 § 4 k.p.a. jednoznacznie stanowi, że organ nie może zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, skoro Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim postanowieniem w sprawie

9 I C 193/16 odrzucił pozew z powodu niedopuszczalności drogi sądowej.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

12 Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

13 Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać co następuje.

14 Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie słusznie wskazał jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie art. 58 § 1 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest szczególnie istotny biorąc pod uwagę § 4 powyższego przepisu mówiący, iż "Sąd nie może odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w § 1 pkt 1, jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy". Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 7 marca 2016 r. w sprawie sygn. akt I C 193/16 Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim odrzucił pozew K. Z. przeciwko Gminie Ulan Majorat o zapłatę. Sąd uznał m.in., że "wniosek powoda o wypłatę diet i zwrot kosztów winien zostać rozpoznany w formie decyzji administracyjnej zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów k.p.a." i odrzucił pozew na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. Nie ma zatem wątpliwości, że sąd powszechny uznał się za niewłaściwy w niniejszej sprawie co sprawiło, że na mocy cytowanego wcześniej art. 58 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie mógł odrzucić skargi uznając się za niewłaściwy w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł pojedynczego odniesienia do faktu istnienia postanowienia Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim z dnia 7 marca 2016 r. Oceniając sprawę powtórnie Sąd I instancji powinien przede wszystkim odnieść się do powyższej kwestii.

15 Pełnomocnik skarżącego wskazywał w skardze do Sądu I instancji na konsekwencje postanowienia Sądu Rejonowy w Radzyniu Podlaskim z dnia 7 marca 2016 r., zatem nieodniesienie się do tego elementu w uzasadnieniu postanowienia WSA w Lublinie z dnia 28 września 2016 r. stanowi oczywiste naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. i z tym zarzutem również Naczelny Sąd Administracyjny się zgadza.

16 Nietrafny jest natomiast zarzut niezastosowania art. 66 § 4 i art. 61 k.p.a., ponieważ sąd administracyjny nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

17 Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a.

18 Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, bowiem zgodnie z uchwałą NSA z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07, przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie znajdują zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a takim jest właśnie postanowienie o odrzuceniu skargi. Koszty, jakie wiązały się z wniesieniem środka odwoławczego, były kosztami niezbędnymi dla celowego dochodzenia praw strony i jako takie będą podlegać rozliczeniu w orzeczeniu kończącym postępowanie.