Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2015 r., II OSK 481/15

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2015 r., II OSK 481/15

Sentencja

1 Dnia 29 października 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. NSA Janina Kosowska /spr./ Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] spółka z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt II SAB/Po 104/14 w sprawie ze skargi [...] spółka z o.o. z siedzibą w G. na bezczynność Burmistrza O. w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Po 104/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Spółki z o.o. z siedzibą w G. (dalej zwanej Spółką) na bezczynność Burmistrza O. w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

3 Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych kontrolowanej sprawy:

4 W dniu [...] sierpnia 2014 r. (data złożenia w organie) Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność Burmistrza O. (dalej zwanego organem I instancji) "w ponownym rozpatrzeniu sprawy: obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i określenia jego zakresu". W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło postanowienie organu I instancji z dnia [...] grudnia 2013 r. nakładające na Spółkę obowiązek przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla inwestycji polegającej na modernizacji fermy [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazała, że pomimo upływu ustawowego terminu do załatwienia sprawy, organ I instancji nie tylko nie wydał rozstrzygnięcia, ale i zaniechał podjęcia jakiejkolwiek czynności w sprawie.

5 W odpowiedzi na skargę organ I instancji wniósł o jej oddalenie, podając, że dopiero w dniu [...] maja 2014 r. otrzymał postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r., przy czym z uwagi na zaskarżenie tego postanowienia przez jedną ze stron do sądu administracyjnego, nie zostały zwrócone organowi I instancji akta sprawy. Wskazał, że pomimo braku akt sprawy podjął jednak czynności w sprawie polegające na opracowaniu nowego projektu postanowienia oraz kontynuowaniu postępowania dowodowego, czego wyrazem są dowody z zeznań świadków przeprowadzone w dniu [...] sierpnia 2014 r. Wyjaśnił, że wcześniejsze przeprowadzenie tych dowodów było niemożliwe z uwagi na niestawienie się świadków w wyznaczonym terminie. Ocenił, że w tych okolicznościach nie sposób przyjąć, aby pozostawał w bezczynności. Wywiódł ponadto, że zaskarżenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego do sądu administracyjnego uprawniało go do powstrzymania się od zakończenia sprawy do czasu rozstrzygnięcia zawisłej przed sądem sprawy.

6 Oddalając skargę Spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że instytucja skargi na bezczynność ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym sąd, podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Przyjął, że dla stwierdzenia bezczynności organu konieczne jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek, to jest: istnienie ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania przez organ oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Podał, że co prawda w art. 35 § 1-3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) ustawodawca określił terminy załatwiania spraw przez organy administracji publicznej, to jednak w art. 35 § 5 k.p.a. zastrzegł, że do terminów tych nie wlicza się między innymi okresów opóźnień spowodowanych z przyczyn niezależnych od organu. Podzielił przy tym pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowym, że do przyczyn niezależnych od organu, o których mowa w tym przepisie, należy zaliczyć brak akt sprawy, które zostały przekazane do sądu administracyjnego. Stwierdził, że taka kwalifikacja jest uzasadniona tym, że organ administracji publicznej rozpoznaje i rozstrzyga sprawę po wszechstronnej analizie całokształtu materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Zauważył także, że zasada ogólna szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) na pierwszym miejscu wymienia obowiązek wnikliwego działania, a to znaczy z poszanowaniem zasady ogólnej prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz przepisów szczególnych regulujących postępowanie dowodowe. Ustalił, że do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r., zarejestrowana pod sygn. akt [...], nie została rozpoznana.

7 Niezależnie od powyższych uwag Sąd I instancji uznał, że przeciwko możliwości wydania przez organ I instancji rozstrzygnięcia w sprawie, przemawia również ekonomika procesowa. Wywiódł bowiem, że ponowne rozpoznanie sprawy, w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego może być uchylone przez sąd administracyjny, a w konsekwencji dotychczasowe postanowienie organu I instancji może okazać się prawidłowe, jest w obecnej sytuacji faktycznej nieuzasadnione i mogłoby prowadzić do powstania skutków procesowych, które należałoby następnie usunąć w trybach przewidzianych przez przepisy k.p.a., co wiązałoby się z koniecznością podjęcia kolejnych czynności.

8 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Spółka oparła na obu podstawach, o których mowa w art. 174 p.p.s.a. Zaskarżając ten wyrok w całości Sądowi I instancji zarzuciła bowiem naruszenie:

9 1) art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niepełnym przedstawieniu stanu sprawy, z pominięciem okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy, czego wyrazem jest brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku:

10 - informacji, że organ I instancji od 29 maja 2014 r., kiedy to otrzymał postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r., do 30 lipca 2014 r., będącego dniem nadania przesyłki z aktami do organu odwoławczego, a więc przez okres ponad 2 miesięcy nie podjął żadnych czynności w celu ponownego rozpatrzenia sprawy, a powinien załatwić sprawę bardzo dobrze mu znaną bez zbędnej zwłoki nie dłużej niż w ciągu miesiąca;

11 - informacji, że organ I instancji wiedział o wniesionym zażaleniu na bezczynność ponad miesiąc przed wniesieniem skargi w tym przedmiocie do sądu, a nie jak twierdzi w odpowiedzi na skargę, dowiedział się o nim ze skargi; Spółka podała, że w związku z tym zażaleniem Kolegium wezwało organ o akta, a pismo w tym przedmiocie było opatrzone datą [...] lipca 2014 r., podczas gdy skarga została wniesiona w dniu [...] sierpnia 2014 r.;

12 - informacji, że organ I instancji wydał w dniu [...] września 2014 r. postanowienie o nałożeniu na Spółkę obowiązku przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i określił jego zakres; w ocenie Spółki, skoro rozstrzygnięcie to zapadło po wniesieniu skargi ale przed jej rozpoznaniem przez sąd, to zostało podjęte w trybie autokontroli;

13 - informacji, że postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 807/14, WSA w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r., co bezzasadnym czyni argumentację organu, że zaskarżenie tego postanowienia do sądu uprawniało organ do powstrzymywania się od załatwienia sprawy do czasu rozstrzygnięcia zawisłej przed sądem sprawy;

14 - informacji, że Spółka nie była należycie informowana przez organ o czynnościach dowodowych podejmowanych w sprawie ani o braku możliwości załatwienia sprawy w terminie oraz o przyczynach takiego stanu rzeczy; Spółka oceniła, że zaskarżony wyrok jest przykładem zdeprecjonowania przez Sąd znaczenia zasad ogólnych k.p.a. (art. 9) oraz obowiązków, o których mowa w art. 36 k.p.a. i świadczy o niewłaściwym wywiązaniu się z roli, jaką ustawodawca przypisał sądowi w art. 3 p.p.s.a.;

15 2) art. 154 i art. 170 p.p.s.a., poprzez sprzeczność poglądu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakoby w związku z wniesieniem skargi na postanowienie kasacyjne Kolegium, przeciwko możliwości wydania przez organ I instancji rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przemawiała ekonomika procesowa, z poglądem sformułowanym w postanowieniu WSA w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 807/14, w uzasadnieniu którego oceniono, że w takiej sytuacji po stronie organu powstaje obowiązek prawny wydania ponownego rozstrzygnięcie co do istoty sprawy (lub w inny sposób kończącego postępowanie);

16 3) art. 36 § 1 i § 2, art. 35 § 3 i § 5 k.p.a., traktowanych jako prawo materialne, przez ich błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 12 § 2 k.p.a., przez jego niezastosowanie; Spółka, nie negując całkowicie poglądu, że do przyczyn niezależnych od organu, o których mowa w art. 35 § 5 p.p.s.a, należy zaliczyć brak akt sprawy spowodowany ich przekazaniem do sądu administracyjnego, podniosła jednak, że organ I instancji nie dołożył starań, żeby tymi aktami dysponować; Spółka zauważyła przy tym, że w niniejszej sprawie brak akt sprawy nie stanowił przeszkody do wydania w trybie autokontroli postanowienia organu I instancji z dnia [...] września 2014 r.; dodała, że Sąd I instancji nie wskazał wprost, która z dwóch wymienionych przez ten Sąd przesłanek nie została spełniona; oceniła, że w niniejszej sprawie spełnione zostały obie te przesłanki, gdyż organ I instancji miał ustawowy obowiązek podjęcia określonego działania i takie działanie podjął, ale dopiero po wniesieniu skargi, a ponadto, organ I instancji nie załatwił sprawy w terminie ustawowym ani też nie podjął takich czynności, które by termin załatwienia sprawy przesunęły w czasie;

17 4) art. 161 § 1 pkt 3 i art. 54 § 3 oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi zamiast umorzenia postępowania i zasądzenie kosztów postępowania w związku z wydaniem przez organ I instancji - po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem przez sąd - postanowienia z dnia 26 września 2014 r.;

18 5) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez niewłaściwe zbadanie i dokonanie oceny działania organu, czego wyrazem była rażąco naruszająca prawo ocena Sądu I instancji, że organ I instancji nie pozostawał w bezczynności, gdyż brak rozstrzygnięcia sprawy wynikał z przyczyn od niego niezależnych.

19 Z tych też powodów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania sądowego (art. 189 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) oraz zasądzenie kosztów postępowania.

20 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

21 Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku, gdyż zaskarżony wyrok mimo częściowo niewłaściwego uzasadnienia odpowiada prawu.

22 Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze (skargi kasacyjne i zażalenia) od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, jednak z urzędu bierze pod rozwagę przesłanki nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono naruszeń przepisów prawa mogących świadczyć o nieważności postępowania sądowego, tym samym sprawa ta może być rozpoznana w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w związku z art. 174 powołanej ustawy – mogą dotyczyć naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

23 W niniejszej sprawie, skargę kasacyjną oparto na obu ustawowych podstawach. Spółka zarzuciła bowiem Sądowi I instancji naruszenie: art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 154 i art. 170 p.p.s.a., art. 36 § 1 i § 2, art. 35 § 3 i § 5 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 161 § 1 pkt 3 i art. 54 § 3 oraz art. 151 p.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Nie wszystkie te zarzuty uznać należało za uprawnione.

24 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafny jest zarzut Spółki dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niepełne przedstawienie stanu sprawy, z pominięciem okoliczności faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy, czego wyrazem jest brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wymienionych przez Spółkę informacji. Zauważyć przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy przekazanych przez organ wraz ze skargą w wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Na podstawie tych akt sąd ustala więc także stan sprawy, który następnie, na mocy art. 141 § 4 p.p.s.a., zwięźle przedstawia w uzasadnieniu wyroku. Skoro, w przekazanych Sądowi I instancji przez organ aktach sprawy nie było informacji, że organ I instancji wydał w dniu [...] września 2014 r. postanowienie o nałożeniu na Spółkę obowiązku przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz że postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 807/14, WSA w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r., to nie sposób zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sformułowanym przez Spółkę zakresie. Dostrzec należy i to, że o istnieniu tych orzeczeń nie informowała Sądu I instancji w toku postępowania sądowego ani Spółka ani organ I instancji. Kopia postanowienia organu I instancji z dnia [...] września 2014 r. została załączona przez Spółkę dopiero do skargi kasacyjnej.

25 Ponadto podkreślić należy, że zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., ze swej istoty będzie wiązało się z pominięciem niektórych okoliczności, które w ocenie Sądu, pozostają bez istotnego wpływu na ocenę prawną co do legalności zaskarżonego działania organu. Przychylić należy się więc do poglądu prezentowanego w orzecznictwie sądowym, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 8 lutego 2012 r., I OSK 275/11 oraz wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., sygn. akt. II OSK 930/13, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku okoliczności stanu faktycznego kontrolowanej sprawy w dostateczny sposób obrazują przyjętą przez Sąd I instancji ocenę prawną, która legła u podstaw oddalenia skargi Spółki na bezczynność organu I instancji w niniejszej sprawie. Tym samym, zarzut naruszenia przez ten Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., uznać należy za chybiony.

26 Wbrew twierdzeniom Spółki, o wadliwości oceny prawnej Sądu I instancji, zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie może świadczyć pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w postanowieniu z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 807/14, mocą którego odmówiono wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r. Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., orzeczenia sądowe wiążą w sprawie, w której zostały wydane. Skoro oznaczone powyżej postanowienie Sądu zostało wydane w innej sprawie sądowoadministracyjnej niż ta, w której zapadł zaskarżony wyrok, to nie sposób skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 170 p.p.s.a. Niezrozumiałe jest natomiast zarzucanie Sądowi I instancji w skardze kasacyjnej naruszenia art. 154 p.p.s.a., który dotyczy skarg na niewykonanie wyroku, skoro taka skarga nie była przedmiotem rozpoznania w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem.

27 Za częściowo uprawniony uznać należy natomiast zarzut Spółki co do naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez niewłaściwe zbadanie i dokonanie oceny działania organu, czego wyrazem była ocena Sądu I instancji, że organ I instancji nie pozostawał w bezczynności, gdyż brak rozstrzygnięcia sprawy wynikał z przyczyn od niego niezależnych. Zdaniem Sądu I instancji, okres, w którym organ nie dysponuje aktami sprawy z uwagi na ich przekazanie ze skargą do sądu administracyjnego, jest okresem opóźnienia w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu, o którym mowa w art. 35 § 5 k.p.a. Z takim poglądem nie do końca można się zgodzić. zgodzić. Okoliczność faktyczna przesłania akt administracyjnych do Sądu I instancji łącznie ze skargą na ostateczne postanowienie organu odwoławczego nie powoduje, że w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy właściwy organ nie ma możliwości wystąpienia o nadesłanie akt w celu ich wykorzystania do wydania stosownego aktu administracyjnego (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2211/10, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże jak wynika z odpowiedzi na skargę, mimo braku akt sprawy organ I instancji kontynuował postępowanie dowodowe, a nawet opracował nowy projekt postanowienia, co trafnym może czynić spostrzeżenie Spółki, że sprawa ta była organowi I instancji bardzo dobrze znana. W tych okolicznościach ocenić należy, że brak akt sprawy nie stanowił istotnej przeszkody w zakresie wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

28 Uszło też uwadze Sądu I instancji, że jeżeli przed wydaniem wyroku w sprawie ze skargi na postanowienie kasacyjne Kolegium, organ I instancji wydałby nowe rozstrzygnięcie, to okoliczność ta zostałaby uwzględniona przez sąd. Warunkiem bowiem efektywnego orzekania przez sąd, kontrolujący rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego, jest ustalenie stanu sprawy istniejącego w dacie wyrokowania i jego uwzględnienie przy ocenie legalności działania organu administracji, jak też rozstrzyganiu o ewentualnym zastosowaniu środków przewidzianych w art. 145 § 1 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 9 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 55/13, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

29 W świetle powyższych argumentów częściowo zasadny okazał się także zarzut Spółki dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 36 § 1 i § 2, art. 35 § 3 i § 5 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a. Niemniej jednak, jak już podano, zaskarżony wyrok mimo częściowo niewłaściwego uzasadnienia odpowiada prawu. Podnieść przede wszystkim należy, że wbrew twierdzeniom Spółki, organ I instancji nie zaniechał realizacji obowiązku wynikającego z art. 36 k.p.a. i informował pełnomocnika Spółki - E.P. (pełnomocnictwo k. 136 akt adm.) o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, jego przyczynach i nowym terminie załatwienia sprawy. Kopie zawiadomień w tym przedmiocie znajdują się w aktach sprawy i opatrzone są kolejno datami: [...] lipca 2014 r., [...] lipca 2014 r, [...] sierpnia 2014 r. W zawiadomieniach tych organ I instancji wskazywał jednak inną przyczynę niezałatwienia sprawy w terminie niż te, które podał w odpowiedzi na skargę, a które następnie ocenił Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W zawiadomieniach tych wskazywano bowiem, że ustalenie nowego terminu załatwienia sprawy następuje "z uwagi na wniosek Stowarzyszenia A.B. o przeprowadzenie dowodu w sprawie". Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w aktach sprawy, w których znajduje się m.in. wniosek dowodowy tego Stowarzyszenia z dnia [...] lipca 2014 r. o przesłuchanie świadków, wezwania do złożenia zeznań w charakterze świadka skierowane przez organ I instancji do wskazanych przez Stowarzyszenie osób, notatka służbowa pracownika organu I instancji o przyczynie nieodebrania zeznań od świadków w dniu [...] lipca 2014 r. z powodu ich niestawiennictwa oraz protokoły z przesłuchań tych świadków w dniu [...] sierpnia 2014 r. Zauważyć przy tym należy, że organ I instancji doręczał do wiadomości pełnomocnikowi Spółki - E. P. , wystosowane w niniejszej sprawie, wezwania do złożenia zeznań w charakterze świadka, w których wskazywana była data i miejsce przeprowadzenia tych dowodów.

30 W świetle powyższych okoliczności ocenić należy, że w dacie wniesienia przez Spółkę skargi do Sądu I instancji (19 sierpnia 2014 r.) organ I instancji nie pozostawał w bezczynności, gdyż prowadził czynności dowodowe, które z przyczyn niezależnych od organu, co związane było z niestawiennictwem świadków na pierwszy z wyznaczonych terminów ich przesłuchania, zakończyły się dopiero w dniu [...] sierpnia 2014 r., a więc już po wniesieniu skargi. Jak wynika z dokumentów załączonych przez Spółkę do skargi kasacyjnej, postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. organ I instancji załatwił sprawę nakładając na Spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i określił jego zakres.

31 Skoro jednak, w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie, organ I instancji nie pozostawał w bezczynności, to nie sposób przyjąć aby oznaczone powyżej postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2014 r. wydane zostało przez ten organ w trybie autokontroli, o której mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a. Zasadne było więc oddalenie skargi przez Sąd I instancji, co nieuprawnionym czyni zarzut Spółki naruszenia przez ten Sąd art. 161 § 1 pkt 3 i art. 54 § 3 oraz art. 151 p.p.s.a. Jak słusznie bowiem podniesiono w uchwale NSA z 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009, nr 4, poz. 63), "sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Uznawszy zaś, że organ był bezczynny w tej dacie, ale przestał nim być, wydając stosowny akt lub podejmując właściwą czynność w trybie autokontroli, sąd powinien uznać, że przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe".

32 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że zaskarżony wyrok mimo częściowo niewłaściwego uzasadnienia odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.