Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2007 r., II OSK 257/06

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2007 r., II OSK 257/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Dudek Sędzia NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 607/05 w sprawie ze skargi K. Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2005 r. oddalił skargę K. Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu wydaną na podstawie art. 157 § 3 kpa w związku z art. 126 kpa odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 stycznia 2004 r. wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego – ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.).

3 W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 126 kpa przepisy art. 145-152 i 156-159 stosuje się odpowiednio do postanowień, od których przysługuje zażalenie. Ponieważ od postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego zażalenie nie przysługuje, to stosownie do art. 126 kpa do postanowienia tego nie mają zastosowania przepisy art. 156-159 dotyczące stwierdzenia nieważności. Orzeczenie więc o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 24 stycznia 2004 r. jest trafne i zgodne z art. 157 § 3 kpa.

4 Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło K. Towarzystwo Budownictwa Społecznego Spółka z o.o., które zarzuca, że wyrok Sądu I instancji wydany został z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) mimo naruszenia przepisów przez organy administracji w toku postępowania administracyjnego, a mianowicie – art. 48 ust. 2 i 3, art. 50a i 51 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że od postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego nie przysługuje środek zaskarżenia, a także przez nieuwzględnienie zarzutu podnoszonego przez skarżącego, że postanowienie z dnia 24 stycznia 2004 r. wydane zostało bez podstawy prawnej.

5 Autor skargi kasacyjnej zarzuca także naruszenie przez Sąd I instancji art. 156-159 kpa w związku z art. 126 kpa przez przyjęcie, że w odniesieniu do wskazanego postanowienia nie można zastosować instytucji stwierdzenia nieważności. Z tych względów skarżący wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającej ją decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

6 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że "gdyby nawet przyjąć, że na postanowienie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego skarga nie przysługuje, to stanowisko Sądu I instancji nie zasługuje na aprobatę. Idąc bowiem tokiem rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedmiotem kognicji Sądu nie jest kwestia prawidłowości stosowania przez organy administracji przepisów prawa a jedynie kwestie proceduralne czy też formalnoprawne związane z przytoczonym przez organ przepisem prawa, który – zdaniem tego organu – jest podstawą prawną wydawanego orzeczenia". Autor skargi podnosi także, iż skoro przepis art. 50 ust. 5 Prawa budowlanego stanowi, że na postanowienie wydane na podstawie tego przepisu służy zażalenie, to może także stanowić podstawę do złożenia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 48 ust. 2 tego prawa, tym bardziej że oba przepisy zamieszczone są w tym samym rozdziale 5 "Budowa i oddawanie do użytku obiektów budowlanych".

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

9 Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

10 – naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

11 – naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

12 Z kolei art. 176 pow. ustawy stanowi, że skarga powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

13 Zarzuty skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej nie mieszczą się w dopuszczalnych podstawach skargi kasacyjnej.

14 Autor skargi powołuje wprawdzie przepisy prawa, które, w jego ocenie, zostały naruszone – jednakże nie uzasadnia, że naruszenie takie miało miejsce. Zarzuty te w istocie stanowią polemikę z unormowaniem zawartym w ustawie przy czym autor skargi prezentuje pogląd, że organy administracji, a także Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie powinny przejść do porządku nad unormowaniem ustawowym i zastąpić je (uzupełnić) poprzez zastosowanie unormowań nieodnoszących się wprost do kwestii mających istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Taki pogląd jest całkowicie chybiony.

15 Przedmiotem zaskarżonego do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku Sądu I instancji była decyzja o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego w odniesieniu do postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Przepis art. 48 ust. 2 pow. ustawy stanowiący, że w razie spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek materialnoprawnych właściwy organ wydaje postanowienie wstrzymujące wykonywanie robót budowlanych i nakładające obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie określonych dokumentów – nie zawiera normy, która by uprawniała adresata tego postanowienia do wniesienia zażalenia. Postanowienie to, z woli ustawodawcy, ma charakter incydentalny, nie kończy postępowania w sprawie i nie jest zaskarżalne w administracyjnym toku instancji. Powoduje to, że możliwość ewentualnego kwestionowania tego postanowienia powstaje dopiero wówczas, gdy sprawa robót budowlanych, których dotyczy przepis art. 48 ust. 2 zostanie rozstrzygnięta decyzją administracyjną. W odwołaniu od tej decyzji (a później w skardze do sądu administracyjnego) jej adresat może podnosić zarzuty dotyczące wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 postanowienia.

16 Skoro zatem przepis art. 141 kpa stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie tylko wówczas, gdy kodeks (lub przepis szczególny) tak stanowi, a art. 126 kpa wyklucza możliwość stosowania instytucji stwierdzenia nieważności w odniesieniu do postanowień, na które nie przysługuje zażalenie, to Sąd I instancji odmawiając uchylenia decyzji o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego w sprawie niniejszej nie tylko nie naruszył prawa, ale przeciwnie – orzekł zgodnie z obowiązującym prawem.

17 Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.