Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r., II OSK 169/18

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2018 r., II OSK 169/18

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1610/17 w sprawie ze skargi D. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1610/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "GINB", [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

3 Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., Nr [...], Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej, która m.in. zaprojektowana została na nieruchomościach skarżącego.

4 Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący, kwestionując prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

5 Zaskarżoną decyzją GINB utrzymał w mocy ww. decyzję o pozwoleniu na budowę.

6 Organ odwoławczy wskazał, że ze złożonego przez inwestora oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane wynika, że w odniesieniu do nieruchomości skarżącego zostały wydane dwie decyzje Wojewody ustalające lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto w trakcie postępowania inwestor przedłożył ostateczne decyzje Ministra Infrastruktury i Budownictwa, które nie wprowadzają zmian w ww. decyzjach Wojewody w zakresie przebiegu spornej inwestycji oraz ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zgodnie z art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1812), z dniem wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej inwestor uzyskuje prawo do dysponowania nieruchomościami, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 7 i 8, na cele budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, z tym że rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stała się ostateczna. Stąd wniosek, że inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomościami skarżącego na cele budowlane. Ponadto przebieg sieci określonej w projekcie budowlanym pokrywa się z mapą stanowiącą załącznik do ww. decyzji ustalających lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Natomiast bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy GINB uznał fakt toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego legalności decyzji Wojewody dotyczącej ograniczenia sposób korzystania z części nieruchomości stanowiących własność skarżącego przez zezwolenie inwestorowi na założenie i przeprowadzenie nad nieruchomością przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji przedmiotowej inwestycji. W odniesieniu do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z dwoma uchwałami w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej i dla fragmentu jej przebiegu. Projekt budowlany kwestionowanej inwestycji zgodny jest także z ww. decyzjami lokalizacyjnymi oraz nie narusza decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, zawiera informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego, wobec spełnienia przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy nie uwzględnił zarzutów naruszenia art. 73 § 1 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 7 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, a także art. 10 § 1 K.p.a. i art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W związku z treścią art. 18 ust. 2 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych w niniejszej sprawie nie było wymagane uzyskanie przez inwestora zezwolenia na wycinkę drzew. Nastąpi także skablowanie kolidujących linii niskiego i średniego napięcia, co jest przedmiotem odrębnego opracowania projektowego. Ponadto GINB wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja nie obejmuje innych nieruchomości skarżącego niż wskazane w projekcie budowlanym.

7 Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

8 Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego przez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji gdy inwestor nie posiadał tytułu prawnego do działek skarżącego, a w szczególności wobec faktu, że w dniu 14 marca 2016 r. WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3444/15 uchylił decyzję Wojewody i poprzedzającą decyzję Starosty w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego. Ponadto zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. przez zaniechanie zawieszenia postępowania pomimo toczących się postępowań o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego. Skarżący podniósł, że w związku z wydaniem decyzji lokalizacyjnej, która dotyczy ograniczenia sposobu korzystania z tej samej nieruchomości w związku z tą samą inwestycją doszło do obejścia prawa i spowodowania istnienia w porządku prawnym dwóch sprzecznych ze sobą decyzji administracyjnych.

9 W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1610/17, oddalając skargę, wskazał na ww. decyzje lokalizujące strategiczną inwestycję w zakresie sieci przesyłowej dla przedmiotowej inwestycji oraz na treść art. 19 ust. 6 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Na tej podstawie stwierdził, że inwestor dysponował nieruchomościami skarżącego na cele budowlane. Dlatego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

11 Odnośnie wskazanego w skardze wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 3444/15, Sąd podniósł, że wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 1550/16, NSA uchylił ten wyrok i oddalił skargę skarżącego.

12 Sąd wskazał również, że przedmiotowa inwestycja została poprzedzona decyzją środowiskową i tą decyzją została rozstrzygnięta kwestia oddziaływania inwestycji na środowisko; zaś projekt budowlany przedstawiony do zatwierdzenia uwzględnia wymagania tej decyzji. Ponadto inwestycja jest zgodna z aktami planistycznymi (planami miejscowymi i decyzjami lokalizacyjnymi).

13 Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżący miał w sposób wystarczający zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym.

14 Z uwagi na treść art. 18 ust. 1 i 2 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych nie można się doszukać naruszenia przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz o ochronie przyrody.

15 Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, zawiera informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

16 Ponadto w związku z kolizją przedmiotowej inwestycji z innymi liniami energetycznych nastąpi ich przebudowa.

17 Wojewoda [...] prowadził postępowanie stosownie do przepisów proceduralnych. Zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Stronami postępowania są wnioskodawca, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych wnioskiem. Pozostałe strony powiadomione zostały w drodze obwieszczenia we właściwych urzędach, na stronach internetowych urzędu wojewódzkiego, a także w prasie ogólnopolskiej. Zawiadomienia o wszczęciu postępowania zostały również przesłane do właściwych miejscowo organów w sprawach, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 i 3 w zw. z art. 13 ust. 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Organ I instancji poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania ewentualnych uwag i wniosków dotyczących ww. inwestycji, do dnia orzeczenia w sprawie.

18 Sąd wskazał, że przedmiotowa inwestycja związana jest z projektowanym połączeniem systemów elektroenergetycznych Polski i sąsiedniego kraju. Połączenie to zostało wpisane na listę projektów, mających kluczowe znaczenie dla Europy, w wytycznych dla transeuropejskich sieci energetycznych. Projekt ma strategiczny charakter z punktu widzenia rozwoju kraju i ma wpływ na poprawę bezpieczeństwa energetycznego Polski. Zgodnie z art. 25 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu.

19 W ocenie Sądu, organ odwoławczy trafnie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a Sąd z urzędu nie stwierdził istnienia przesłanek wskazujących na nieważność kontrolowanej decyzji bądź przesłanek wznowieniowych.

20 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody; oraz zasądzenie kosztów postępowania.

21 Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

22 - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo jej zasadności i zaakceptowanie w ten sposób naruszeń procedury, do których doszło w toku wydawania zaskarżonej decyzji GINB polegających na naruszeniu art. 7 oraz art. 16 w zw. z art. 110 K.p.a. przez naruszenie zasady niewzruszalności decyzji ostatecznych polegającą na oparciu wydanych decyzji administracyjnych, a co dalej idzie, zaskarżonego wyroku, na przyjęciu, że inwestor posiadał tytuł prawny do nieruchomości objętych niniejszym postępowaniem, w postaci ww. decyzji lokalizacyjnych, pomimo że w obrocie prawnym dalej funkcjonuje ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z tych samych nieruchomości na potrzeby tej samej inwestycji. Mając na uwadze powyższe, skarżący stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wydanym wyroku całkowicie pominął zarzut, że w niniejszej sprawie doszło do obejścia prawa i oparcia wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę na decyzjach lokalizacyjnych, które dotyczą ograniczenia sposobu korzystania z tej samej nieruchomości w związku z tą sama inwestycją, jak ww. ostateczna decyzja ograniczająca sposób korzystania z tych samych nieruchomości, jednak nie zawiera postanowień szczegółowo określających zakres ograniczenia, w tym w szczególności ograniczenie czasowe prowadzenia prac na nieruchomości objętej ograniczeniem, co stanowi oczywiste obejście prawa, polegające na niedopuszczalnej zmianie decyzji ostatecznej i spowodowanie istnienia w porządku prawnym dwóch sprzecznych ze sobą decyzji administracyjnych dotyczących ograniczenia sposobu korzystania z tej samej nieruchomości w związku z tą sama inwestycją;

23 - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak zawarcia w treści uzasadnienia wyroku uzasadnienia nieuwzględnienia ww. zarzutu podniesionego przez skarżącego w treści skargi.

24 W skardze kasacyjnej zawarł również wniosek o zawieszenie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowania wywołanego skargą kasacyjną, podnosząc, że wynik postępowania w niniejszej sprawie zależy od wyniku dwóch spraw zawisłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. akt IV SA/Wa 468/17 i IV SA/Wa 1120/17.

25 Postanowieniem z dnia 15 lutego 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek.

26 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

27 Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

28 Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

29 Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

30 Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.

31 W pierwszej kolejności należy wskazać, że ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych wprowadza uregulowania specjalne, które mają za zadanie ułatwić inwestorowi realizację inwestycji strategicznych z punktu widzenia interesu Państwa, tym przez pozyskiwanie nieruchomości dla celów realizacji takich inwestycji. W polskim systemie prawnym nie jest to novum, ponieważ aktualnie istnieje szeregu uregulowań, które zawierają podobne mechanizmy prawne uzyskiwania przez inwestora tytułu prawnego do nieruchomości (np. inwestycje w zakresie dróg publicznych, lotnisk użytku publicznego, obiektów energetyki jądrowej i inne). Prawo własności nie jest absolutne, co wynika z Konstytucji RP, która dopuszcza ustawowe ograniczenia tego prawa. Ma to wpływu na odpowiedni sposób wykładania przepisów prawa.

32 Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skargi kasacyjnej, wbrew stanowisku strony skarżącej, inwestor dysponował nieruchomością na cele budowlane. W tym zakresie Sąd I instancji prawidłowo powołał się na treść art. 19 ust. 6 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Zgodnie z normą prawną wynikającą z ww. przepisu, źródłem dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. W okolicznościach tej sprawy skarżący nie kwestionuje faktu wydania dwóch decyzji lokalizacyjnych dotyczących jego nieruchomości, lecz wskazuje na okoliczność wcześniejszego wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Co prawda, obie grupy decyzji dotyczą tej samej kwestii – ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (wydane odpowiednio na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych oraz art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami), jednak brak jest podstaw do stwierdzenia, że obie grupy decyzji pozostają ze sobą w sprzeczności. To, że decyzje lokalizacyjne nie zawierają czasowego ograniczenia prowadzenia prac na nieruchomości objętej ograniczeniem wynika z treści obowiązujących przepisów prawa. Artykuł 8 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych określa elementy jakie powinna zawierać taka decyzja i wśród nich ustawodawca nie wskazał terminu w jakim ma nastąpić, na podstawie art. 22 ust. 1 tej ustawy, "czasowe" ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Ponadto w tym zakresie art. 22 ust. 1 odwołuje się do odpowiedniego zastosowania art. 124 ust. 2 i 5-8 ustawy o gospodarce nieruchomościami, które to przepisy także nie zawierają wymogu aby decyzja administracyjna o ograniczeniu w sposobie korzystania nieruchomości miała zawierać zakreślony czasowo okres ograniczenia w korzystaniu przez właściciela z nieruchomości. Oceny tej nie zmienia, że w treści decyzji wydanych przez Starostę, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, mowa jest o okresie w jakim będą wykonane roboty budowlane związane z realizacją inwestycji. Treść tych decyzji w tym zakresie nie ma bowiem charakteru władczego, ponieważ organ na podstawie obowiązujących przepisów prawa nie posiada takiego uprawnienia do zawężenia terminu ograniczenia w czasowym korzystaniu z nieruchomości, co przecież z praktycznych względów w ogólności dotyczy problematyki samego terminu realizacji inwestycji. Wskazanie zaś w treści decyzji przez Starostę, że roboty budowlane na nieruchomości wykonywane będą w jakimś okresie ma jedynie charakter informacyjny, wynikający z twierdzeń inwestora złożonych w trakcie postępowania administracyjnego. Ponadto nawet jeżeli pomiędzy obu grupami decyzji zaistniałaby ewentualnie niezgodność zakresowa, to i tak nie miałoby to wpływu na ocenę legalności złożonego przez inwestora oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, ponieważ zasadniczo zgodnie z art. 19 ust. 6 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych wystarczającą podstawą do stwierdzenia prawdziwości oświadczenia był fakt pozostawania w obrocie prawnym decyzji lokalizacyjnych. W postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę skarżący nie może zaś skutecznie podnosić argumentacji co do legalności decyzji lokalizacyjnych, ponieważ ta kwestia nie mieści się w granicach sprawy o wydanie pozwolenia na budowę. Ponadto należy wskazać na treść art. 34 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Zgodnie z tym przepisem decyzje wydane w związku ze strategicznymi inwestycjami w zakresie sieci przesyłowej przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują moc. Oznacza to, że wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu użytkowania nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomości, a następnie wydanie decyzji lokalizacyjnych na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych nie stanowi podstawy do stwierdzenia prawnych sprzeczności pomiędzy oboma grupami decyzji, dających skuteczną podstawę do zakwestionowania legalności złożonego oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. O takiej możliwości zdecydował bowiem ustawodawca, wskazując, że ww. norma intertemporalna ma na celu zapewnić inwestorowi realizującemu przedmiotową inwestycję swobodę w zakresie wyboru ścieżki prawnej, na której zamierza on przygotować inwestycję (patrz: uzasadnienie do projektu ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, Sejm RP VII kadencji, druk sejmowy nr 3475, pkt 51). Dodatkowo stanowisko to potwierdza treść art. 8 ust. 1 pkt 8 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Zgodnie z tym przepisem obowiązkowym elementem decyzji lokalizacyjnej jest oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1. A zatem w okolicznościach tej sprawy to od inwestora zależało na jakim tytule prawnym oparł złożone w sprawie oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Skoro powołał się w nim na decyzje lokalizacyjne, istniały podstawy do stwierdzenia, że posiada prawo do dysponowania nieruchomościami skarżącego na cele budowlane, co też prawidłowo ocenił Sąd I instancji. Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

33 Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.