Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., II GSK 361/05

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., II GSK 361/05

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek (spr.), Sędziowie NSA Kazimierz Brzeziński, Jacek Chlebny, Protokolant Agnieszka Romaniuk, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bd 79/05 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 23 maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bd 79/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J. D. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt SA/Bd 2349/03, zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 17 marca 2004 r., która przytaczając podstawę wznowienia określoną w art. 273 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – cytowanej dalej jako p.p.s.a., powoływała się na wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyroku z dnia 18 sierpnia 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Gd 334/02.

3 W uzasadnieniu Sąd I instancji zwrócił uwagę na zróżnicowanie spraw, w których zapadły wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 marca 2004 r. sygn. akt SA/Bd 2349/03 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Gd 334/02.

4 Sąd I instancji podkreślił, iż kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podlegało tylko rozstrzygnięcie formalne, a wyrok w sprawie, której dotyczy skarga o wznowienie postępowania ma charakter merytoryczny.

5 Analizując chronologię przebiegu postępowania administracyjnego zaskarżony wyrok podał, że powołana podstawa wznowienia odnosi się do innego postępowania administracyjnego, tj. sprawa będąca podstawą wznowienia dotyczyła postępowania administracyjnego z wniosku o wpis zmian w ewidencji działalności gospodarczej, a skarga o wznowienie postępowania sądowego dotyczyła postępowania administracyjnego w przedmiocie wykreślenia z tej ewidencji spółki cywilnej, której wspólnikiem był także J. D.

6 Jako istotny argument przy wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie Sąd I instancji powołał pogląd akcentujący, iż na tle art. 273 § 3 p.p.s.a. podstawę skargi o wznowienie może stanowić tylko takie wykryte później prawomocne orzeczenie, które było już prawomocne zanim zapadł wyrok w postępowaniu, o wznowienie którego chodzi.

7 Ponadto Sąd I instancji stwierdził, iż możliwość wznowienia zachodzi, gdy takie późniejsze orzeczenie jest sprzeczne z poprzednim.

8 W złożonej skardze kasacyjnej J. D. domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bd 79/05 i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie " orzeczenia co do istoty lub orzeczenia o nieważności wyroków wydanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w przedmiocie wpisu do rejestru działalności gospodarczej prowadzonej przez organ ewidencyjny jako Burmistrz Miasta i Gminy S., nr wpisu 149 z dnia 4 stycznia 1995 r.".

9 Składając skargę kasacyjną J. D. jako jej podstawę powołał:

10 1) naruszenie art. 282 § 3 w związku z art. 273 § 3 p.p.s.a., gdyż w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji powołał się na możliwość wznowienia tylko wtedy, gdy późniejsze orzeczenie jest sprzeczne z poprzednim, co według skarżącego "ponad wszelką wątpliwość zachodzi", skoro zarówno wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 marca 2004 r. sygn. akt SA/Bd 2349/03, jak i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Gd 334/04 dotyczyły wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej;

11 2) nieuwzględnienie okoliczności wynikających z faktu, że organ ewidencyjny nie dokonał do dziś rozpatrzenia wniosku z dnia 30 maja 1996 r. o aktualizację wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, dopuszczając się tym samym rażącego naruszenia art. 18 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. – o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324 ze zm.), co w konsekwencji spowodowało niemożność wypełnienia wymagań wynikających z nowej ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.) i niemożność nabycia przez wyznaczonego następcę uprawnienia w drodze sukcesji na skutek śmierci wspólnika spółki cywilnej "J.".

12 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

13 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

14 W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

15 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

16 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

17 Według art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna obok innych wymagań winna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

18 Zgodnie z wykładnią tego przepisu utrwaloną już w orzecznictwie, prawidłowe sformułowanie zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej polega na skierowaniu ich do zaskarżonego wyroku z określeniem, jakie konkretnie przepisy zostały tym wyrokiem naruszone, na czym to naruszenie polegało, a gdy chodzi o naruszenie przepisów postępowania - czy miało ono wpływ na wynik sprawy.

19 Prawidłowe sformułowanie skargi kasacyjnej jest niezmiernie ważne, skoro Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w zasadzie tylko w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania sądowego (art. 183 § 1 p.p.s.a.).

20 Postępowanie sądowe przed Sądem I instancji nie było dotknięte nieważnością w rozumieniu art. 183 § 2 p.p.s.a.

21 Pozostaje zatem ustosunkowanie się do zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów.

22 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ich sformułowanie nie odpowiada w pełni przedstawionym już wcześniej wymaganiom.

23 Na wstępie należy zwrócić uwagę, iż skarga kasacyjna nie została sporządzona z przestrzeganiem konieczności uporządkowania zgłaszanych zarzutów według klasyfikacji i reguł wynikających z art. 174 p.p.s.a.

24 Podkreślić też trzeba, że drugi z zarzutów skargi kasacyjnej skierowany jest w istocie rzeczy nie do zaskarżonego wyroku, ale wyraża niezadowolenie z braku działania organu prowadzącego ewidencję działalności gospodarczej, w szczególności poprzez niezałatwienie dotychczas wniosku o aktualizację wpisu.

25 Ten zarzut skargi kasacyjnej nie mógł być zatem przedmiotem merytorycznej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego.

26 Pierwszy z kolei zarzut skargi kasacyjnej, wprawdzie skierowany jest przeciwko zaskarżonemu wyrokowi i wymienia przepisy, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone, ze wskazaniem na czym naruszenie to miałoby polegać, ale w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest on trafny.

27 Powodem podniesienia w tym zarzucie naruszenia art. 282 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 273 § 3 p.p.s.a. było wyłącznie twierdzenie, że wyroki – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 marca 2004 r. sygn. akt SA/Bd 2349/03 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku 3 II SA/Gd 334/02 są ze sobą sprzeczne.

28 Przed zajęciem stanowiska w tej kwestii wypada zaznaczyć, iż norma art. 282 § 3 p.p.s.a. reguluje jedynie szczegółowe zagadnienia dotyczące rozstrzygania w sytuacji uwzględnienia skargi o wznowienie postępowania sądowego (w niniejszej sprawie skarga o wznowienie została zaś oddalona), w razie wystąpienia przesłanki wznowienia określonej w art. 273 § 3 p.p.s.a.

29 Art. 282 § 3 p.p.s.a. stanowi zatem tylko rozwinięcie art. 282 § 2 p.p.s.a. i jego naruszenia nie można skutecznie zarzucać, gdy jednocześnie nie powołuje się naruszenia art. 282 § 2 p.p.s.a.

30 Zważyć należy przy tym, iż rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego związanego granicami skargi kasacyjnej nie jest domyślanie, czy snucie hipotez o naruszenie jakich to innych przepisów – poza powołanymi w skardze kasacyjnej – może chodzić autorowi skargi kasacyjnej.

31 Niezależnie od tego wypada podać inne przyczyny świadczące o braku możliwości podzielenia omawianego zarzutu.

32 Przede wszystkim zaznaczyć trzeba, iż formułując ten zarzut – nawiązujący do wywodów zawartych w końcowej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, co do sprzeczności późniejszego orzeczenia z poprzednim - skarżący przeoczył, że Sąd I instancji powołał wcześniej, jako istotny w sprawie argument – konieczność uwzględnienia, że podstawę skargi o wznowienie – w myśl art. 273 § 3 p.p.s.a. może stanowić tylko takie później wykryte prawomocne orzeczenie (oczywiście dotyczące też tej samej sprawy), które było już prawomocne zanim zapadł wyrok w postępowaniu objętym żądaniem wznowienia.

33 Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił też, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wskazany w skardze o wznowienie postępowania zapadł później niż wyrok kończący postępowanie sądowe, którego wznowienia się domagano.

34 Skarga kasacyjna nie podjęła w ogóle polemiki z zaakcentowaną wyżej argumentacją Sądu I instancji, która jest oparta na poglądach orzecznictwa i piśmiennictwa (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 672 i powołaną w tej publikacji judykaturę).

35 Zważyć też należy, iż teza omawianego zarzutu o sprzeczności wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 sierpnia 2004 r. sygn. akt 3 II SA/Gd 334/02 z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 marca 2004 r. sygn. akt SA/Bd 2349/03 została postawiona w istocie bez wniknięcia co było przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w obu tych przypadkach.

36 Ustaleń tych dokonał zaś Sąd I instancji, dochodząc do wniosku, że w ich świetle nie zachodził warunek, o jakim mowa w art. 273 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym oba orzeczenia muszą dotyczyć tej samej sprawy. Dokonanych ustaleń przez Sąd I instancji nie podważyła skutecznie skarga kasacyjna. Zaznaczyć trzeba, że o tożsamości sprawy, w ujęciu art. 273 § 3 p.p.s.a., nie mogło świadczyć tylko ogólnikowe określenie w obu powołanych wyżej wyrokach (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku) przedmiotu postępowania administracyjnego, do którego to określenia wyłącznie nawiązuje brzmienie skargi kasacyjnej.

37 Z tych wszystkich przyczyn orzeczono, jak w sentencji, w myśl art. 184 p.p.s.a.