Art. 5
Tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 1645 [PDF]. Stan prawny na
Art. 5.
1. Sprzedawca żywności jest obowiązany do ponoszenia opłaty za marnowanie żywności, zwanej dalej „opłatą”. #
2. Opłatę oblicza się jako iloczyn stawki opłaty i masy marnowanej żywności. Podstawę obliczenia opłaty stanowi 90% masy marnowanej żywności w kilogramach. #
3. Stawka opłaty wynosi 0,1 zł za 1 kg marnowanej żywności. #
4. Opłatę pomniejsza się o koszty poniesione przez sprzedawcę żywności na prowadzone kampanie edukacyjno-informacyjne, o których mowa w art. 4. #
5. Opłatę pomniejsza się o poniesione przez sprzedawcę żywności koszty wykonania umowy, o której mowa w art. 3 ust. 1, w szczególności koszty transportu i dystrybucji żywności. #
6. Opłata jest obliczana na koniec roku kalendarzowego. #
7. Sprzedawca żywności ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek bankowy organizacji pozarządowej, z którą zawarł umowę, o której mowa w art. 3 ust. 1, do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy. Jeżeli sprzedawca żywności zawarł umowę, o której mowa w art. 3 ust. 1, z więcej niż jedną organizacją pozarządową, opłatę dzieli się między wszystkie organizacje proporcjonalnie do ilości odebranej przez nie żywności. W przypadku gdy sprzedawca żywności nie przekazał żywności żadnej z organizacji pozarządowych, przekazuje opłatę w częściach równych wszystkim organizacjom, z którymi zawarł umowę. #
8. W przypadku niezawarcia umowy, o której mowa w art. 3 ust. 1, sprzedawca żywności wnosi, w terminie określonym w ust. 7, należną opłatę na rachunek bankowy wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej na terenie województwa, w którym znajduje się siedziba sprzedawcy żywności. Środki pochodzące z opłaty przeznaczane są na działania w zakresie przeciwdziałania marnowaniu żywności. #
9. W przypadku gdy wysokość całej opłaty nie przekracza 300 zł, opłaty nie wnosi się. #
10. Sprzedawca żywności zamieszcza informację o wysokości należnej opłaty lub wartości żywności przekazanej organizacjom pozarządowym, z przeznaczeniem na wykonywanie przez te organizacje zadań w zakresie określonym w art. 2 pkt 2, w sprawozdaniu finansowym, o którym mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571, 1655 i 1680 oraz z 2020 r. poz. 568), oraz na swojej stronie internetowej, jeżeli ją prowadzi. #
Art. 5 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności Art. 5. 1. Sprzedawca żywności jest obowiązany do ponoszenia opłaty za marnowanie żywności, zwanej dalej „opłatą”. 2. Opłatę oblicza się jako iloczyn stawki opłaty i masy marnowanej żywności. Podstawę obliczenia opłaty stanowi 90% masy marnowanej żywności w kilogramach. 3. Stawka opłaty wynosi 0,1 zł za 1 kg marnowanej żywności. 4. Opłatę pomniejsza się o koszty poniesione przez sprzedawcę żywności na prowadzone kampanie edukacyjno-informacyjne, o których mowa w art. 4. 5. Opłatę pomniejsza się o poniesione przez sprzedawcę żywności koszty wykonania umowy, o której mowa w art. 3 ust. 1, w szczególności koszty transportu i dystrybucji żywności. 6. Opłata jest obliczana na koniec roku kalendarzowego. 7. Sprzedawca żywności ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek bankowy organizacji pozarządowej, z którą zawarł umowę, o której mowa w art. 3 ust. 1, do dnia 30 kwietnia roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy. Jeżeli sprzedawca żywności zawarł umowę, o której mowa w art. 3 ust. 1, z więcej niż jedną organizacją pozarządową, opłatę dzieli się między wszystkie organizacje proporcjonalnie do ilości odebranej przez nie żywności. W przypadku gdy sprzedawca żywności nie przekazał żywności żadnej z organizacji pozarządowych, przekazuje opłatę w częściach równych wszystkim organizacjom, z którymi zawarł umowę. 8. W przypadku niezawarcia umowy, o której mowa w art. 3 ust. 1, sprzedawca żywności wnosi, w terminie określonym w ust. 7, należną opłatę na rachunek bankowy wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej na terenie województwa, w którym znajduje się siedziba sprzedawcy żywności. Środki pochodzące z opłaty przeznaczane są na działania w zakresie przeciwdziałania marnowaniu żywności. 9. W przypadku gdy wysokość całej opłaty nie przekracza 300 zł, opłaty nie wnosi się. 10. Sprzedawca żywności zamieszcza informację o wysokości należnej opłaty lub wartości żywności przekazanej organizacjom pozarządowym, z przeznaczeniem na wykonywanie przez te organizacje zadań w zakresie określonym w art. 2 pkt 2, w sprawozdaniu finansowym, o którym mowa w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351, 1495, 1571, 1655 i 1680 oraz z 2020 r. poz. 568), oraz na swojej stronie internetowej, jeżeli ją prowadzi.
art. 5 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności (Dz. U. z 2020 r. poz. 1645)Otwórz w aplikacji
Orzecznictwo
- Naczelny Sąd Administracyjny, wyrok z , III OSK 1158/23
- Naczelny Sąd Administracyjny, wyrok z , III OSK 202/24
- Naczelny Sąd Administracyjny, wyrok z , III OSK 2249/23
- Naczelny Sąd Administracyjny, wyrok z , III OSK 1719/23
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrok z , II SA/Rz 1569/22
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrok z , II SA/Gl 1654/23
…na mocy art. 8 ust. 1 powołanej regulacji a tym samym stanowić podstawę obliczenia opłaty za marnowanie żywności, według wzoru podanego w art. 5 ust. 2-5 tej ustawy. W ocenie Sądu stanowisko to nie zasługuje na aprobatę. Należy podkreślić, że prawo żywnościowe, do którego jest odesłanie,…
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrok z , II SA/Ol 785/24
…podmiotu opłata ta winna zostać uiszczona (tj. organizacji pozarządowych czy wojewódzkiego funduszu ochrony środowiska i gospodarki wodnej – art. 5). Co istotne, w przypadku skarżącej spółki, będącej podmiotem, który prowadzi sieć handlową składającą się z określonej liczby sklepów, jednak…
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrok z , II SA/Rz 302/23
…żywności jest również wycofanie z etapu dystrybucji żywności niespełniających wymagań prawa żywnościowego i przeznaczenia jej jako odpad; 5. art. 5 ust. 1 w zw. z ust. 7 ustawy o przeciwdziałaniu marnowaniu żywności, poprzez uznanie, że A. obowiązany był do ponoszenia opłaty za marnowanie…
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrok z , II SA/Rz 1433/22
Na górze są uchwały i orzeczenia najważniejszych sądów, które rozstrzygają o tym przepisie, a dalej orzeczenia najczęściej powoływane przez inne sądy.
Wszystkie orzeczenia przy art. 5 (9)
Historia zmian
Bez zmian od 16 września 2020 r.