Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2021 r., I SA/Wr 645/20

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2021 r., I SA/Wr 645/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A. C. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 1411/19 postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie

2 Skarżący A. C. wniósł skargę na niewykonanie przez Wojewodę Dolnośląskiego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 1411/19, wydanego w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez wskazany organ administracji publicznej w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy.

3 W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że Skarżący nie wezwał organu do dobrowolnego wykonania ww. wyroku.

4 Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 8 grudnia 2020 r., pismem z 15 grudnia 2020 r. wezwano Skarżącego do przedłożenia dowodu wniesienia do organu wezwania do wykonania ww. wyroku WSA we Wrocławiu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

5 Wezwanie to, jak wynika z akt sprawy, zostało doręczone Skarżącemu w dniu 18 grudnia 2020 r. i pozostało bez odpowiedzi.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

7 Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 1411/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł, że Wojewoda Dolnośląski przewlekle prowadzi postępowanie z rażącym naruszeniem prawa, umorzył postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do załatwienia sprawy oraz oddalił dalej idącą skargę.

8 Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

9 Z przywołanego przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione, aby sąd uznał skargę wniesioną w trybie art. 154 p.p.s.a. za złożoną skutecznie. Po pierwsze, sprawa musi dotyczyć bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę, wydanym na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Musi zatem zaistnieć sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań z zakresu administracji publicznej. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi obowiązana jest wezwać właściwy organ do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy.

10 Wymienione przesłanki stanowią o dopuszczalności skargi, a ich niespełnienie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

11 Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że wymienione w art. 154 § 1 p.p.s.a. warunki dopuszczalności skargi nie zostały spełnione. Nie wystąpiła bowiem sytuacja, w której sąd zobowiązał organ administracji publicznej do podjęcia określonych działań, gdyż jak wynika z punktu III. ww. wyroku, sąd umorzył postępowanie w przedmiocie zobowiązania Wojewody Dolnośląskiego do załatwienia sprawy. Tymczasem, norma wyrażona w art. 154 § 1 p.p.s.a. obejmuje wyłącznie kwestię niewykonania wyroku sądowego w zakresie będącej jego przedmiotem sprawy administracyjnej. Innymi słowy, niewykonanie wyroku sądu polegać może na pozostawaniu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego, mającego na celu merytoryczne zakończenie sprawy w terminie określonym przez sąd. To z kolei oznacza, że przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania co do zasądzonych kosztów sądowych czy przyznanej sumy pieniężnej. Wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w takim zakresie odbywa się bowiem w drodze egzekucji sądowej, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, gdyż wyrok sądu administracyjnego stanowi tytuł egzekucyjny, mogący stanowić podstawę do wszczęcia egzekucji po opatrzeniu go klauzulą wykonalności przez sąd powszechny (art. 781 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego).

12 Na koniec wskazać też trzeba, że Skarżący nie wykazał, by przed wniesieniem skargi wystosował do właściwego organu pisemne wezwanie do wykonania ww. wyroku (wezwanie Sądu o wykazanie spełnienia rzeczonego warunku pozostało bez odpowiedzi Skarżącego). Niespełnienie rzeczonego warunku wynika także z akt administracyjnych sprawy, co potwierdził organ w odpowiedzi na skargę.

13 W konsekwencji uznać należało, że skarga nie spełnia warunków jej dopuszczalności, a zatem podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.