Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2016 r., I SA/Wr 1019/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2016 r., I SA/Wr 1019/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I zażalenia na postanowienie referendarza sądowego z dnia 6 października 2016 r. w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia olejów smarowych postanawia: odrzucić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 6.10.2016 r., doręczonym pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 17.10.2016 r., referendarz sądowy odmówił przyznania R. O. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

3 Pismem z dnia 21.10.2016 r. (data stempla pocztowego) skarżąca, zastępowana przez doradcę podatkowego, wniosła zażalenie na ww. orzeczenie, kierując je do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tutejszego Sądu.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

5 Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień wydanych przez referendarza sądowego na podstawie art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.

6 W świetle powołanej wyżej regulacji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie referendarza sądowego należało ocenić jako niedopuszczalne.

7 Ja wynika z treści powołanego wyżej art. 259 § 1 p.p.s.a., właściwym środkiem prawnym do zaskarżenia postanowienia referendarza sądowego z dnia 6.10.2016 r. był sprzeciw, a nie zażalenie. Dodatkowo należy zauważyć, że sądem właściwym do rozpoznania sprzeciwu jest, zgodnie z powołanym przepisem, wojewódzki sąd administracyjny.

8 Tymczasem, strona działająca w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika (doradcę podatkowego) nie tylko że błędnie nazwała wywiedziony środek zaskarżenia (jako "zażalenie"), ale i skierowała go do Naczelnego Sądu Administracyjnego (za pośrednictwem tut. Sądu), czyli w trybie właściwym dla zażaleń. W świetle tych okoliczności nie ulega wątpliwości, że intencją pełnomocnika strony skarżącej było zakwestionowanie postanowienia referendarza sądowego z dnia 6.10.2016 r. w drodze zażalenia, nie zaś, jak tego wymaga przepis art. 259 § 1 p.p.s.a., w drodze sprzeciwu kierowanego do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

9 Powyższa konstatacja, przy zaakcentowaniu faktu, że dobór właściwych środków zaskarżenia powinien być znany pełnomocnikowi strony skarżącej, uzasadniała odrzucenie wywiedzionego zażalenia na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15.01.2013 r., w sprawie o sygn. akt II GZ 510/12; z dnia 10.01.2013 r. w sprawie o sygn. akt I FZ 565/12; z dnia 23 października 2009 r. w sprawie o sygn. akt I OZ 992/09).

10 Wskazując na powyższe, działając na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.