Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2009 r., I OZ 992/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2009 r., I OZ 992/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adwokata A.Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 892/08 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie referendarza sądowego z dnia 8 maja 2009 r. oddalające wniosek pełnomocnika skarżącego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J.Ł. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o wypłatę odszkodowania postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie adwokata A.Ż. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 8 maja 2009 r., którym oddalono wniosek pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zgodnie z treścią art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Od postanowień referendarza przysługuje stroni i jej pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu skierowanego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co wynika z art. 259 § 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie ustanowiony z urzędu adwokat wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z zażaleniem, którego przedmiotem było postanowienie referendarza sądowego oddalające wniosek o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu. Zdaniem Sądu I instancji taki środek zaskarżenia podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny i podlegał on odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.

3 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego adwokat A.Ż., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zasądzenia na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ewentualnie przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu żalący się podkreślił, iż złożył już w skardze stosowne oświadczenie o nieotrzymaniu wynagrodzenia od skarżącego, a ponowny wniosek o przyznanie wynagrodzenia miał służyć jedynie przypomnieniu o wniosku zawartym w skardze.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

5 Jak zauważył to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na postanowienia referendarza sądowego wydane w toku postępowania w zakresie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, stronie i jej pełnomocnikowi przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu skierowanego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co wynika z art. 259 § 1 P.p.s.a. Dlatego też za zasadne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, który uznał za niedopuszczalne zażalenie złożone przez adwokata, skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego przedmiotem było postanowienie referendarza sądowego oddalające wiosek o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną. Adwokat zobligowany jest do znajomości obowiązujących przepisów i procedur i zasadnym jest wymaganie od niego większej staranności aniżeli od strony niebędącej profesjonalnym pełnomocnikiem. Dlatego też nie można było potraktować złożonego środka zaskarżenia jako sprzeciwu, co zasadnie uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny.

6 Na marginesie zauważyć należy, że okoliczności podniesione w zażaleniu nie mają z nim żadnego związku, jako nie odnoszące się do przyczyn odrzucenia zażalenia na postanowienie odmawiające przyznania wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną.

7 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.