Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2006 r., II SA/Wr 222/05

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2006 r., II SA/Wr 222/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, , Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz, po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy R. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie uwzględnienia skargi, uchylenia postanowienia własnego z dnia [...]r. Nr [...] i utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji z dnia [...]r. Nr [...] postanawia odrzucić skargę

Uzasadnienie

2 Gmina R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] uwzględniające w całości skargę Gminy R. na postanowienie własne z dnia [...]r. Nr [...] i uchylające to postanowienie oraz utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...]r. Nr [...], przekazujące – na podstawie art. 65 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego – do Wójta Gminy R. podanie G. D. w sprawie usunięcia płyt eternitowych z terenu posesji przy ul. G. [...] w R. do rozpatrzenia zgodnie z właściwością.

3 W odpowiedzi na skargę doręczonej Sądowi w dniu 7 kwietnia 2005r. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie zważył co następuje:

5 Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokuratur, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl § 2 przywołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

6 Zasadniczym kryterium przyjętym przez ustawodawcę, legitymującym podmiot do wniesienia skargi jest interes prawny. Interes prawny jest kategorią obiektywną i istnieje wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego wynikają dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki.

7 W literaturze prawniczej i orzecznictwie wskazuje się przede wszystkim na to, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego przejawia się w posiadaniu roszczenia o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku /np. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2004; wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996r. sygn. akt II SA 74/96; ONSA 1997, nr 2, poz. 89/. Nie można jednak tego warunku postrzegać w kategoriach działań zmierzających do przyznania kompetencji lub uchylenia się od wykonywania powinności ustrojowych czy ustawowych skonkretyzowanych materialno-prawnie.

8 Uprawnienie podmiotu do wniesienia skargi jest przede wszystkim przedmiotem oceny Sądu, bowiem okoliczność ta skutkuje dopuszczeniem do rozpoznania skargi i umożliwia temu podmiotowi podejmowanie wszelkich prawem określonych czynności procesowych.

9 W uznaniu Sądu w rozpoznawanej sprawie gmina jako jednostka samorządu terytorialnego, której organ jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 kpa, właściwym do orzekania w sprawie indywidualnej, nie jest uprawniona do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Dokonując tej oceny Sąd podzielił przeważający pogląd, prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym /np. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003r., OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 115; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r., OSK 1017/04; postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2006r., II OSK 368/06 niepubl./.

10 Niezależnie od powyższego Sąd uznał na konieczne wyjaśnić, że organ, któremu w trybie art. 65 § 1 kpa zostało przekazane podanie, jest związany treścią postanowienia, a obalenie jego mocy wiążącej może nastąpić poprzez zażalenie wniesione przez uprawniony podmiot lub w trybach nadzwyczajnych, jak również w drodze rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego na zasadach wynikających z art. 22 kpa /por. postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2005r., II OW/34/05, ONSA z 2006r. nr 2, poz. 40/.

11 W okolicznościach przedstawionych powyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że skarżąca nie jest uprawniona do wniesienia skargi – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.