Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2013 r., V SA/Wa 2143/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2013 r., V SA/Wa 2143/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant - ref. staż. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Gminy R. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu udzielonej dotacji; oddala skargę;

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2012 r. nr [...] Minister Finansów, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], nakazującą zwrot do budżetu państwa pobranej w nadmiernej wysokości części dotacji celowej w kwocie 58 806,94 zł wraz z odsetkami.

3 Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym:

4 Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] orzekł, że kwota pobranej w 2010 r. przez Gminę R. dotacji celowej na realizację bieżącego zadania własnego, określonego w rozdziale 85216 - zasiłki stałe, została zawyżona o kwotę 58 806,94 zł, w związku z czym wskazana kwota podlega wraz z należnymi odsetkami zwrotowi do budżetu państwa, zgodnie z art. 169 ust. 6 w zw. z art. 169 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust.4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

5 W uzasadnieniu decyzji wskazano, że naruszenie obowiązujących przepisów przez Gminę R. wynikało z braku zastosowania, przy realizacji zadań własnych gminy, postanowień art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, ponieważ wydatki na wskazane zadania własne zostały w całości sfinansowane ze środków dotacji celowej.

6 Gmina R. wniosła odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca powołała się przede wszystkim na przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz. 753, z p. zm.) oraz na pismo Ministerstwa Finansów z dnia 11 października 2010 r. nr FS10/063/3/747/WWP/10 wskazując, że organ nie zastosował w sposób prawidłowy treści art. 38 ust. 3 wskazanej wyżej ustawy. Podniosła, że interpretacja dotycząca treści art. 38 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2009 r. pozostaje w sprzeczności z powołanym w tym piśmie stanowiskami stosownych organów, co powoduje, że niezasadne jest posiłkowanie się stanowiskiem organu zawartym w piśmie z [...] stycznia 2011 r. [...] niekorzystnym dla strony. Skarżąca wskazała, że w ustawie z 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie, wprowadzono zapis art. 38 ust.3, w którym określono, że w odniesieniu do zadań, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy o pomocy społecznej nie stosuje się treści art. 115 ust. 1 tej ustawy. Ponieważ obowiązywała wtedy treść art. 108 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (obecnie art. 128 ust.2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych), który nie zawierał ograniczeń procentowych w zakresie wysokości przyznawanych dotacji celowych według odrębnych ustaw, a wykluczono obowiązywanie art. 115 ustawy o pomocy społecznej, który przewidywał ograniczenie wysokości dotacji do 50%, to uzasadnione jest stanowisko, że sporne zadania własne Gminy mogły być finansowane w całości z przyznanych na ten cel dotacji. Na poparcie tego stanowiska Gmina powołała się ponadto na uzasadnienie do ustawy z 23 stycznia 2009 r. Ponadto Gmina zarzuciła, że zaskarżona decyzja została podpisana “wz. Wojewody [...]", tymczasem działanie w zastępstwie nie jest formą przewidzianą w art. 268a k.p.a. Ponieważ w aktach administracyjnych nie ma stosownego upoważnienia, to w tej sytuacji nie można domniemywać istnienia upoważnienia i jego legalności.

7 Minister Finansów decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...].

8 Minister Finansów ponownie ustalił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił, że na podstawie art. 20 pkt 1 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie dodano do określonych w art. 17 ust. 1 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz.1362, z późn. zm.) zadań własnych gmin o charakterze obowiązkowym przyznawanie i wypłacanie zasiłków stałych (art. 17 ust. 1 pkt 19 ustawy o pomocy społecznej).

9 Według Ministra Finansów z treści art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. wynika, że jednostki samorządu terytorialnego otrzymują z budżetu państwa dotacje na realizację przejmowanych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy zadań własnych, które dotychczas były realizowane przez:

10 jednostki administracji rządowej,

11 jednostki samorządu terytorialnego jako zadania z zakresu administracji rządowej. Stosownie do ust. 2 tego przepisu, dotacje, o których mowa w ust. 1, są ustalone zgodnie z zasadami przyjętymi w budżecie państwa do określania wydatków podobnego rodzaju.

12 Z kolei na mocy art. 38 ust. 3 tej ustawy, w odniesieniu do zadań, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy zmienianej w art. 20 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się art. 115 ust. 1 tej ustawy.

13 Organ stwierdził, że dopiero na mocy art. 12 ustawy z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 291, poz. 1707), w ustawie z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie art. 38 ust. 3 otrzymał brzmienie, z którego wynika, że w odniesieniu do zadań, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy zmienianej w art. 20 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się art. 115 ust. 1 tej ustawy oraz art. 128 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

14 Zatem – zdaniem Ministra - wyłączenie stosowania art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych nastąpiło dopiero ww. ustawą z dnia 22 grudnia 2011 r. i obowiązuje z dniem 1 stycznia 2012 r. Powyższa zmiana nie miała zatem zastosowania do stanu faktycznego przedstawionego w sprawie.

15 W opinii Ministra Finansów oczywistym jest jednocześnie, że powyższe nie oznacza automatycznie, że z dniem 1 stycznia 2012 r. jednostki samorządu terytorialnego zostały zwolnione od ponoszenia jakichkolwiek wydatków związanych z wykonywaniem zadań własnych, związanych z realizacją przepisów ustawy o pomocy społecznej. Takie ewentualne wyłączenie (zwolnienie) powinno wynikać bezpośrednio z przepisu ustawy. Art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych (analogicznie art. 115 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej) jest przepisem określającym jedynie poziom przyznanej dotacji celowej, który nie może być przekroczony, chyba że przepisy ustaw odrębnych stanowią inaczej. Dla porównania wskazano, że przepisami odrębnymi są m.in.: art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3, art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", art. 197 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 2010 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi z maja i czerwca 2010 r.

16 W stanie prawnym obowiązującym w 2010 r. nie obowiązywał natomiast żaden przepis, który znosiłby skutki postanowień zawartych w art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w zakresie realizowanego przez gminy zadania własnego w zakresie opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne określonych w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i wypłaty zasiłków stałych.

17 Zdaniem Ministra Finansów nieprawidłowość, która miała miejsce w sprawie polegała na braku dokonania zwrotu pobranych z budżetu państwa środków finansowych w wysokości wyższej niż niezbędna na dofinansowanie określonych zadań własnych Gminy wbrew treści art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, który w rozpatrywanej sprawie miał niewątpliwe zastosowanie.

18 Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o województwie i administracji rządowej w województwie ( Dz.U. Nr 31, poz. 206, z późn. zm.), jeżeli wojewoda nie pełni obowiązków służbowych, zakres zastępstwa wicewojewody, a w przypadku powołania dwóch wicewojewodów – I wicewojewody, rozciąga się na wszystkie kompetencje wojewody. Jak ustalono w sprawie, w dniach od 10 do 17 lutego 2012r. Wojewoda [...] – P.F. korzystał z urlopu wypoczynkowego. Mamy zatem do czynienia z okolicznością oczywistego niepełnienia przez niego obowiązków służbowych, co oznacza, że zakres zastępstwa Wicewojewody rozciąga się na wszystkie kompetencje Wojewody [...]. Zaskarżona decyzja nie zawierała zatem wad formalnych zarzucanych przez stronę.

19 Gmina R. na powyższą decyzję złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie.

20 Decyzji tej zarzucono naruszenie art. 38 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej (Dz. U. Nr 92, poz. 753, z p. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 175, poz.1362, z późn. zm.) oraz art. 128 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r., nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), a także art. 268a w zw. z art. 5 § 2 pkt. 3 k.p.a. poprzez zaakceptowanie działania osoby podpisującej decyzję w pierwszej instncji w zastępstwie, a zatem w formie nieprzewidzianej w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego.

21 W uzasadnieniu skargi Gmina podkreśłiła, że zasady przyznawania i wypłacania zasiłków stałych zostały okreśłone w odrębnych przepisach, tj. ustawie o pomocy społecznej oraz w ustawie o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmiananmi w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie. Na przyznawanie i wypłacanie zasiłków stałych – stoswnie do postanowień ww. ustaw – jednostki samorządu terytorialnego powinny otrzymywać z budżetu państwa, nieprzerwanie od 1 sierpnia 2009r. do chwili obecnej, dotacje ustalone zgodnie z zasadami przyjetymi w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju. Wobec tego, zdaniem skarżacej art. 128 ust.2 ustawy o finansach publicznych nie ma zastosowania do kwot dotacji przewidzianych na zasiłki stałe i to nie tylko od 1 stycznia 2012r. w związku z ustawą z dnia 22 grudnia 2011r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej Dz.U. Nr291, poz. 1707), ale także w okresie od 1 sierpnia 2009r. do 31 grudnia 2011r.

22 W tym stanie rzeczy Gmina uznała, że decyzja Ministra Finansów powinna zostać uchylona jako wydana z naruszeniem przepisów prawa wskazanych w skardze.

23 Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując wcześniej prezentowane stanowisko.

24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

25 Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem a więc rozpoznając sprawę sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

26 Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia - Sąd stanął na stanowisku, iż organy administracji zarówno przy wydawaniu decyzji w I, jak i w II instancji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

27 W związku z powyższym Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.

28 W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że bezzasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 268a w zw. z art. 5 § 2 pkt. 3 k.p.a. uzasadniany przez Gminę tym, że decyzja pierwszej instancji została podpisana przez osobę działającą “wz. Wojewody [...]", tymczasem, jak twierdzi skarżący, działanie w zastępstwie nie jest formą przewidzianą w art. 268a k.p.a. Należy podkreślić, iż art. 268a k.p.a. nie został naruszony, albowiem w tym wypadku nie miał on zastosowania. Upoważnienie dla wicewojewody, do wydania decyzji miało bowiem swoje oparcie art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009r. o województwie i administracji rządowej w województwie ( Dz.U. Nr 31, poz. 206, z późn. zm.), zgodnie z którym jeżeli wojewoda nie pełni obowiązków służbowych, zakres zastępstwa wicewojewody, a w przypadku powołania dwóch wicewojewodów – I wicewojewody, rozciąga się na wszystkie kompetencje wojewody. Jak ustalił organ drugiej instancji w sprawie ( k 11 akt administracyjnych ), w dniach od 10 do 17 lutego 2012r. Wicewojewoda [...] – P. F. korzystał z urlopu wypoczynkowego, a zatem nie pełnił w tym czasie obowiązków służbowych z powodu urlopu. Należy więc zgodzić się z Ministrem Finansów, iż miała miejsce sytuacja opisana w art. 7 ust. 4 ustawy o województwie i administracji rządowej w województwie i zakres zastępstwa wicewojewody rozciągał się na wszystkie kompetencje wojewody z mocy ustawy, a zatem nie było podstaw, aby udzielać wicewojewodzie dodatkowo pełnomocnictwa administracyjnego, o którym mowa w art. 268a k.p.a.

29 Ponadto należy wskazać co następuje:

30 Od dnia 1 stycznia 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009r o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, dalej: u.f.p. z 2009r.)., która w przepisie art. 128 ust. 1 stanowi, że udzielanie dotacji celowych dla jednostek samorządu terytorialnego określają odrębne ustawy, natomiast w ust. 2, że kwota dotacji na dofinansowanie zadań własnych bieżących i inwestycyjnych nie może stanowić więcej niż 80% kosztów realizacji.

31 Tym samym okoliczność, że pod rządami poprzedniej ustawy o finansach publicznych ( art. 108) możliwe było sfinansowanie przedmiotowego zadania w 100% z dotacji celowej, nie może stanowić argumentu przemawiającego za tym, że nadal jest to możliwe. Ustawodawca wprowadzając przepis art. 128 ust. 2 nowej ustawy o finansach, jednoznacznie określił poziom dofinansowania zadań własnych gminy bieżących i inwestycyjnych. Należy zatem uznać, że całkowity koszt zrealizowanego zadania powinien zostać najwyżej w 80% sfinansowany ze środków budżetu państwa, natomiast 20% winna wyłożyć dana gmina.

32 W tym miejscu należy również wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wielokrotnie orzekał w sprawach dotyczących interpretacji zapisu art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 2009r. zajmując stanowisko takie jak zaprezentowane wyżej (m.in. wyroki z dnia 3 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2105/11; z dnia 25 stycznia 2012r. sygn. akt V SA/Wa 2119/11). Treść art. 128 ust. 2 ustawy - jak trafnie zauważył Minister w zaskarżonej decyzji jest jednoznaczna i nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do jego rozumienia. Należy uznać zdaniem sądu, że użycie wyrazu "dofinansowanie" oznacza, że środki z budżetu państwa w postaci dotacji celowej mają na celu jedynie wsparcie realizacji określonego zadania własnego gminy, a zatem dotyczy części zadania, a nie jego całości. Stosując wykładnię językową należy bowiem kierować się znaczeniem słów użytych przez ustawodawcę. Należy wskazać, że ustawodawca wyraźnie rozgranicza pojęcia "dofinansowania" i "finansowania" realizacji zadań publicznych np. w art. 126, art. 127 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 u.f.p. z 2009r. zawierający definicję dotacji celowych. Rozróżnienie takie zawiera także art. 169 ust. 2 definiujący "dotację pobranej w nadmiernej wysokości". Takie rozumienie powyższej normy prawnej prowadzi do konkluzji, że finansowanie realizacji zadania w części spoczywa na jednostce samorządu terytorialnego.

33 Trzeba także podkreślić, że zawarte we wspominanym przepisie określenie "chyba, że odrębne ustawy stanowią inaczej" również należy ściśle interpretować, nie można przy tym mówić o jakimkolwiek domniemaniu istnienia wyłączeń spod działania art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. Tylko wyraźnie wskazane w innych obowiązujących przepisach prawa (ustawach) wyłączenia będą miały skutek w postaci braku zastosowania górnego limitu dofinansowania. Taką regulację zawierają, na przykład - wskazane przez Ministra Finansów - ustawa z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego ,,Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267 poz. 2259), czy ustawa z 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi do lat 3.

34 Sąd podziela tym samym stanowisko organów odnoszące się do tego problemu, zawarte w zaskarżonych decyzjach.

35 Między stronami jest niesporne, że ustawa z dnia 23 stycznia 2009r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz. U. Nr 92, poz.753 z p. zm. – dalej jako ustawa kompetencyjna) jest "odrębną ustawą" w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, jak również taką ustawą są przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008r., Nr 115, poz. 728 z p. zm.), jednakże żaden z przepisów ustawy kompetencyjnej, nie określał procentowego udziału dofinansowania przedmiotowego zadania, ani nie wyłączał stosowania przepisu art. 128 ust.2 ustawy o finansach publicznych, z tym zastrzeżeniem, że art. 115 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, który zawierał takie ograniczenie w odniesieniu do zadań własnych Gminy, których dotyczy przedmiotowa sprawa, został wyłączony z mocy art. 38 ust. 3 ustawy kompetencyjnej.

36 Takie wyłączenie stosowania art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 2009r. obowiązuje bowiem dopiero od 1 stycznia 2012r., co wynika z noweli do ustawy kompetencyjnej zawartej w ustawie z dnia 22 grudnia 2011 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 291, poz. 1707), której art. 12 dokonał zmiany art. 38 ust. 3 ustawy kompetencyjnej, nadając mu brzmienie, z którego wynika, że w odniesieniu do zadań, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy (o pomocy społecznej – przyp. Sądu), nie stosuje się art. 115 ust. 1 tej ustawy oraz art. 128 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

37 Zatem jest oczywiste zdaniem sadu, iż trafne jest stanowisko organów, że od dnia wejścia w życie ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009r. tj. od dnia 1 stycznia 2010r. do dnia 1 stycznia 2012r., czyli wejścia w życie powyżej cytowanej noweli, w stosunku do finansowania zadań określonych w art. 17 pkt 19 i 20 ustawy o pomocy społecznej nie było wyłączenia stosowania spornego przepisu art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. Kontrargumentem dla tego stanowiska nie mogą być twierdzenia Gminy związane z zapisami uzasadnienia do projektu ustawy z 23 stycznia 2009 r. a odnoszące się do art. 55 ust.1, ponieważ w momencie wejścia w życie art. 128 ustawy o finansach publicznych, nie dokonano wyłączenia stosowania jego ustępu 2 w odniesieniu do zadań o jakich mowa w treści art. 17 ust. 1 pkt 19 i 20 ustawy o pomocy społecznej. Tak więc w przypadku wejścia w życie przepisu o bezwzględnie obowiązującej treści, który ma zastosowanie do wszystkich dotacji udzielanych na dofinansowanie własnych zadań bieżących i inwestycyjnych, chyba, że przepisy odrębne stanowią inaczej - przy braku przepisu odrębnego w ustawie o pomocy społecznej, który przewidywałby wyższy lub całkowity poziom udzielania pomocy gminom w zakresie ich zadań własnych - zastosowanie ma ten właśnie przepis. Nie można bowiem przeciwstawiać treści obowiązującego przepisu wcześniejszym zamysłom ustawodawcy wyrażonym w uzasadnieniu projektu ustawy, jeśli nie znalazły one odzwierciedlenia w obowiązującym przepisie prawa i jeśli w sposób wyraźny stało się to dopiero od 1 stycznia 2012 r. Należy przyznać rację organowi, że gdyby przyjąć za zasadne stanowisko Gminy w tej mierze to zmiana treści art. 38 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2009 r., która nastąpiła z dniem 1 stycznia 2012 r. byłaby zupełnie niezrozumiała i zbędna. W tym stanie rzeczy stanowisko Gminy w tym zakresie, w tym odnoszące się do wzajemnego stosunku (pierwszeństwa) ustaw w przypadku kolizji norm prawa późniejszego (ustawa o finansach 27 sierpnia 2009 r.) i o większej szczegółowości (ustawa z 23 stycznia 2009 r.) jest niezasadne.

38 Trafne jest stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądowym, że dotacje celowe z budżetu państwa na dofinansowanie bieżących zadań własnych gminy powinny odgrywać ograniczoną rolę wśród źródeł dochodów jednostek samorządu terytorialnego, a ponieważ jak wynika z dowodów w niniejszej sprawie, pobrano środki finansowe wyższe, niż konieczne, wynikające z limitu procentowego określonego w ustawie o finansach publicznych, zasadnie więc organ określił kwotę części dotacji celowej podlegającej zwrotowi.

39 Z tych też powodów nie można się zgodzić ze stanowiskiem prezentowanym przez Gminę, iż decyzje organów naruszają wskazywane przez nią w skardze przepisy, albowiem dotacje celowe zostały przyznane na rok 2010 i mogły być przyznane tylko zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010r., nie można zatem stwierdzić, że wprowadzenie do obrotu prawnego art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. miało charakter niespodziewany i naruszający zasady ochrony interesów w toku.

40 Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut skargi dotyczący faktu, że niezasadność decyzji miałaby wynikać z faktu zgodności działania Gminy z interpretacją treści art. 128 ust. 2 ustawy o finansach publicznych z 27 sierpnia 2009 r., wynikającą z treści pisma Ministerstwa Finansów z dnia 11 października 2010 r. nr FS10/063/3/747/WWP/10 ponieważ stanowisko to - w świetle powyższych rozważań dotyczących art. 128 ust. 2 u.f.p. z 2009r. było błędne, nadto nie miało dla organu mocy wiążącej.

41 W tym stanie rzeczy należy uznać, że nie doszło do naruszenia ani wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, ani też przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Stan faktyczny co do przyznania dotacji w określonej wysokości, wyników postępowania kontrolnego w zakresie jej wydatkowania został właściwie ustalony. Sporna była jedynie kwestia prawidłowości zastosowania w sprawie treści art. 128 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. ustawy o finansach publicznych w kontekście art. 38 ust. 3 ustawy z 23 stycznia 2009 r. a co za tym idzie ustalenia na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 i 4 ustawy o finansach publicznych wysokości dotacji podlegającej zwrotowi ale organy odniosły się do tych kwestii w uzasadnieniu swoich decyzji.

42 Oceniając zaskarżone decyzje Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi.

43 Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu.

44 Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.