Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r., V SA/Wa 1653/16

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r., V SA/Wa 1653/16

Sentencja

1 Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi Stowarzyszenia (...) w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) maja 2016 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji zobowiązującej do zwrotu dotacji postanawia: 1. umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych; 2. przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, o którego wyznaczenie zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.

Uzasadnienie

2 Stowarzyszenia [...]"P." w W. wystąpiło z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W oświadczeniu o majątku i dochodach wskazano, iż Stowarzyszenie nie posiada majątku ani środków trwałych, zaś w ostatnim roku obrotowy nie osiągnęło zysku. W uzasadnieniu podniesiono, iż Stowarzyszenie nie posiada rachunków bankowych, które zostały wypowiedziane. Do wniosku załączono kopie pism bankowych z dnia 24 sierpnia 2013 r. o wypowiedzeniu umów rachunku bankowego oraz z dnia 7 marca 2016 r. o potwierdzeniu sald na dzień 31.12.2015 r., a także kopię zawiadomienia z dnia 22 czerwca 2016 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

3 Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

4 Wniosek Stowarzyszenia jest bezprzedmiotowy w zakresie żądania zwolnienia od kosztów sądowych.

5 Zgodnie z art. 239 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), nie mają obowiązku uiszczania opłat sądowych organizacje pożytku publicznego, działające na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, w sprawach własnych, z wyjątkiem spraw dotyczących prowadzonej przez te organizacje działalności gospodarczej, a także organizacje pozarządowe oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1118, 1138 i 1146) w sprawach własnych dotyczących realizacji zleconego zadania publicznego na podstawie przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

6 Jak wynika ze złożonej do akt sprawy informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej Krajowego Rejestru Sądowego, skarżące Stowarzyszenie posiada status organizacji pożytku publicznego (k. 130 akt sądowych).

7 Wobec tego, iż przedłożona informacja jest aktualna na dzień 25 sierpnia 2016 r., dokonano również sprawdzenia statusu Stowarzyszenia w "Wykazie organizacji pożytku publicznego uprawnionych do otrzymania 1% podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2015, sporządzony zgodnie z art. 27a ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. z 2016 r., poz. 239 z późn zm.)" – udostępnionym przez Departament Pożytku Publicznego Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej za pośrednictwem strony internetowej www.pozytek.gov.pl. W wykazie tym, zaktualizowanym na dzień 19 października 2016 r., skarżące Stowarzyszenie znajduje się pod pozycją 1463.

8 Wobec powyższego stwierdzić należało, iż Stowarzyszenie jako organizacja pożytku publicznego korzysta w niniejszej sprawie z ustawowego zwolnienia od opłat sądowych, z mocy wskazanego art. 239 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że Stowarzyszenie nie ma obowiązku ponoszenia żadnych opłat sądowych, w tym również występując ze skargą kasacyjną, co z kolei powoduje, że rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych staje się zbędne.

9 Stosownie do przepisu art. 249a p.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 w zw. art. 249a p.p.a.s.a. orzeczono, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.

10 Rozpoznając natomiast wniosek Stowarzyszenia w zakresie ustanowienia radcy prawnego, stwierdzić należało, że zasługuje on na uwzględnienie.

11 Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

12 W ocenie referendarza sądowego Stowarzyszenie wykazało, że nie posiada środków na ustanowienie pełnomocnika z wyboru. W tym zakresie zauważyć należało, iż nie prowadzi ono działalności zarobkowej, nie posiada majątku ani zasobów pieniężnych, które mogłyby zostać przeznaczone na wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Należało mieć również na uwadze określone w statucie cele działania Stowarzyszenia, jak również to, że jego sytuacja majątkowa była już wielokrotnie przedmiotem analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 11 października 2013 r. o sygn. akt II GZ 563/13 uznał, że Stowarzyszenie zasługuje na przyznanie prawa pomocy.

13 Odnosząc się natomiast do wskazania we wniosku osoby radcy prawnego –W. M., przypomnieć należy, iż o wyznaczenie radcy prawnego sąd zwraca się do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych (art. 253 § 1 p.p.s.a.), która w terminie 14 dni wyznacza pełnomocnika, zawiadamiając o tym niezwłocznie tego pełnomocnika oraz sąd (art. 253 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie, stosowanie do treści art. 244 § 3 p.p.s.a., właściwa rada okręgowej izby radców prawnych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym, wyznaczy radcę prawnego wskazanego przez stronę. Powyższe regulacje oznaczają zatem, iż rolą sądu (referendarza sądowego) jest orzekanie w zakresie wniosku o przyznanie prawo pomocy, natomiast o wyznaczeniu konkretnej osoby jako pełnomocnika decyduje wyłącznie właściwa korporacja zawodowa (w niniejszej sprawie – Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.). Wobec takiej konstrukcji prawnej wskazać trzeba, iż sąd nie ma wpływu na decyzję organu samorządu w zakresie wyznaczenia wskazanego przez Stowarzyszenie pełnomocnika. W tym zakresie rola referendarza sądowego sprowadza się do poinformowania Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. – w trybie art. 244 § 3 p.p.s.a. – o wskazaniu we wniosku radcy prawnego W. M..

14 Z tych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a, orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.