Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2018 r., VI SA/Wa 2182/17

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2018 r., VI SA/Wa 2182/17

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi "R." Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieważności w części zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej oddala skargę

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] Minister Rozwoju i Finansów (dalej organ), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku "R." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej strona, skarżąca spółka) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] grudnia 2016 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności Zezwolenia nr [...] z [...] grudnia 2000 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej - dalej [...]SSE - udzielonego skarżącej spółce przez Zarządzającego [...]SSE z terminem obowiązywania do [...] sierpnia 2016r.

3 Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

4 Zezwoleniem nr [...] z [...] grudnia 2000 r. (dalej przedmiotowe Zezwolenie) udzielono skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...]SSE, rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa, w zakresie wymienionych w zezwoleniu wyrobów wytworzonych na terenie strefy, określonych w sekcji D Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług Głównego Urzędu Statystycznego. W punkcie I Zezwolenia wskazano, że udziela się go do dnia [...] sierpnia 2016 r. W dalszej części Zezwolenia wskazano warunki prowadzenia działalności gospodarczej na terenie [...]SSE. Zezwolenie zostało wydane m.in. na podstawie art. 16 ust. 1, 7, 8 i art, 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. Nr 123 poz. 600 ze zm.), dalej ustawa o sse.

5 Pismem z [...] sierpnia 2016 r. strona, powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wniosła o stwierdzenie nieważności treści Zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. w części dotyczącej okresu obowiązywania. Argumentując zasadność rozpatrzenia sprawy zgodnie z wnioskiem, strona wskazała, że jednym z elementów przedmiotowego Zezwolenia było ustalenie daty ważności obowiązywania na dzień [...] sierpnia 2015 r. W momencie wydania zezwolenia był to maksymalny okres na jaki została powołana [...] Specjalna Strefa Ekonomiczna ([...]SSE). Jednakże w ustawie z dnia 16 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 1228), dalej ustawa z 2000 r. zmieniająca ustawę o sse (weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r.), nie przewidziano ograniczenia czasowego dla wydawanych zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnych stref ekonomicznych, a to oznacza celowe odejście od obowiązującej uprzednio zasady udzielania zezwoleń na określony czas. Utrzymanie w zezwoleniach wydanych do końca 2000 r. terminu ich obowiązywania stawia przedsiębiorców, którzy je otrzymali, w gorszej sytuacji niż przedsiębiorców posiadających zezwolenia wydane po 31 grudnia 2000 r.

6 Skarżąca spółka powołała się na treść wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) dotyczących umocowania do określania w zezwoleniach wydanych po 1 stycznia 2001 r. daty ich obowiązywania, w szczególności na treść wyroku z 11 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 136/13, w którym Sąd stwierdził, iż określenie daty ważności zezwolenia zostało wprowadzone bez podstawy prawnej i w związku z tym zezwolenie może zostać unieważnione w tej części. Według strony także wyrok NSA z 24 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 692/14 oraz poprzedzający go wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/GL 175/13, w którym przyjęto, że w odniesieniu do podmiotów, które uzyskały zezwolenia na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2000 r, po upływie okresów przejściowych przewidzianych w przepisach art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw (Dz. U. Nr 188, poz. 1840 ze zm.), dalej ustawa z 2003 r. zmieniająca ustawę o sse, przy rozliczaniu ulgi strefowej mają zastosowanie przepisy obowiązujące od 1 stycznia 2001 r., potwierdzają, że ważność Zezwolenia Nr [...] powinna być oceniana również zgodnie z tymi przepisami.

7 Decyzją nr [...] z [...] grudnia 2016 r. Minister Rozwoju i Finansów odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowego Zezwolenia. W uzasadnieniu organ, przytaczając treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wyjaśnił przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, akcentując przedmiot tego postępowania, który został ograniczony do rozstrzygnięcia sprawy procesowej a nie sprawy co do meritum. W niniejszej sprawie organ rozpoznawał prawidłowość wydania przedmiotowego Zezwolenia pod kątem zaistnienia przesłanki braku podstawy prawnej w części dotyczącej okresu jego obowiązywania. Zezwolenie Nr [...] zostało wydane pod rządami ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, w brzmieniu obowiązującym do końca 2000 r., w której art. 16 ust. 9 stanowił, że zezwolenia udziela się na czas oznaczony. Ustawa z 2000 r. zmieniająca ustawę o sse, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. wprawdzie wprowadziła w tym względzie zmianę i uchyliła obowiązek wpisywania do zezwolenia terminu jego ważności, ale zmiana ta, podobnie jak zmiany ustawy o sse uchwalone w kolejnych latach, nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie, czy spełnione zostały przesłanki stwierdzenia nieważności zezwolenia. Na dzień wydania przedmiotowej decyzji administracyjnej, tj. [...] grudnia 2000 r., istniała podstawa prawna zobowiązująca do wskazania w Zezwoleniu terminu jego obowiązywania. Zarządzający wypełniając ten obowiązek określił w pkt I zezwolenia termin jego obowiązywania. Termin ten jest zgodny z przepisem § 1 ust. 4 obowiązującego wówczas rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 czerwca 1996 r. w sprawie ustanowienia specjalnej strefy ekonomicznej w województwie [...] (Dz. U. Nr 88, poz. 397, ze zm..), zgodnie z którym strefa miała zakończyć działalność w dniu [...] sierpnia 2016 r. Skoro Zezwolenie zostało wydane na podstawie i w zgodzie z obowiązującymi wówczas przepisami ustawy o sse, to nie można zarzucić, że zostało wydane bez podstawy prawnej.

8 Zmiany wynikające z ustawy nowelizującej z 2000 r. (odstąpiono od określenia terminu ważności zezwolenia i nadano nowe brzmienie art. 19 ust. 1 ustawy o sse, zgodnie z którymi zezwolenie wygasało z upływem okresu, na jaki ustanowiona została strefa) nie dają podstaw do wniosku, że nowe zasady korzystania z pomocy publicznej w strefach nie miały ograniczenia czasowego. Mając na uwadze ochronę praw nabytych przedsiębiorców działających na podstawie zezwoleń wydanych do końca 2000 r. i przepis art. 13 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym do wejścia w życie ustawy zmieniającej ustawę o sse z 2000 r., stanowiący gwarancję niepogorszenia zwolnień i preferencji w strefach, w ustawie z 2000 r. w art. 5 wprowadzono regulację, zgodnie z którą przedsiębiorcy posiadający zezwolenia wydane przed 2001 r. zachowują przez okres ważności zezwolenia prawo do zwolnień i preferencji podatkowych określonych w art. 12 ustawy o sse w brzmieniu obowiązującym na koniec 2000 r. i stosuje się do nich art. 12-14 i 19 tej ustawy w dotychczasowym brzmieniu. Zatem zmiana zasad korzystania z pomocy publicznej w strefach będąca wynikiem ww. nowelizacji ustawy o sse nie miała zastosowania do przedsiębiorców działających na podstawie zezwoleń wydanych do końca 2000 r. W dalszym ciągu była więc grupa przedsiębiorców, którzy posiadali prawo do pomocy niezgodnej z acquis i warunki tej pomocy były przedmiotem negocjacji akcesyjnych.

9 W toku negocjacji strona polska proponowała wprowadzenie okresu przejściowego i zachowanie dotychczasowych zasad do końca 2017 r., a więc do końca funkcjonowania wszystkich stref i do końca ważności wszystkich zezwoleń. Komisja Europejska nie zgodziła się jednak na tę propozycję i ostatecznie wypracowano rozwiązanie, które zostało zawarte w Traktacie o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, a następnie implementowane do ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse. Nowe zasady udzielania zwolnień podatkowych określone zostały w art. 5 tej ustawy i jest to jedyny przepis ustawowy określający zakres zwolnień podatkowych dla tej grupy przedsiębiorców. Jest to jednocześnie przepis, który wprowadza odstępstwo od zasady, że do przedsiębiorców działających w strefie na podstawie zezwolenia zastosowanie znajdują przepisy prawa, w tym zasady i warunki korzystania z pomocy publicznej obowiązujące w dniu wydania zezwolenia. W związku z określeniem w art. 5 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse nowych zasad korzystania z pomocy dla przedsiębiorców działających w oparciu o zezwolenie sprzed 2001 r., niezbędne było jednoczesne uchylenie przepisu art. 5 ustawy z 2000 r. zmieniającej ustawę o sse, który miał gwarantować niepogorszenie zwolnienia i preferencji w strefach. Jednakże art. 5 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse określa nowe zasady korzystania ze wsparcia "strefowego", odwołując się przy tym - w zależności od wielkości przedsiębiorcy - do art. 12 ustawy o sse w brzmieniu z dnia 31 grudnia 2000 r. lub w brzmieniu nadanym ustawą z 2003 r. zmieniającą ustawę o sse, ale nie odnosi się w żaden sposób do terminu ważności zezwolenia, w szczególności nie wskazuje, aby do tych przedsiębiorców miał zastosowanie art. 19 ust. 1 sse w brzmieniu ustalonym już po wydaniu tych zezwoleń, niezależnie od okresu ważności zezwolenia.

10 Przytoczone we wniosku o stwierdzenie nieważności zezwolenia wyroki sądów ( w szczególności wyrok NSA z 11 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 136/13) dotyczyły stwierdzenia nieważności zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, w części dotyczącej terminu obowiązywania, wydanych po 1 stycznia 2001 r., a więc nie odnoszą się do sytuacji prawnej skarżącej spółki, tylko do zezwoleń wydanych w stanie prawnym, w którym nie było przepisu dającego podstawę do określenia w zezwoleniu terminu jego ważności. Organ nie zgodził się też z pozostałą argumentacją wniosku na tle ww. wyroków: NSA z 24 maja 2016 r. sygn. akt lI FSK 692/14 i WSA w Gliwicach z 21 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/GL 175/13 dotyczących korzystania przez podmioty działające w strefach ze zwolnienia podatkowego na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2001 r,

11 .

12 We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca spółka powtórzyła argumentację zawartą we wniosku o stwierdzenie nieważności Zezwolenia.

13 Decyzją z [...] czerwca 2014 r. - wymienioną na wstępnie - Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy ww. decyzję pierwszoinstancyjną organu z [...] grudnia 2016 r., podtrzymując dotychczasową argumentację.

14 Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zaskarżyła ww. decyzję Ministra Rozwoju i Finansów, wnosząc o jej uchylenie w całości, jak również uchylenie w całości poprzedzającej jej decyzji tego organu z [...] grudnia 2016 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

15 Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła:

16 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia przez organ nieważności Zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej w części dotyczącej terminu jego obowiązywania alternatywnie naruszenie art. 155 k.p.a. poprzez niedokonanie zmiany decyzji przez usunięcie z jej treści terminu obowiązywania zezwolenia, co skutkuje utrzymaniem okresu czasowego obowiązywania zezwolenia bez podstawy prawnej;

17 2. naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy o sse poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że w świetle ratio legis kolejnych nowelizacji ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych istnieją podstawy prawne do utrzymania ograniczenia czasowego obowiązywania zezwolenia;

18 3. naruszenie art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy, naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej.

19 W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty o szczegółową argumentację (por. treść uzasadnienia w aktach sprawy sądowej).

20 W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie..

21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

22 Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

23 W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka domagała się stwierdzenia nieważności ww. Zezwolenia nr [...] z [...] grudnia 2000 r., w części (punkt I Zezwolenia), w której wskazano, że zezwolenia udziela się do dnia [...] sierpnia 2016 r. czyli w części dotyczącej okresu obowiązywania Zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej.

24 Osią sporu/istotą problemu w sprawie jest zatem kwestia, czy ww. Zezwolenie nr [...] z [...] grudnia 2000 r., które jest zezwoleniem czasowym, dotknięte jest wadą nieważności w postaci braku podstawy prawnej w zakresie określenia terminu, do którego skarżąca spółka może w strefie prowadzić działalność gospodarczą, a to skutkiem zmiany - już po wydaniu tego Zezwolenia - przepisów ustawy, które wskazując, że zezwolenie wygasa z upływem okresu na jaki została ustanowiona strefa (art. 19 ust. 1 sse w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2001 r.), nie dają organowi upoważnienia do określenia terminu obowiązywania zezwolenia (uchylenie z dniem 31 grudnia 2000 r. art. 16 ust. 9 sse, który przewidywał wydawanie takiego zezwolenia na czas oznaczony, i pod którego rządami wydano stronie sporne w tej sprawie Zezwolenie nr [...] z [...] grudnia 2000 r.).

25 Na tak sformułowany problem/postawione pytanie należy - w ocenie Sądu - odpowiedzieć negatywnie, tj. zmiana przepisów ustawy o sse w podanym wyżej zakresie nie mogła skutkować pozbawieniem podstawy prawnej ww. Zezwolenia nr [...] wydanego przed tą zmianą i w konsekwencji doprowadzić do stwierdzenia jego nieważności w tej części uregulowań, dodatkowo w sytuacji, gdy nic na ten temat nie wynika z przepisów przejściowych/intertemporalnych ustawy zmieniającej.

26 Przedmiotem kontroli Sądu jest w tej sprawie decyzja organu wydana w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek skarżącej spółki o stwierdzenie nieważności udzielonego jej ww. Zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej - w części dotyczącej terminu obowiązywania Zezwolenia. Wniosek ten skarżąca oparła na przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przepis ten daje podstawę do częściowego stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej; jest to uzasadnione celem i funkcją tego przepisu, który służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych wadą kwalifikowaną. Wada kwalifikowana/istotna to wada o charakterze materialnoprawnym powodująca, że z mocy takiej decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się nie nawiązuje, przy czym wady tkwią w samej decyzji, godząc w elementy stosunku prawnego podmiotowe, w jego przedmiot lub w podstawę prawną, w wyniku czego dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji.

27 Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (organ związany jest zakresem wniosku strony w tym względzie) jest samodzielnym postępowaniem, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym (jako nadzwyczajnym trybie postępowania) organ administracji nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie kontroluje, czy wydanie decyzji wiąże się z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w wymienionym przepisie (tu przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej - stosownie do wniosku strony); w postępowaniu nieważnościowym organ nie działa więc tak jak w postępowaniu zwykłym, tylko ocenia legalność decyzji na podstawie materiałów z postępowania zwykłego zakończonego decyzją, której stwierdzenia nieważności dochodzi strona. Bada zatem stan faktyczny i prawny z daty wydania tej decyzji. Samo stwierdzenie nieważności jest natomiast aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji dotkniętej wadą, przy czym dla oceny tej decyzji nie są istotne przepisy prawa materialnego z daty stwierdzenia nieważności, lecz przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji. Decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji/aktu uchyla skutki prawne powstałe od wydania decyzji nieważnej, a organ nadzoru decyzją stwierdzającą nieważność jedynie potwierdza ten fakt swoim rozstrzygnięciem.

28 Jak już wzmiankowano w niniejszej sprawie problematyka stwierdzenia nieważności decyzji oparta została na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który wymaga wykazania wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

29 Skarżąca wskazała we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. Zezwolenia nr [...] z [...] grudnia 2000 r., w części dotyczącej okresu obowiązywania Zezwolenia, na przesłankę braku podstawy prawnej. Zatem na użytek tych wywodów przesłanka braku podstawy prawnej będzie w uwarunkowaniach i okolicznościach stanu faktycznoprawnego sprawy niniejszej przedmiotem dalszej analizy.

30 Wydanie decyzji bez podstawy prawnej, to sytuacja, w której w przepisach powszechnie obowiązujących brak jest normy prawnej dającej podstawę do rozstrzygnięcia danej kwestii w drodze decyzji administracyjnej. Tymczasem w tej sprawie w dacie wydania ww. Zezwolenia nr [...] ([...] grudnia 2000 r.), w zakresie uregulowania w nim okresu jego obowiązywania, istniał niewątpliwy - wiążący organy administracji stan prawny - który łączył zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej z terminem na jaki zostaje to zezwolenie wydane i który to termin organ wydający zezwolenie musiał wskazać w jego treści. Chodzi mianowicie o art. 16 ust. 9 sse, w brzmieniu tej ustawy obowiązującym do 31 grudnia 2000 r., który przewidywał udzielanie zezwoleń na czas oznaczony. Stosownie do tego właśnie przepisu i w jego wykonaniu organ udzielający przedmiotowego Zezwolenia określił termin Zezwolenia do dnia [...] sierpnia 2016 r., co więcej, miał obowiązek udzielić zezwolenia na czas oznaczony, gdyż tak nakazywał mu wymieniony przepis prawa. W tej sytuacji niezrozumiałe jest stanowisko strony upatrującej w tej części uregulowań spornego Zezwolenia brak podstawy prawnej, skoro w dacie jego wydania taka podstawa była, a późniejsze zmiany ustawy o sse (w tym ww. ustawa zmieniająca ustawę o sse z 2000 r., która z dniem 31 grudnia 2000 r. zniosła ust. 9 art. 16 sse, a w art. 19 ust. 1 tej ustawy wprowadziła zmianę, że zezwolenie wygasa z upływem okresu na jaki ustanowiona została strefa - najpierw z zastrzeżeniem ust. 2 tego przepisu, a w kolejnej zmianie ww. ustawą zmieniającą z 2003 r. już bez tego zastrzeżenia) nie zniosły tej podstawy względem zezwoleń udzielonych podmiotom gospodarczym przed tymi zmianami.

31 Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca powoływała się także na przepis art. 19 ust. 1 ustawy o sse, zgodnie z którym zezwolenie wygasa z upływem okresu na jaki została ustanowiona strefa wywodząc, że ten przepis dodatkowo wskazuje, że od 1 stycznia 2001 r. zezwolenia w specjalnych strefach ekonomicznych powinny być wydawane wyłącznie na czas nieoznaczony. Zdaniem, Sądu art. 19 ust. 1 ustawy o sse znajduje zastosowanie do zezwoleń wydanych na czas nieoznaczony, wskazując przesłankę wygaśnięcia ta kich zezwoleń. Wprowadzenie tego przepisu było konieczne dla zachowania zasady pewności obrotu prawnego, ponieważ brak takiej regulacji w sytuacji zakończenia bytu prawnego specjalnych stref ekonomicznych mógłby rodzić wątpliwości w zakresie dalszego obowiązywania zezwoleń bezterminowych. Przepis ten nie znajduje natomiast zastosowania do zezwoleń wydanych na czas oznaczony i nie stanowi podstawy zmiany ex lege zezwoleń terminowych na bezterminowe.

32 W ocenie Sądu prawidłowa jest uwaga organu, że rozstrzygające dla oceny, czy zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, jest stan prawny z daty jej wydania (tu [...] grudnia 2000 r.). Nadto przedmiotem takiego postępowania jest procesowe rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej z punktu widzenia kwalifikowanych wad prawnych decyzji kończącej postępowanie zwykłe, a nie merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy materialnej. W postępowaniu nieważnościowym przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej, a nie sprawy co do jej meritum; tu organ rozpatrywał sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a konkretnie prawidłowość wydania ww. Zezwolenia pod kątem przesłanki braku podstawy prawnej w punkcie l tego Zezwolenia, dotyczącym okresu obowiązywania Zezwolenia.

33 Z powodów szczegółowo wskazanych w zaskarżonej decyzji oraz w świetle ww. rozważań Sądu organ zasadnie ustalił w okolicznościach prawidłowo ustalonego stanu faktycznoprawnego tej sprawy, że przesłanka ta nie zachodzi.

34 Dodatkowego podkreślenia wymaga, że podstawa nieważnościowa w okolicznościach faktycznoprawnych sprawy musi być jednoznaczna i oczywista, wynikać z prostego zestawienia rozstrzygnięcia z treścią przepisów, na podstawie których zostało ono podjęte, a nie z wykładni/interpretacji tych przepisów w ujęciu celowościowym czy systemowym. Na ocenę przesłanki nieważnościowej nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana jego interpretacji.

35 W tej sytuacji ww. zmiany/nowelizacje ustawy o sse z 2000 i 2003 roku nie mogły być brane pod uwagę przy ocenie spełnienia przesłanki nieważności, wydanego wcześniej, przedmiotowego Zezwolenia we wskazanej we wniosku strony jego części.

36 Wskazane przez skarżącą spółkę wyroki: NSA z 24 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 692/14 i WSA w Gliwicach z 21 listopada 2013 r. sygn.. akt l SA/GI 175/13, dotyczą interpretacji Ministra Finansów w przedmiocie wysokości przysługującego skarżącej spółce zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 12 i art 16 ustawy o sse. Zdaniem Sądu prawidłowo organ wywiódł w decyzjach, że teza wynikająca z tych wyroków, w myśl której podmioty, które uzyskały zezwolenia na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2000 r., po upływie okresów przejściowych przewidzianych w przepisach art. 5 ust. 1 ustawy z 2003 r. zmieniającej ustawę o sse, są nadal uprawnione do korzystania ze zwolnienia podatkowego, ale na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2001 r., nie potwierdza stanowiska strony, że ważność Zezwolenia Nr [...] powinna być oceniana również zgodnie z tymi przepisami, które uchyliły obowiązek wpisywania do zezwolenia terminu jego ważności. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest bowiem wyłącznie to, że w dacie wydania tego zezwolenia istniał przepis prawa powszechnie obowiązującego stanowiący podstawę do jego wydania na czas oznaczony. Skoro - w myśl poczynionych tu wcześniej uwag - dla zaistnienia przesłanki nieważnościowej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. miarodajny jest stan prawny z daty wydania zezwolenia, to pózniejsza zmiana tego stanu prawnego, czy interpretacja sytuacji strony na tle przepisów podatkowych, nie może uzasadniać twierdzenia o zaistnieniu przesłanki stwierdzenia nieważności tej decyzji/zezwolenia. Tym samym argumentacja strony zmierzająca do wykazania potrzeby uwzględnienia w sprawie stanu prawnego innego/zmienionego niż z daty wydania zezwolenia jest bezskuteczna (por. również w tym zakresie wyrok NSA z 15 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 2279/17)

37 Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.