Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2011 r., VII SA/Wa 971/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2011 r., VII SA/Wa 971/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi T. I. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2011 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Uzasadnienie

2 Uzasadnienia

3 Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lutego 2011r., (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nr (...) po rozpatrzeniu odwołania T. I. od decyzji Nr (...), Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) czerwca 2008r., znak: (...) nakazującej T. I. rozbiórkę obiektu budowlanego - budynku usługowego bar gastronomiczny (...) o konstrukcji drewnianej i wymiarach zew. 33,0 m x 7,0 m, położonego na terenie działek nr ew. (...) przy Al. (...) w G., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, nakazał T. .I rozbiórkę ww. obiektu budowlanego

4 W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, co następuje.

5 W związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym w sprawie samowolnej budowy budynku gastronomicznego - (...) na terenie działek o nr ew. (...) przy AI. (...) w G., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. przeprowadził w dniu (...) maja 2008 r. oględziny. W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że w/w budynek gastronomiczny powstał bezpośrednio na wale przeciwpowodziowym od strony W. i w odległości ok. 10 m od krawędzi jezdni drogi krajowej (...).

6 Organ I instancji, decyzją Nr (...) z dnia (...) czerwca 2008r., nakazał T. I. rozbiórkę ww. obiektu budowlanego. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr (...) z dnia (...) września 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi i instancji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2117/09 - uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji wskazując, że doszło do naruszenia przepisu art. 138 § 2 k.p.a., krąg właścicieli działek objętych przedmiotową zabudową może zostać ustalony przez organ II instancji.

7 Zaskarżona decyzja zapadła, po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ II instancji.

8 Organ stwierdził, że orzeczony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakaz rozbiórki odpowiada prawu i tylko z uwagi na błędne określenie nieruchomości, na których jest usytuowany budynek, należało uchylić decyzje organu pierwszej instancji i orzec w tym zakresie, co do istoty sprawy.

9 Organ II instancji podkreślił, że przedmiotowy obiekt powstał bezsprzecznie w warunkach samowoli budowlanej i nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Inwestor nie przedłożył dokumentów potwierdzających legalność inwestycji, dla w/w terenu nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Poza tym Burmistrz Miasta i Gminy G. decyzją Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2007r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku o funkcji hotelowo gastronomicznej. Lokalizacja inwestycji jest niedopuszczalna w świetle art. 82 ust. 2 ustawy Prawo wodne, w związku z położeniem budynku na koronie wału przeciwpowodziowego .

10 Oragn, wykonując wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazał, że w sprawie biorą udział prawidłowo ustalone strony postępowania. Władającym działką nr ew. (...) jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, właścicielem działki nr ew. (...) jest Spółka (...), zaś władającym działką (...) jest Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych.

11 Do likwidacji samowoli budowlanej, w świetle art. 52 ustawy Prawo budowlane, zobowiązany jest w szczególności inwestor, zatem obowiązek należało nałożyć na T. I.

12 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł T. I.

13 Skarżący podniósł, że w toku postępowania, niezgodnie ze stanem faktycznym ustalono, że doszło do wybudowania nowego obiektu. Tymczasem już w toku postępowania wyjaśniał, że obiekt został przebudowany, a nie wybudowany od podstaw. Odzwierciedla to protokoł oględzin. Nakazem rozbiórki objęto bezpodstawnie wszystkie elementy budynku. Zdaniem skarżącego inwestycja nie narusza przepisów ustawy Prawo wodne, bowiem w czasie powodzi w maju 2010r., jego nieruchomość nie została zalana.

14 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

16 Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) , rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu było dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

17 W sprawie niniejszej doszło do naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; a to uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.

18 Zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu, które dotknięte jest naruszeniem zasad opisanych w art. 7, 77 k.p.a.

19 Zgodnie z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 tej ustawy organ ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wskazać należy, że tylko realizując powyższe zasady organ prowadząc postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony.

20 Rzeczą organu, orzekającego w przedmiocie nakazu rozbiórki, jest zawsze szczegółowe ustalenie przedmiotu samowoli budowlanej i daty jej powstania.

21 W niniejszej sprawie, organ II instancji stwierdził, że samowola dotyczyła całego, istniejącego budynku, nie podał kiedy do niej doszło.

22 Wskazanie konkretnych ustaleń i ich omówienie w sprawie, było tym bardziej niezbędne, że materiał dowodowy, który był przedmiotem sądowej analizy, nie jest w tym zakresie jednoznaczny .

23 Tu, należy odnieść się do dwu protokołów z czynności jakie przeprowadził organ pierwszej instancji na terenie inwestycji w dniu (...) maja 2008r. Zgodnie z zapisem w ww. dokumentach pojawia się stwierdzenie, że budynek został wybudowany w miejscu istniejącego budynku, który został rozebrany (redakcja tej tezy, nieporadna stylistycznie prowadzi do takiego jej rozumienia). Nie została wskazana data samowoli. Z ustnych wyjaśnień do protokołu, złożonych przez inwestora wynika zaś, że dokonał obudowy istniejącego obiektu w okresie wrzesień 2006r. - wrzesień 2007r., bez pozwolenia na budowę. Nie ma mowy o losie pierwotnego budynku, podano tylko, że powstał w 1994r. także bez pozwolenia na budowę.

24 Zdaniem Sądu, w świetle ww. okoliczności, wyjaśnienia wymaga proces inwestycyjny. Należy ustalić, kiedy powstał budynek pierwotny, czy i w jakim zakresie został rozebrany w szczególności, czy pozostały jego elementy wkomponowane w obiekt ukończony w warunkach samowoli w roku 2007.

25 Powyższe ustalenia mają, o tyle istotne znaczenie w sprawie, że samowola sprzed 1 stycznia 1975r. pozostawałaby pod jurysdykcją prawa budowlanego z roku 1974, zaś samowola popełniona po tej dacie byłaby rozpoznawana na gruncie prawa budowlanego z 1975r. z uwzględnieniem jego nowelizacji.

26 Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania Sądu, dla ich realizacji zastosuje środki dowodowe i procesowe przewidziane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności rozważy zastosowanie przepisu art. 136 k.p.a.

27 Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł na podstawie powołanych wyżej przepisów prawa.