Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2012 r., VII SA/Wa 847/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2012 r., VII SA/Wa 847/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi M. G. i I. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala

Uzasadnienie

2 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]

3 lutego 2012 (nr [...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca

4 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071

5 ze zm.), dalej k.p.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo

6 budowlane (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej ustawa, po

7 rozpatrzeniu odwołania M. G. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego

8 Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. (nr

9 [...]), nakazującą I. i M. G. rozbiórkę garażu na

10 działce nr ew. [...] przy ul. S. [...] w W., w celu doprowadzenia

11 wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

12 W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podczas oględzin w dniu 7

13 grudnia 2010 r. ustalono, iż do budynku mieszkalnego dobudowano garaż konstrukcji

14 stalowej wypełnionej panelami, o wym. ok. 5,85 x 2,85 x 2,80 m z wrotami

15 garażowymi od ogrodu oraz ulicy i dachem z płyty OSB pokrytej papą. Inwestorzy

16 przedstawili złożone 20 czerwca 2006r. zgłoszenie dotyczące zamiaru wybudowania

17 altany ogrodowej na szkielecie zadaszenia wg załączonego projektu.

18 PINB stwierdził, że pomimo braku sprzeciwu ww. inwestycja wymaga

19 uzyskania pozwolenia na budowę. Dobudowany garaż nie jest wolnostojącym

20 budynkiem gospodarczym, wiatą ani altaną (z 29 ust. 2) i nie jest obiektem

21 gospodarczym związanym z produkcją rolną (z art. 29 ust. 1).

22 Organ odwoławczy powołując odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie

23 Infrastruktury na interpelację nr 10111 w sprawie interpretacji art. 29 i 30 ustawy

24 wskazał, że przez altanę należy rozumieć niewielki pawilon ogrodowy o lekkiej

25 konstrukcji i ażurowych ścianach, niezwiązany trwale z gruntem, przeznaczony do

26 wypoczynku oraz osłony przed słońcem i deszczem.

27 Następnie podzielił stanowisko, że inwestorzy nie zrealizowali altany

28 ogrodowej jak wskazali w zgłoszeniu, tylko garaż wykorzystywany na cele

29 gospodarcze. Powołał art. 28 ust. 1 ustawy i wskazał, że wyjątki od tego przepisu

30 zawiera art. 29 ustawy zawierający zamknięty katalog robót budowlanych

31 niewymagających pozwolenia na budowę. Dobudowa garażu nie mieści się w tym

32 wyliczeniu, a zatem wymagała pozwolenia na budowę.

33 Zdaniem organu, nawet gdyby uznać ten obiekt za budynek gospodarczy, to

34 nie mieści się on w art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy. Nie ma bowiem charakteru

35 wolnostojącego.

36 Ponadto, garaż usytuowano między ścianą zewnętrzną budynku inwestorów i

37 "w granicy" przy ścianie zewnętrznej tarasu budynku na działce sąsiedniej, co

38 potwierdza protokół z dnia 30 września 2011 r. Organ przytoczył § 12 rozporządzenia

39 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych

40 jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i stwierdził, że nie było

41 możliwości doprowadzenia garażu do stanu zgodnego z w.w przepisami, gdyż jego

42 długość obiektu przekracza 5,50m (§ 12 ust. 2 pkt 4).

43 Stanowisko skarżącego, że po podniesieniu wrót obiekt pełni funkcję wiaty

44 organ ocenił jako chybione, podając, że za wiatę uważa się obiekt nieposiadający

45 przegród budowlanych, a jedynie słupy podtrzymujące konstrukcję, a sporny obiekt

46 posiada ścianę pełną wzdłuż granicy z działką sąsiednią oraz wrota po obu stronach,

47 które tworzą zamkniętą konstrukcję.

48 Skargę na powyższą decyzję złożyli M. i I. G. zarzucając

49 naruszenie prawa materialnego i proceduralnego, tj.:

50 1) art. 7 k.p.a., w szczególności poprzez zaniechanie dokładnego ustalenia rodzaju

51 obiektu pod kątem technicznym, użytkowym oraz prawnym i zdefiniowanie obiektu

52 jako garażu dobudowanego do budynku mieszkalnego na wizji lokalnej z dnia 7

53 grudnia 2012r.;

54 2) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 i art. 48 Prawa budowlanego

55 - w szczególności poprzez nakazanie rozbiórki, mimo, że skarżący zgłosili

56 wykonanie "altany ogrodowej" wykorzystywanej na cele gospodarcze, którą

57 wybudowali po upływie 30 dni od daty zgłoszenia, wobec braku sprzeciwu organu.

58 3) art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady udzielania obywatelom informacji

59 faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków;

60 4) art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 9 k.p.a. - poprzez ich błędną

61 wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. zaniechanie dokonania ustaleń

62 faktycznych, co do wyjaśnienia zakwalifikowania przedmiotu rozbiórki jako obiektu

63 nie wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę;

64 5) art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997r. Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady

65 zaufania obywateli i przedsiębiorców do państwa prawa, pewności prawa i

66 bezpieczeństwa prawnego, wynikającej z zasady demokratycznego państwa

67 prawnego;

68 6) art. 31 Konstytucji RP - poprzez naruszenie zasady proporcjonalności wynikającej

69 z tego przepisu, zgodnie z którą ograniczenia w zakresie korzystania z

70 konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy,

71 gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub

72 porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej,

73 albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności

74 i praw.

75 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., skarżący wnieśli o uchylenie decyzji

76 organów obu instancji i umorzenie postępowania.

77 Przedstawili przebieg postępowania i wskazali, że do zgłoszenia dołączyli

78 wszystkie wymagane dokumenty. Przytoczyli § 12 ust. 3 warunków technicznych

79 oraz art. 30 ust. 5 ustawy i powołując się na orzecznictwo podnieśli, że brak

80 sprzeciwu do zgłoszenia oznacza, że organ udziela inwestorowi "milczącej zgody" na

81 realizację zamierzeń inwestycyjnych określonych w zgłoszeniu. Termin 30-dniowy

82 stanowi nieprzekraczalną granicę wydania sprzeciwu przez organ

83 architektonicznobudowlany.

84 Skarżący dodali, że zgodnie z wyrokiem WSA z 20 lutego 2007 r. (VII SA/Wa

85 635/06), w świetle art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy wiaty i altany nie muszą być obiektami

86 wolnostojącymi, gdyż taki wymóg dotyczy tylko parterowych budynków

87 gospodarczych.

88 Stwierdzili, że wobec braku sprzeciwu, na podstawie danych zgłoszenia,

89 wybudowali altanę. Zacytowali następnie powołaną przez organ odpowiedź na

90 interpelację, w której wskazano, że definiując pojęcia wiaty i altany, których definicji

91 nie zawiera ustawa należy posługiwać się ich powszechnym znaczeniem. Za wiatę

92 należy uznać obiekt, który nie posiada przegród budowlanych (tzn. elementów

93 obiektu budowlanego oddzielających jego wnętrze od otoczenia zewnętrznego), a

94 jedynie słupy podtrzymujące konstrukcję, natomiast przez altanę niewielki pawilon

95 ogrodowy o lekkiej konstrukcji i ażurowych ścianach, niezwiązany trwale z gruntem,

96 przeznaczony do wypoczynku oraz osłony przed słońcem i deszczem.

97 Wskazali, że art. 3 pkt 4 ustawy definiuje jedynie obiekty małej architektury,

98 przez które należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności obiekty w nim

99 wymienione. Altany spełniające ww. funkcje można zatem zaliczyć do obiektów małej

100 architektury, które zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 22 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy

101 nie wymagają pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. W przeciwnym wypadku będą

102 to altany, o których mowa w art. 29 ust 1 pkt 2 ww. ustawy wymagające zgłoszenia.

103 Według skarżących, przy kwalifikacji altany należy kierować się funkcją jaką ma ona

104 spełniać. Jeżeli altana ma spełniać funkcje np. rekreacyjne czy ogrodowe, to jest to

105 obiekt małej architektury. Jeżeli natomiast altana ma spełniać funkcje np. składowe

106 czy gospodarcze, wówczas jest to altana, o której mowa w art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy.

107 Tak należało zatem rozumieć i klasyfikować ww. obiekt - altanę wykorzystywaną na

108 cele gospodarcze, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 podlegającą zgłoszeniu.

109 Ponadto, podczas kontroli w dniu 7 grudnia 2012r. skarżących nie pouczono o

110 prawie odmowy składania zeznań w charakterze świadków ani odmowy odpowiedzi

111 na pytania kontrolujących. Nie pozostawiono skarżącym kopii protokołu.

112 Skarżący wskazali, że niezgodnie z prawem nałożono obowiązek przedłożenia

113 oceny technicznej dot. prawidłowości i zgodności wybudowanego "garażu", które to

114 postanowienie zostało uchylone postanowieniem WINB z dnia 10.08.2011 r. a

115 sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

116 Z protokołu oględzin przeprowadzonych 30 września 2011 r. nie wynika, że

117 obiekt pełni funkcję garażu, tylko wykorzystywany jest na cele gospodarcze:

118 przechowywanie sprzętu ogrodowego, rowerów i narzędzi oraz ma parametry

119 odpowiadające zgłoszeniu.

120 Skarżący przytoczyli § 102 warunków technicznych, zgodnie z którym garaż

121 służy do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych,

122 stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący

123 garażem zamkniętym - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź

124 garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub

125 ażurowymi. Przywołali też definicję garażu z Wikipedii, zgodnie z którą funkcją

126 garażu jest możliwość przechowywania samochodu lub innego pojazdu

127 mechanicznego (traktor, motocykl itd.). Wskazali, że altana spełnia funkcje budynku

128 gospodarczego, gdyż jest przeznaczona do niezawodowego wykonywania prac

129 warsztatowych oraz przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych

130 służących mieszkańcom budynku mieszkalnego.

131 Z ostrożności procesowej skarżący powołali interpelację nr 7058 z dnia 24

132 kwietnia 2007r. wskazującą, że garaż może być kwalifikowany jako budynek

133 gospodarczy (art. 29 ust. 1 pkt 2), jeżeli będzie posiadał cechy budynku określone w

134 art. 3 pkt 2 ww. ustawy, tj. będzie trwale związany z gruntem, wydzielony z

135 przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, będzie posiadał fundamenty i dach

136 oraz będzie służył mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania

137 zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej. Jeżeli nie stanowi żadnego z rodzajów

138 obiektów z art. 29 ust. 1, to jego budowa wymagała pozwolenia budowlanego. Jeżeli

139 więc garaż spełnia funkcje budynku gospodarczego i warunki z art. 29 ust. 1 ustawy,

140 a więc jest budynkiem o powierzchni zabudowy do 25 m2, wymaga zgłoszenia. Na

141 potwierdzenie powołali orzecznictwo wskazujące również, że w takim przypadku

142 muszą być także zachowane inne przepisy ustawy, w tym warunki techniczne.

143 Jednocześnie podkreślono, iż organy błędnie przytoczyły znowelizowane

144 rozporządzenie z dnia 12 marca 2009 r., gdyż obiekt powstał w 2006r. Zdaniem

145 skarżących nie ulega zatem wątpliwości, iż wydane decyzje naruszają rażąco art. 8

146 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP.

147 Trudno zatem przypisać skarżącym zamiar nielegalnego wykonania robót, o

148 czym świadczą przeprowadzone, przed ich podjęciem konsultacje prawne i

149 architektoniczne, a przede wszystkim złożone zgłoszenie.

150 W związku z powyższym nakazanie rozbiórki naruszałoby konstytucyjną

151 zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 Konstytucji RP.

152 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko

153 przedstawione w zaskarżonej decyzji.

154 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

155 Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd

156 naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad

157 w przeprowadzonym postępowaniu.

158 Takich wad Sąd nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie.

159 Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. [...]

160 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego

161 Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] grudnia 2011 r.

162 nakazującą p.p. G. rozbiórkę garażu na działce nr ew. [...] przy ul.

163 S. [...] w W., w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu

164 zgodnego z prawem.

165 Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi rodzaj obiektu objętego zamiarem

166 zgłoszenia złożonego przez skarżących w dniu 20 czerwca 2006r., a w konsekwencji

167 rozstrzygnięcie, czy na jego wzniesienie wymagane było zgłoszenie, czy pozwolenie

168 na budowę.

169 Jak wynika z akt sprawy skarżący złożyli zgłoszenie dotyczące zamiaru

170 przystąpienia do realizacji altany ogrodowej. Natomiast do zgłoszenia dołączyli

171 "Projekt architektoniczny zadaszenia przy domu dwurodzinnym", w którym nad

172 słowem zadaszenie nadpisano słowo altana. W opisie technicznym do tego projektu

173 wskazano, że będzie to lekkie zadaszenie bez fundamentów (choć oparte na rurach

174 posadowionych na płycie chodnikowej wkopanych 60 cm w grunt), o konstrukcji z rur

175 kwadratowych (słupki i stężenia poziome), teowników (kalenica i belki krawędziowe)

176 oraz kątowników (płatwie). Przewidziano pokrycie konstrukcji płytami wiórowymi

177 wodoodpornymi lub sklejką z dachem pokrytym gontem bitumicznym. W treści

178 zgłoszenia wskazano, że obiekt strony od podwórka i od strony ogrodu będzie

179 zamknięty wrotami garażowymi.

180 W związku z powyższym już samo zgłoszenie, w ocenie Sądu, zawierało

181 sprzeczność między nazwą, rodzajem (altana ogrodowa ), a opisem mającego

182 powstać obiektu, w tym ww. opisem technicznym.

183 Dla wyjaśnienia powyższej kwestii wskazać trzeba, że ustawa Prawo

184 budowlane nie zawiera definicji legalnej altany. Należało zatem posiłkowo odwołać

185 się do znaczenia tego terminu używanego w języku potocznym. I tak za altanę, w

186 powszechnym rozumieniu, uważa się lekką budowlę ogrodową, często ażurową i

187 ozdobną, służącą do wypoczynku, ochrony przed słońcem i deszczem (por. Słownik

188 Języka Polskiego - pod red. prof. dr M. Szymczaka, Wyd. PWN, Warszawa 1982, t-

189 1). Altana jest zatem obiektem innego rodzaju niż wiaty, czy budynki gospodarcze, co

190 wynika już z samej treści art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten wyodrębnia

191 bowiem ww. obiekty wskazując, że pozwolenia na budowę nie wymagają zarówno

192 wolno stojące parterowe budynki gospodarcze, wiaty i altany oraz przydomowe

193 oranżerie....(art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), jak i obiekty małej architektury

194 (art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego).

195 Jako odrębny obiekt należy również traktować budynek gospodarczy, którego

196 pojęcie przybliża § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia

197 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich

198 usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r. ze zm.J, dalej warunki techniczne,

199 zgodnie z którym jest to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania

200 prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów

201 rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania

202 zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia (...).

203 Wiatą jest natomiast zadaszenie, budowla w postaci przekrycia (dachu,

204 konstrukcji powłokowej) podpartego słupami lub nadwieszonego z lekkimi ścianami

205 lub bez nich (http://pl.wikipedia.org/wikiAA/iata)

206 Zestawienie przytoczonych przepisów i pojęć wskazuje zatem, że

207 ustawodawca oddzielnie w stosunku do każdego z tych obiektów budowlanych, w art.

208 29 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi o braku wymogu uzyskania pozwolenia na budowę.

209 Nie można było więc podzielić argumentacji skargi, że altany w zależności od

210 pełnionej funkcji można zaliczyć bądź do obiektów małej architektury (funkcje

211 rekreacyjne, czy ogrodowe), bądź do altan, o których mowa w art. 29 ust.1 pkt 2

212 ustawy, (np. funkcje składowe, czy gospodarcze).

213 Podkreślić w tym miejscu trzeba, że ugruntowane jest stanowisko w

214 orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że altan nie można zaliczyć do obiektów

215 małej architektury wymienionych w art. 3 pkt 4 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 6

216 października 2010r., II OSK 1502/09, LEX nr 746590, wyrok WSA w Szczecinie z

217 dnia 22 lutego 2007 r., II SA/Sz 1021/06, publ. ZNSAz2007 r" nr 4, s. 105).

218 W konsekwencji altana ogrodowa, jako obiekt odmienny tak konstrukcyjnie,

219 jak i funkcjonalnie od pozostałych obiektów wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 2

220 ustawy, bo o charakterze rekreacyjnym i wypoczynkowym nie może pełnić funkcji

221 takich jak np. budynek gospodarczy, czy wiata, jak wywodzili skarżący.

222 Nie można było zatem zgodzić się z argumentacją, że skarżący wznieśli altanę

223 ogrodową o przeznaczeniu gospodarczym, objętą obowiązkiem zgłoszenia, skoro

224 zrealizowali - wprawdzie zgodnie ze zgłoszeniem - ale obiekt budowlany o opisanej

225 na wstępie konstrukcji, dobudowany do budynku mieszkalnego, zamknięty z dwóch

226 stron wrotami garażowymi, posadowiony w granicy z działką sąsiednią ściana pełną.

227 Wyposażenie obiektu we wrota garażowe wskazywałoby, że rzeczywistym

228 zamiarem inwestorów, jak przyjęły organy, było wzniesienie garażu, choć

229 przeprowadzone kontrole nie wykazały, aby sporny obiekt wykorzystywany był

230 obecnie przede wszystkim do przechowywania pojazdów mechanicznych. Pełni

231 bowiem funkcje gospodarcze. W budynku składowane są bowiem rowery, lodówka,

232 kosiarki itp..

233 W tym miejscu należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym

234 podkreśla się, że wprawdzie dla kwalifikacji danego obiektu jako gospodarczego lub

235 garażowego (innego) funkcja gospodarcza (garażowa, inna) winna być dominująca i

236 podstawowa (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 maja 2009r., sygn. akt II SA/GI

237 1189/08 LEX nr 558421). Tym niemniej bez wpływu na rozstrzygnięcie w

238 okolicznościach niniejszej sprawy pozostaje ustalenie, czy sporny obiekt jest

239 budynkiem gospodarczym, czy garażem, gdyż w obu przypadkach skarżący na ich

240 wzniesienie winni uzyskać pozwolenie na budowę. Garaże, nie są bowiem

241 wymienione w art. 29 ust. 1 ustawy. Obowiązkowi zgłoszenia, jak wynika z treści art.

242 29 ust. 1 pkt 2 ustawy, podlegają natomiast tylko budynki gospodarcze o charakterze

243 wolnostojącym, a nie było sporne w rozpatrywanej sprawie, że ww. obiekt został

244 dobudowany do budynku mieszkalnego skarżących.

245 W związku z powyższym - pomimo że skarżący wykonali roboty budowlane

246 wskazane w zgłoszeniu - to na ich wykonanie winni uzyskać decyzję o pozwoleniu na

247 budowę. Przepis art. 30 ust. 6 ustawy wskazuje przypadki obowiązkowego

248 wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W punkcie 1 tego przepisu wymienione

249 jest zgłoszenie dotyczące budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych

250 obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Niemniej - wbrew zarzutom skargi -

251 fakt zaniechania wniesienia sprzeciwu przez organ architektonicznobudowlany, nie

252 zamyka drogi do doprowadzenia tak zrealizowanego obiektu do stanu zgodności z

253 prawem. Obowiązek ten spoczywa bowiem na organach nadzoru budowlanego,

254 które zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy tj. w sytuacji zrealizowania obiektu na

255 podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 zobligowane są do zastosowania

256 trybu przewidzianego w art. 51 ustawy (por. Z. Kostka, Prawo budowlane.

257 Komentarz, ODDK Gdańsk 2004, s. 88-89 i 145).

258 Prawidłowo zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy nałożył na skarżących obowiązek

259 rozbiórki przedmiotowego obiektu wobec braku możliwości legalizacji

260 przedmiotowego obiektu budowlanego. Zgodnie bowiem z treścią § 12 ust. 3 pkt 4

261 warunków technicznych w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy

262 odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku

263 gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3

264 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie

265 mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Nie było

266 kwestionowane w rozpatrywanej sprawie, że ww. obiekt został wzniesiony w granicy

267 z działka sąsiednią, a jego długość wynosi 5,85 m.

268 Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut błędnego zastosowania do

269 obiektu powstałego w 2006r. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12

270 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

271 budynki i ich usytuowanie, w znowelizowane formie tj. po zmianach wprowadzonych

272 rozporządzeniem z dnia 12 marca 2009r zmieniającym rozporządzenie w sprawie

273 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U

274 z dnia 7 kwietnia 2009r.). Zgodnie bowiem § 330 pkt 2 przepisów rozporządzenia nie

275 stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, tylko wówczas, jeżeli przed

276 dniem wejścia w życie rozporządzenia zostało dokonane zgłoszenie budowy lub

277 wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie

278 decyzji o pozwoleniu na budowę, a taka sytuacja, jak wykazano wyżej, nie miała

279 miejsca w badanej sprawie.

280 Jako chybione, bo pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie, należało

281 ocenić również zarzuty dotyczące uchybienia przepisom postępowania wymienionym

282 w skardze.

283 W konsekwencji nie można było zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi

284 naruszenia art. 2 i 31 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

285 W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

286 podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed

287 sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1271), oddalił skargę.