Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2005 r., VII SA/Wa 750/04

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2005 r., VII SA/Wa 750/04

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia NSA Bożena Walentynowicz ( spr.), Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2005r sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] kwietnia 2004 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Kultury z dnia [...] grudnia 2003 r. znak: [...] II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Ministra Kultury na rzecz skarżącego J. P. kwotę 440 zł ( czterysta czterdzieści złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Minister Kultury decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. znak: [...] wydaną w trybie art. 127 § 3 kpa na wniosek J. P. na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit d, art. 7 pkt 1 ust 36 ust. 1 pkt 10 i 11 art. 49 ust. 1 art. 89 pkt 1 i 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. "o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami" orzekł o utrzymaniu w mocy swej decyzji z dnia [...] grudnia 2003r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2003r. znak: [...] Nr [...].

3 W uzasadnieniu podniesiono, iż kwestionowaną decyzją [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków nakazał J. P. natychmiastowe zdjęcie transparentów informacyjnych umieszczonych na [...] przy ul. [...] w G.

4 J. P. domagał się stwierdzenia nieważności tej decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

5 Organ nadzoru nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji podkreślając, że decyzja ta wydana została na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 1 i 3 obowiązującej w dacie wydania decyzji umowy z dnia 15 lutego 1962r. "o ochronie dóbr kultury. /Dz. U. z 99 r. Nr 98 poz. 1150).

6 Art. 28 ust 1 pkt 2 zezwalał wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków nakazanie przywrócenia zabytku lub jego otoczenia do poprzedniego stanu na koszt osoby, która naruszyła przepis art. 27 ust 1 i 3 ustawy tj. nie uzyskała zezwolenia tego organu na dokonanie zmian w zabytku lub w jego otoczeniu.

7 [...] wzniesiony w drugiej połowie XVI wieku wpisany został do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G. z dnia [...] lutego 1967r. pod nr [...] i stanowi fragment historycznego układu urbanistycznego G., który również w granicach fortyfikacji nowożytnych wpisany jest do tego rejestru pod Nr [...] decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 1947r. Organ nie podzielił zarzutu podnoszonego przez J. P., by rażące naruszenie prawa stanowił brak uzasadnienia nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

8 Za zastosowaniem tego rygoru przemówił fakt, że dobra kultury są bogactwem narodowym i powinny być chronione przez wszystkich obywateli a więc ochrona interesu społecznego uzasadnia zastosowanie art. 108 § 1 kpa.

9 Nie stwierdzając zarzuconych przesłanek nieważnościowych, z art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ nadzorczy odmówił uwzględnienia wniosku J. P.

10 W skardze wniesionej na powyższą decyzję Ministra kultury J. P. domagał się uchylenia decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 oraz decyzji ją poprzedzającej Ministra Kultury z dnia [...] grudnia 2003r. i orzeczenia przez Sąd, co do istoty sprawy przez stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2002r. Nr [...]

11 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje stanowisko z decyzji wniósł o oddalenie skargi.

12 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

13 Skarga jest skuteczna aczkolwiek z innych przyczyn, niż wskazane w niej zarzuty. Na wstępie podkreślić należy, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nieważnościowym, które ma charakter nadzwyczajny zmierzający do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego w przypadku stwierdzenia, że kontrolowany akt dotknięty jest wadą kwalifikowaną skutkującą stwierdzenie nieważności.

14 Przesłanki takie taksatywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa.

15 Należy też zauważyć, w przeciwieństwie do stanowiska skargi, iż w tym postępowaniu organ działa tylko jako organ kasacyjny, nie przeprowadza postępowania wyjaśniającego a jedynie dokonuje kontroli kwestionowanego orzeczenia w aspekcie wskazanych art. 156 § 1 kpa przesłanek, nieważnościowych.

16 Decyzja nr [...] [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G. z dnia [...] września 2002r. nakazuje J. P. w trybie natychmiastowym zdjęcie transparentów informacyjnych umieszczonych na [...] przy ul: [...] w G. w terminie 2 dni od doręczenia niniejszej decyzji pod rygorem zastępczego wykonania powyższej czynności na koszt osoby zobowiązanej.

17 Po uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pouczeniu o środkach odwoławczych organ na podstawie art. 108 § 1 kpa nadał decyzji rygor natychmiastowe4j wykonalności.

18 Decyzja Nr [...] stanowiąca przedmiot wszczętego postępowania nieważnościowego nie została oceniona przez organ nadzoru pod kątem przesłanek nieważnościowych. Organ rozpoznał sprawę i dokonał oceny decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jak organ odwoławczy w postępowaniu zwykłym. Ograniczył się do wykazania słuszności zakwestionowanej decyzji oraz zasadności postępowania Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w oparciu o przepisy ustawy o ochronie dóbr kultury. Organ nadzorczy wbrew swym nadzorczym kompetencjom w postępowaniu nieważnościowym prowadził ustalenia faktyczne – dotyczące wpisu do rejestru zabytków [...] w G. jak i układu urbanistycznego z uwagi na walory historyczne w granicach fortyfikacji nowożytnych. Także organ ten w swej decyzji uzasadnił podstawę zastosowania art. 108 § 1 kpa wg własnej oceny, chociaż takiego uzasadnienia nie zawierała decyzja zakwestionowana.

19 Wadliwie przeprowadzone postępowanie nieważnościowe stanowi naruszenie art. 156 § 1 kpa, co miało wpływ na wynik sprawy.

20 Organ pominął w ocenie kwestionowanej decyzji, iż zawiera w swej treści wewnętrznie sprzeczne rozstrzygnięcia, co do terminu wykonania nałożonego obowiązku i nie zajął stanowiska, co do charakteru tej wadliwości czy jest to oczywiste naruszenie prawa czy też nosi cechy rażącego naruszenia prawa i z jakich przyczyn taką kwalifikację przyjmuje.

21 Również nie ustosunkował się do zarzutu skarżącego, iż brak w uzasadnieniu decyzji o celowości zastosowania w niniejszym stanie faktycznym art. 108 § 1 kpa należy ocenić jako kwalifikowaną wadę decyzji skutkującą stwierdzenie jej nieważności.

22 Wskazane wyżej uchybienia stanowią uzasadnioną konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ).