Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2014 r., VII SA/Wa 668/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2014 r., VII SA/Wa 668/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. G. i M. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960r., Dz. U. z 2013r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania J. G. i M. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2013r., nr [...] odmawiającej uchylenia na wniosek J. G. i M. G., we wznowionym postępowaniu, decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013r., nr [...] stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r., nr [...] zmieniającej decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2004r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. G. i M. G. pozwolenia na przebudowę budynku biurowo - warsztatowego - centrum sprzedaży i obsługi samochodów używanych na działce nr ew. [...], obręb [...] w [...], zmienionej decyzjami Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011r., nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2012r., nr [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013r., nr [...] w całości i stwierdził wydanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013r., nr [...] z naruszeniem prawa, jednak odmówił jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

3 W uzasadnieniu ww. decyzji organ podał, że pismem z dnia [...] lipca 2013r., J. G. i M. G. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013r., nr [...] podając jako podstawę wznowienia postępowania okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. tj. brak udziału strony bez własnej winy w postępowaniu.

4 Organ powołał się na akta sprawy, z których wynika, że organ wojewódzki decyzję z dnia [...] lutego 2013r., nr [...], jak również całą korespondencję postępowania nieważnościowego zakończonego tym rozstrzygnięciem kierował do inwestorów jednakże na nieaktualny adres. Zaznaczył, że inwestorzy mieli zmieniony adres zamieszkania już w 2011 r. Ponadto J. G. i M. G. nie byli w posiadaniu informacji o toczącym się postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r., nr [...], a tym samym nie mieli oni obowiązku informowania organu wojewódzkiego o zmianie adresu do korespondencji. Stąd też GINB uznał, że brak udziału inwestorów w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym nastąpił bez ich winy.

5 W związku z powyższym GINB uznał, że w sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia [...] lutego 2013r., nr [...] zaistniała określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa przesłanka wznowienia postępowania tj. J. G. i M. G.nie brali udziału w ww. postępowaniu bez własnej winy.

6 Jednocześnie GINB powołał się na treść art. 146 § 2 kpa oraz art. 151 § 2 kpa uznając, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji powinien zastosować włąśnie te przepisy. Wskazał, że powodem stwierdzenia z urzędu przez Wojewodę [...] nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r., nr [...] było uznanie, że została ona wydana z rażącym naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r., nr [...] przewiduje realizację otworu drzwiowego w ścianie północnej przebudowywanego budynku (str. 5 opisu technicznego, rzut przyziemia), zlokalizowanej w odległości 1.5 m od granicy z działką nr ew. [...] (projekt zagospodarowania terenu). Tymczasem w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno - budowlanymi. Stosownie natomiast do przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy.

7 GINB wskazał, że ww. § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych jest przepisem bezwzględnie obowiązującym i nie jest możliwe utrzymanie w obiegu prawnym decyzji wydanej z jego naruszeniem nawet w przypadku jeżeli wpłynie to negatywnie na interesy majątkowe inwestora. Uznał, że utrzymanie w obiegu prawnym decyzji wydanej z rażącym naruszeniem przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych, akceptowałoby bowiem zakłócenie ładu przestrzennego oraz byłoby wyrazem pobłażliwości dla społecznie nagannej tendencji inwestorów, by kierując się np. tylko względami ekonomicznymi stwarzać okoliczności zmierzające do obejścia przepisów prawa.

8 Wobec powyższego GINB stwierdził, że ww. decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r., nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych w związku z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Skoro zatem należałoby wydać decyzję w swej istocie odpowiadającą rozstrzygnięciu z dnia [...] lutego 2013r., nr [...] to zasadnym jest zastosowanie w niniejszej sprawie w/w art. 146 § 2 oraz art. 151 § 2 kpa.

9 Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu GINB podniósł, że zmiana została wprowadzona w projekcie zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r., nr [...] w nagannej tendencji inwestorów, by kierując się np. tylko względami ekonomicznymi stwarzać okoliczności zmierzające do obejścia przepisów prawa. Natomiast bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje podnoszony w odwołaniu zarzut, dotyczący bezprzedmiotowości postępowania nieważnościowego zakończonego w/w decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013r., nr [...]. W ocenie GINB o jego bezprzedmiotowości nie mogą świadczyć późniejsze decyzje zmieniające ww. decyzję o pozwoleniu na przebudowę z dnia [...] grudnia 2004r., nr [...], które nie zmieniły usytuowania planowanego budynku, ani nie zlikwidowały otworu drzwiowego w ścianie północnej. Organ wskazał, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2011., nr [...] zmieniła ww. rozstrzygnięcie z dnia [...] listopada 2007r., nr [...] wyłącznie w zakresie opisu zamierzenia budowlanego zamiast “na przebudowę budynku" wprowadzono zapis “na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku'". Natomiast decyzją z dnia [...] lutego 2012r., nr [...] Starosta [...] zmienił ww. rozstrzygnięcie z dnia [...] listopada 2007r., nr [...] w zakresie precyzji opisu zamierzenia budowlanego poprzez wprowadzenie zapisu "udzielam pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku biurowo - warsztatowego - centrum sprzedaży i obsługi samochodów używanych wraz z nadbudową o część mieszkalną i biurową" oraz w części określającej obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu przed przystąpieniem do jego użytkowania. GINB zauważył, że decyzjami zmieniającymi z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2012r., nr [...] nie zatwierdzono żadnych nowych projektów budowlanych. Stąd też decyzje te nie stoją na przeszkodzie w możliwości weryfikacji decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r., nr [...].

10 Organ wyjaśnił także, że zmiana wprowadzona w projekcie zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r" nr [...] w stosunku do projektu zatwierdzonego rozstrzygnięciem Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2004r., nr [...] nie polegała na zaprojektowaniu nowego otworu drzwiowego, tylko z rezygnacji z przedsionka, wewnątrz którego miał znajdować się otwór drzwiowwy. Wskazał jednocześnie, że ze znajdującej się w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2004r., nr [...] inwentaryzacji wynika, że przed wydaniem ww. rozstrzygnięcia z dnia [...] grudnia 2004r., nr [...] w ścianie północnej nie istniał żaden otwór drzwiowy.

11 Powyższa decyzja GINB z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. G. i M. G., którzy zarzucili zaskarżonej decyzji:

12 - naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez jego błędne zastosowanie,

13 - naruszenie art. 138 § 2 kpa, poprzez jego niezastosowanie, mimo iż w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba przeprowadzenia szerszego postępowania dowodowego, ustalenia i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy,

14 - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez błędne jego zastosowanie wskutek błędnego uznania, że decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. została wydana z naruszeniem prawa, które zakwalifikowano jako rażące,

15 - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

16 W uzasadnieniu skarżący wskaqzali, że w trakcie prowadzonego procesu inwestycyjnego po decyzji z dnia [...] grudnia 2004r. budowa była kontrolowana. W wyniku kontroli organ nadzoru budowlanego wszczął w [...] kwietnia 2006r. postępowanie i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] wstrzymano wykonanie prac przez M. G. i J. G. wobec faktu, uchybień dotyczących realizacji już istniejącego budynku poprzez dotychczasowych właścicieli B. M. i J. M. na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2006r. zmienionym decyzją z dnia [...] grudnia 1998r. Skarżący zauważyli, że w postanowieniu tym wskazano, iż w istniejącym budynku zrealizowanym przez J. M. i B. M. w ścianie północnej wykonano otwór drzwiowy. Inwestorzy M. G. i J. G. dokonali niezbędnych czynności w celu zakończenia inwestycji budowlanej zrealizowanej przez J. M. i B. M. oraz zgodnie z instrukcją organu dokonali zgłoszenia zakończenia robót. W toku tego postępowania uzyskali pisemne oświadczenie B. S. i K. S.- właścicieli nieruchomości sąsiedniej nr [...] ( od północy) o istnieniu drzwi w ścianie północnej i wyrażeniu zgody na ich istnienie. Pismem z dnia [...] lipca 2006r. Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął zawiadomienie i nie zgłosił sprzeciwu. W rezultacie od lipca 2006r. skarżący prowadzili przebudowę i nadbudowę na istniejącym budynku, którego realizacja została zaakceptowana i przyjęta przez organy budowlane.

17 Mając na względzie powyższe okoliczności nie można przyjąć, iż decyzja z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] wprowadzała nowe rozwiązanie niezgodne z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

18 Zdaniem skarżących w powyższym zakresie GINB nie przeprowadził wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, czym naruszył wskazane w petitum przepisy art. 7 i 77 kpa 1 i 80 kpa. W ich ocenie przy ustaleniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, błędne jest przyjęcie, ze doszło do rażącego naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

19 Skarżący zwrócili uwagę na specyfikę postępowania nieważnościowego i konieczność ustalenia przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

20 Skarżący nie zgodzili się z twierdzeniem organu, iż bez znaczenia jest fakt wydania po 2007r. przynajmniej dwóch decyzji administracyjnych, w tym ostatnią z [...] lutego 2012r., w którym Starosta [...] zmienił decyzję z [...] grudnia 2004r nr [...] stanowiąca przedmiot niniejszej sprawy. Decyzja z dnia [...] lutego 2012r. uprawomocniła i stanowiła podstawę do zakończenia prac i wydanie pozwolenia na użytkowanie. Wskazali, że od 2009rbudynek był przynajmniej kilka razy kontrolowany przez organy nadzoru budowlanego, w trakcie czego problem rażącego naruszenia § 12 ww. rozporządzenia nie był nigdy podnoszony.

21 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

23 Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

24 Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać uwzględniona, choć częściowo z innych przyczyn niż podane w skardze. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana z naruszeniem przepisów postępowania w postaci art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 15 kpa i w zw. z art. 151 § 2 i 146 § 2 kpa, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

25 Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie administracyjnym, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego. Postępowanie wznowieniowe dotyczy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z dwóch podstawowych etapów, przy czym pierwszy obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania powinno zakończyć się wydaniem postanowienia przewidzianym w art. 149 § 1 lub § 3 kpa. Jeżeli wstępna weryfikacja wniosku pozwala na przyjęcie przez organ stanowiska o dopuszczalności wznowienia organ ten wydaje postanowienie wznawiające postępowanie lub odmawia wznowienia postępowania w sytuacji, gdy wniosek nie spełnia warunków formalnych. Dopiero po przeprowadzeniu wstępnego badania dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną i wydaniu odpowiedniego postanowienia wszczynającego to nadzwyczajne postępowanie możliwe jest właściwe merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. To właściwe postępowanie może – stosownie do treści art. 151 zakończyć się wydaniem decyzji, w której organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a (art. 151 § 1 pkt 1 kpa) albo uchyla decyzję dotychczasową na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 kpa). Organ może także w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 § 1 lub § 2 ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 kpa).

26 W niniejszej sprawie z akt administracyjnych wynika w sposób niewątpliwy, że skarżący zostali pominięci w postępowaniu administracyjnym jako strona bez własnej winy. Nalezy bowiem zauważyć, że Wojewoda [...] decyzję z dnia [...] lutego 2013r., nr [...], podobnie jak pozostałą korespondencję postępowania nieważnościowego zakończonego tym rozstrzygnięciem kierował do inwestorów na ich nieaktualny adres. Inwestorzy mieli zmieniony adres zamieszkania już w 2011 r., zaś J. G. i M. G. nie byli w posiadaniu informacji o toczącym się postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2007r., nr [...]. W tej sytuacji należy uznać, że w sposób ewidentny doszło do naruszenia art 10 § 1 kpa w stopniu uzasadniającym wypełnienie przesłanki z art 145 § 1 pkt 4 kpa.

27 Wystąpienie przesłanki określonej w art 145 § 1 pkt 4 kpa powinno co do zasady skutkować wydaniem rozstrzgnięcia z art 151 § 1 pkt 2 kpa tj. wydaniem decyzji uchylającej dotychczasową decyzję i rozstrzygnięciem o istocie sprawy. Organ może także w takim przypadku wydać decyzję w oparciu o art 151 § 2 kpa, gdy nie może uchylić decyzji z przyczyny określonej w art 146 § 1 lub § 2 kpa. Tymczasem decyzją z dnia [...] października 2013r., nr [...]

28 Wojewoda [...] odmówił uchylenia na wniosek J. G. i M. G., we wznowionym postępowaniu, decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013r., nr [...], czym naruszył art 151 § 1 pkt 1 kpa w związku z art 145 § 1 pkt 4 kpa i art 10 § 1 kpa. W mkonsekwencji GINB właściwie ocenił, że dec yzja ta podlega eliminacji z obrotu prawnego. Jako niewłaściwe jednak należy uznać zastosowanie przez GINB rozstrzygnięcie reformatoryjnego w oparciu o art 138 § 1 pkt 2 kpa, gdyż rozstrzygnięcie takie narusza w niniejszej sprawie zasadę dwuinstancyjności postępowania. Wprawdzie zaskarżona decyzja zapadła w tym samym postępowaniu prowadzonym w jednym trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania, jednakże zakres rozstrzygania przez organ I i II instancji jest inny. Zastosowanie przez GINB art 138 § 1 pkt 3 kpa i wydanie decyzji reformatoryjnej – jakkolwiek korzystne z punktu widzenia ekonomii procesowej – powoduje, że jedynie w instancji odwoławczej dokonuje się rozstrzygniećie o meritum sprawy, którą jest wpływ wystąpienia przesłanki, o której mowa w art 145 § 1 pkt 4 kpa na pozostawanie w obrocie prawnym dotychczasowej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013r., nr [...]. Nalezy bowiem zauważyć, że po wydaniu zaskarżonej decyzji powstała sytuacja, w której organ I instancji ocenił we wznowionym postępowaniu wyłącznie kwestię pozbawienia stron ich udziału w postępowaniu bez ich winy, podczas gdy organ w II instancji, uznając, ze wystąpiła ww. przesłanka wznowienia postępowania, dokonał zupełnie innych rozważań w zakresie wpływu tej przesłanki na prawidłowość decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013r., nr [...].Organ I instancji ograniczył się w swoich rozważaniach wyłącznie do oceny zgodności z prawem decyzji ostatecznej uznając, że nie wystąpiła przesłanka z art 145 § 1 pkt 4 kpa. W takiej sytuacji, przy uwzględnieniu powyższych okoliczności, obowiązkiem organu odwoławczego było podjęcie decyzji o charakterze kasatoryjnym i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozstrzygnięcie bowiem o kwestii spełnienia przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego i dokonanie oceny wpływu ziszczenia tej przesłanki na legalność decyzji dotychczasowej wyłącznie w postępowaniu odwoławczym narusza zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art 15 kpa. Należy zauważyć, że GINB dokonuje całościowych i obszernych rozważań odnośnie legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013r., nr [...] odnosząc się do zarzutów merytroycznych skarżących. Tymczasem brak jest możliwosći weryfikacji tej oceny w drugiej instancji. Innymi słowy rozważania dotyczące konieczności zastosowania art 151 § 2 kpa w zw. z art 146 § 2 kpa wraz z obszernym uzasadnieniem i odniesieniem do wszystkich zarzutów skarżących pojawiaja się dopiero w decyzji organu II instancji, w sytuacji, gdy od decyzji tej nie ma możliwosći złozęnia odwołania. Tak szeroki zakres ustaleń i rozważań dotyczących meritum sprawy wymaga zatem zastosowania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia kasatoryjnego.Dlatego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania art 138 § 2 kpa.

29 Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku obowiązkiem GINB będzie wydanie decyzji kasatoryjnej w celu rozstrzygniącia ponownie sprawy przez Wojewodę [...] przy uwzględnieniu, że w sprawie zaistniała przesłanka z art 145 §1 pkt 4 kpa. Wojewoda [...] zobligowany natomiast będzie – w zależności od poczynionych ustaleń i dokonanej oceny – wydać rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 kpa lub art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa, zaś skarżący będą mieli możliwość zweryfikowania tego rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym.

30 W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 132 ppsa oraz art. 200 ppsa należało orzec jak w sentencji wyroku.