Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., VII SA/Wa 62/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r., VII SA/Wa 62/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. G. i T. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Uzasadnienie

2 Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. na

3 podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks

4 postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071, ze zm.) oraz art. 82

5 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z2010r. Nr 243, poz.1623,

6 ze zm) po rozpatrzeniu wniosku M. G. i T. G.,

7 odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września

8 2011 r. (Nr [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia -

9 na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" we [...] pozwolenia na budowę

10 budynku mieszkalnego wielorodzinnego A z garażem podziemnym, przy ul.

11 [...] we [...] (część działki nr [...], [...], obręb [...]).

12 W uzasadnieniu organ wskazał, że M. G. i T. G.

13 wnosząc o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta [...] w piśmie z dnia

14 [...] stycznia 2012 r. zarzucili, że zatwierdzona inwestycja rażąco narusza przepisy

15 prawa, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części

16 zespołu urbanistycznego [...] we [...]. Wskazali, że w projekcie budowlanym

17 przewiduje się dachy płaskie, gdy tymczasem uchwała zezwala wyłącznie dachy strome

18 o kącie nachylenia połaci od 35° do 65°. Ponadto inwestycja w zakresie lokalizacji

19 wjazdów do garażu nie respektuje ustalonych w planie nieprzekraczalnych linii

20 zabudowy. Wreszcie strony zarzuciły, że zgodnie z planem miejscowym na terenie

21 inwestycji dojazd dopuszcza się wyłącznie z terenu ulic [...]. Tymczasem

22 przewidziano nową drogę dojazdową prowadzącą do garażu podziemnego.

23 W toku postępowania wyjaśniającego stanowisko w ww. sprawie - jako strony -

24 sformułowali również S. M. i M. M.. Wyrazili obawę, że z

25 uwagi na podniesienie terenu inwestycji o ok. 2 m. należąca do nich sąsiednia

26 nieruchomość będzie podtapiana przez wody opadowe. Ponadto zaniepokoił ich fakt, że

27 wyniesiony teren spowoduje, że płot, który odgradzał ich od sąsiadów, nie zabezpieczy

28 należycie ich intymności.

29 Organ wskazał, że materialnoprawną podstawą wydania badanej decyzji stanowił

30 przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w

31 razie spełnienia tych wymagań oraz warunku określonego w art. 32 ust. 4 Prawa

32 budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na

33 budowę.

34 Weryfikowaną decyzją z dnia [...] września 2011 r. (Nr [...]) zatwierdzono

35 projekt budowlany i udzielono Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" we [...] -

36 pozwolenia na budowę wskazanego wyżej budynku mieszkalnego wielorodzinnego.

37 Teren inwestycji został natomiast objęty ustaleniami jednostek strukturalnych

38 MW10 (od strony północnej) oraz MW8 (od strony południowej) miejscowego planu

39 zagospodarowania przestrzennego północnej części zespołu urbanistycznego [...]

40 we [...].

41 Oceniając wniosek Skarżących organ wskazał, że wnioskodawcy domagali się

42 wyeliminowania z obrotu decyzji o pozwoleniu na budowę ze względu na postulowane

43 niezgodności z przepisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

44 Organ żądanie strony zakwalifikował w kontekście podstawy do stwierdzenia

45 nieważności decyzji jako złożone w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa.

46 Analiza podnoszonych przez stron argumentów nie pozwala zdaniem organu na

47 uznanie, że weryfikowana decyzja w sposób "rażący" narusza ustalenia miejscowego

48 planu zagospodarowania przestrzennego.

49 Po pierwsze, jeżeli chodzi o podniesioną kwestie geometrii dachu budynku,

50 istotnie uchwała przewiduje dla jednostek strukturalnych MW8 oraz MW10 dachy

51 strome o kącie nachylenia połaci od 35° do 65°. W tym kontekście zwrócił uwagę, że

52 przewidziana przez prawodawcę lokalnego dopuszczalna forma dachu ma na celu

53 realizowanie polityki przestrzennej. Dlatego w żadnym zatem wypadku nie można

54 uznać, ze w sposób kwalifikowany narusza ww. przepis koncepcja zaprezentowana

55 przez inwestora, która przewiduje dach częściowo płaski, skoro w rzucie elewacji

56 wyraźnie widoczne są połacie dachów stromych o kącie nachylenia 40°.

57 Podobnie trudno doszukać się, aby projekt budowlany naruszał ustalone na

58 rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy. Ww. parametr został przez

59 prawodawcę zdefiniowany jako linia ograniczająca teren, na którym dopuszcza się

60 wznoszenie budynków i budowli niebędących liniami przesyłowymi i sieciami uzbrojenia

61 terenu; linia ta nie dotyczy elementów obiektów budowlanych wychodzących poza nią,

62 które usytuowane są w całości poniżej poziomu terenu (§ 2 pkt 2 uchwały). Interpretując

63 ww. przepis organ wskazał, że jego rolą jest ochrona ładu przestrzennego terenu

64 objętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A zatem

65 niedwuznaczną intencją prawodawcy lokalnego jest zakaz lokalizowania obiektów

66 kubaturowych poza ww. linią. Tym samym nie stanowi rażącego naruszenia przepisów

67 planu zlokalizowanie poza nieprzekraczalna linią zabudowy wjazdu do garażu

68 podziemnego, czy też usytuowanie niewielkiego murku oporowego odgradzającego ten

69 zjazd.

70 Ponadto organ podkreślił, że nie dopatrzył się rażącego naruszenia przepisów

71 dotyczących komunikacji terenu. Przepisy planu nakazujące dojazd samochodem

72 wyłącznie z terenu ulicy [...] w przypadku jednostki MW8 oraz terenów ulic [...] w przypadku jednostki MW 10 (§ 16 ust. 6 pkt 1 oraz § 18 ust. 6 pkt 1 uchwały)

73 dotyczą terenu inwestycji, a nie planowanego budynku. Nic zatem nie stoi na

74 przeszkodzi aby projekt zagospodarowania terenu przewidział na terenie działki

75 budowlanej wewnętrzny dojazd do ww. dróg.

76 Wojewoda [...] nie stwierdził również, aby o kwalifikowanym naruszeniu

77 przepisów prawa przez decyzję świadczyły zarzuty podniesione przez S.

78 M. i M. M.. Projekt zagospodarowania terenu przewiduje

79 stosowny system kanalizacji deszczowej. Ponadto od strony wschodniej działki

80 przewidziano filtr żwirowo-piaskowy.

81 Organ podkreślił, że stosowanie sankcji nieważności musi uwzględniać słuszny

82 interes inwestora, który w dobrej wierze stał się beneficjentem uprawienia wynikającego

83 z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym stwierdzenie nieważności

84 takiej decyzji wiązałoby się z pozbawieniem jednostki praw słusznie nabytych.

85 Organ nadzorczy nie dopatrzył się zatem w badanej sprawie naruszenia prawa w

86 stopniu kwalifikowanym. Nie stwierdził ażeby treść badanej decyzji godziła w całokształt

87 przepisów stanowiących jej podstawę prawną. Nie uznał też, że decyzja wywołała dla

88 Stron szczególnie negatywne skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można

89 usprawiedliwiać.

90 Od powyższej decyzji M. G. i T. G. odwołali się do

91 Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

92 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. znak:

93 [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną

94 decyzję w mocy.

95 W uzasadnieniu wskazał, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie

96 temu kto spełnił wymogi przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane,

97 (według stanu na dzień 23 września 2011 r. - dla niniejszej sprawy).

98 Jak wynika z akt sprawy, inwestor do wniosku z dnia 29 lipca 2011 r., dołączył

99 prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością

100 inwestycyjną działką nr ewid. [...], obręb [...], na cele budowlane, a ponadto wypis i

101 wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

102 północnej części zespołu urbanistycznego [...] we [...] zatwierdzonego

103 uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia [...] lipca 2006r., nr [...].

104 Analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją

105 Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r., nie wykazała, aby w sprawie doszło

106 do rażącego naruszenia wymogów miejscowego planu zagospodarowania

107 przestrzennego północnej części zespołu urbanistycznego [...] we [...].

108 Zgodnie z zapisami ww. planu sporną inwestycje zaprojektowano na działce nr

109 ewid. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MW8 i MW 10, których

110 przeznaczenie określa § 16 i § 18 ww. plan zagospodarowania przestrzennego. Tereny

111 te zostały przeznaczone pod zabudowę wielorodzinną - projektowany budynek to

112 zabudowa wielorodzinna.

113 Na terenie, o którym mowa obowiązują następujące ustalenia rozporządzenia

114 dotyczące ukształtowania budynków i budowli:

115 1) obowiązująca linia zabudowy, wyznaczona jak na rysunku planu, z zachowaniem

116 ciągłości pierzei, z możliwością wprowadzenia jednej przerwy między budynkami;

117 2) nieprzekraczalna linia zabudowy, która jest linią ograniczającą teren, na którym

118 dopuszcza się wznoszenie budynków i budowli nie będących liniami przesyłowymi i

119 sieciami uzbrojenia terenu; linia ta nie dotyczy elementów obiektów budowlanych

120 wychodzących poza nią, które usytuowane są w całości poniżej terenu (§2 pkt 2, §16

121 ust 2 pkt. 3, § 18 ust 2 pkt. 2) - projektowany budynek respektuje wyznaczoną

122 nieprzekraczalna linię zabudowy jakkolwiek garaż podziemny oraz wjazd do garażu

123 wychodzą poza określoną linię zabudowy, to jednak znajdują się poniżej poziomu

124 terenu inwestycji. Ponadto według miejscowego planu budynki nie powinny mieć więcej

125 niż 3 kondygnacje, zaś ostatnia powinna znajdować się w stromym dachu (§16 ust 2 pkt

126 4, § 18 ust 2 pkt 3) - projektowana inwestycja ma 3 kondygnacje nadziemne (poziom

127 "0", "1" i .,2" przy czym ostatnia znajduje się w stromym dachu. Dachy powinny mieć kąt

128 nachylenia od 35 do 65 stopni (§16 ust 2 pkt 5, § 18 ust 2 pkt 4) - połać projektowanego

129 dachu ma nachylenie ok. 40 stopni.

130 Analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Prezydenta

131 [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...] nie wykazała, aby przyjęte

132 rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania

133 kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza przepisom rozporządzenia Ministra

134 Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków jakim powinny

135 odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

136 Zgodnie z brzmieniem przepisu § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia zasadą jest, iż

137 budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w

138 odległości nie mniejszej niż 4,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z

139 otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3,00 m - w przypadku budynku

140 zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

141 Jak wynika z analizowanego projektu zagospodarowania terenu sporny budynek

142 mieszkalny wielorodzinny znajduje się od granic z działkami sąsiednimi w odległości: od

143 strony północnej - w odległości ok. 6,12 m granica z działką stanowiącą ulicę

144 [...]; od strony wschodniej - ok. 20,31 m od najbliżej położonego punktu

145 pomiarowego; od strony południowej - w odległości ok. 115,62 m od najbliżej

146 położonego punktu pomiarowego; od strony zachodniej - budynek znajduje się w ostrej

147 granicy z działką oznaczoną w niniejszym planie symbolem 2KD - D , który stosownie

148 do § 61 przewidziane jako został ustalony jako ulice klasy dojazdowej. Mając powyższe

149 na uwadze organ stwierdził, że z całą pewnością nie doszło więc w analizowanym

150 przypadku do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12

151 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

152 Zarzuty podniesione przez M. G. i T. G. w

153 odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., że

154 zaskarżona inwestycja rażąco narusza zapisy planu zagospodarowania przestrzennego

155 północnej części zespołu urbanistycznego [...] we [...] nie znalazły

156 potwierdzenia w aktach sprawy - w świetle wyżej poczynionych ustaleń.

157 Natomiast zarzut pozbawienia strony udziału w postępowaniu stanowi przesłankę

158 w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, tym samym stanowi podstawę do wznowienia

159 postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z poglądem

160 judykatury niedopuszczalne jest przyjęcie, że którekolwiek z podstaw wznowienia

161 postępowania mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności

162 decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt VIISA/Wa

163 826/04).

164 Podsumowując powyższe rozważania, organ nie stwierdził, aby kontrolowana

165 decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...], naruszała

166 rażąco przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, w tym przepisy ustawy Prawo

167 budowlane, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków

168 technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.

169 690, z 2003 r. Nr 33, poz. 270 oraz z 2004 r. Nr 109, poz. 1156).

170 Skargę do sadu administracyjnego na ww. decyzję złożyli M. i T.

171 G.. W skardze powtórzyli zarzuty podnoszone na wcześniejszych etapach

172 sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopełnił, ich zdaniem, swoich

173 obowiązków i nie zapoznał się z dokumentacją budowlaną inwestycji. Decyzja GINB

174 utrzymująca w mocy decyzję Wojewody odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji

175 Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 roku nr [...] została wydana w

176 oparciu o nieprawdziwe przesłanki i z tego względu ja zaskarżyli.

177 Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i

178 wniósł o jej oddalenie.

179 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

180 Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów

181 administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę

182 działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem.

183 Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenie naruszenia prawa

184 materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

185 W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły dlatego

186 skarga została oddalona.

187 W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zaskarżona decyzja zapadła w

188 postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym w trybie nieważnościowym.

189 Postępowanie to jest szczególnym trybem postępowania administracyjnego,

190 gdyż nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, jak ma to

191 miejsce w postępowaniu odwoławczym, lecz ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej

192 niezgodności z prawem. Organ nadzorczy nie rozstrzyga istoty sprawy, a stwierdzenie

193 nieważności może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie spełniona jedna z

194 przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, które nie mogą być interpretowane

195 rozszerzająco. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności organ ocenia decyzję na

196 dzień jej wydania, a stwierdzenie nieważności powoduje eliminację decyzji z obrotu

197 prawnego ze skutkiem od daty jej uchylenia (ex tunc). Stwierdzenie nieważności decyzji

198 może dotyczyć nie tylko całej decyzji, ale również jej części. W orzecznictwie sądowo-

199 administracyjnym ugruntowało się stanowisko, że nie ma żadnego uzasadnienia do

200 eliminowania z obrotu prawnego prawidłowych rozstrzygnięć w pozostałych częściach,

201 jeżeli tylko fragmenty decyzji rażąco naruszają prawo. (por. uchwała składu siedmiu

202 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 1998r. OSP 6/97)

203 Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru

204 Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody

205 [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. mocą której organ ten po rozpatrzeniu

206 wniosku M. G. i T. G., odmówił stwierdzenia

207 nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie

208 zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia - na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej

209 "[...]" we [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego

210 wielorodzinnego "A" z garażem podziemnym, przy ul. [...] we [...].

211 Skarżący w skardze podnieśli, że w projekcie budowlanym przewidziano dla

212 inwestycji dachy płaskie, pomimo tego, że miejscowy plan zagospodarowania

213 przestrzennego północnej części zespołu urbanistycznego [...] we [...]

214 zezwala wyłącznie na dachy strome o kącie nachylenia połaci od 35 do 65 stopni

215 (ostatnia kondygnacja w stromym dachu) Ponadto podnieśli, że lokalizacja wjazdu do

216 budynku nie respektuje ustalonej w planie nieprzekraczalnej linii zabudowy m.in.

217 poprzez będące częścią budynku mury oporowe oraz planowaną drogę dojazdową do

218 parkingu podziemnego, którą zgodnie art. 3 punkt 3 Prawa budowlanego zalicza się do

219 kategorii budowli, wjazd do garażu zdaniem skarżących nie znajduje się poniżej

220 poziomu inwestycji - wybudowane mury oporowe wjazdu sięgają połowy pierwszej

221 kondygnacji - parteru. Zarzucili też, że droga dojazdowa do garażu, która leży poza

222 nieprzekraczalną linią zabudowy nie znajduje się poniżej poziomu terenu inwestycji

223 Na wstępie należy odnieść się do zarzutów podnoszonych przez skarżących.

224 Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika że

225 inwestycję zaprojektowano na działce nr ewid [...], która znajduje się na obszarze

226 oznaczonym symbolem MW8 i MW10, których przeznaczenie określa § 16 i § 18 ww.

227 planu zagospodarowania przestrzennego. Tereny te zostały przeznaczone pod

228 zabudowę wielorodzinną - projektowany budynek to zabudowa wielorodzinna.

229 Na terenie, o którym mowa obowiązują następujące ustalenia dotyczące

230 ukształtowania budynków i budowli:

231 1) obowiązująca linię zabudowy, wyznaczona jak na rysunku planu, z zachowaniem

232 ciągłości pierzei, z możliwością wprowadzenia jednej przerwy między budynkami;

233 2) nieprzekraczalna linia zabudowy, która jest linią ograniczającą teren, na którym

234 dopuszcza się wznoszenie budynków i budowli nie będących liniami przesyłowymi i

235 sieciami uzbrojenia terenu; linia ta nie dotyczy elementów obiektów budowlanych

236 wychodzących poza nią, które usytuowane są w całości poniżej terenu (§2 pkt 2, §16

237 ust 2 pkt. 3, § 18 ust 2 pkt. 2).

238 Odnosząc się do powyższej kwestii organy administracyjne zaznaczyły, że

239 projektowany budynek respektuje wyznaczoną nieprzekraczalna linię zabudowy

240 jakkolwiek garaż podziemny oraz wjazd do garażu wychodząc poza określoną linię

241 zabudowy, to jednak znajdują się poniżej poziomu terenu inwestycji.

242 Sąd zgadza się z tym stanowiskiem. Z wyżej przytoczonych zapisów planu

243 wynika, że nieprzekraczalna linia zabudowy nie dotyczy elementów obiektów

244 budowlanych wychodzących poza nią, ale które usytuowane są w całości poniżej

245 terenu. Taka sytuacja dotyczy wjazdu do garażu podziemnego, który to jest usytuowany

246 poniżej poziomu terenu. Skarżący zarzucili jednak, ze murki oporowe wjazdu wystają

247 ponad poziom terenu do połowy kondygnacji parteru i stanowią budowlę w rozumieniu

248 przepisów prawa budowlanego. Zdaniem Sądu rozwiązanie przyjęte w projekcie, nie

249 stoi jednak w sprzeczności z prawem budowlanym, gdyż murku tego nie można zaliczyć

250 w części wystającej ponad poziom gruntu za konstrukcję oporową wymienioną w art. 3

251 punkt 3 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu jest to forma balustrady zabezpieczającej

252 od przestrzeni otwartej, która odgradza ciąg pieszy od pochyłego wjazdu do garażu,

253 gdyż murek ten taką właśnie pełni funkcję. Co więcej zdaniem Sądu przyjęcie takiego

254 rozwiązania jest konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa osób pieszych, które

255 korzystając z chodnika, znajdującego się powyżej i tuż za wjazdem do garażu, mogły by

256 być narażone na upadek z wysokości kilku metrów. Wykonanie balustrady odradzającej

257 teren spadku wjazdu do garażu od ciągu komunikacji pieszej jest zatem w pełni

258 uzasadnione względami bezpieczeństwa, natomiast kwestią techniczną pozostaje, czy

259 byłaby to balustrada z pełnych elementów (cegły), czy też balustrada np. z elementów

260 metalowych. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków

261 technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przewidują jedynie

262 maksymalny prześwit lub wymiar otworu pomiędzy elementami wypełnienia balustrady,

263 zatem balustrada może być wykonana z elementów pełnych. Wysokość takiej

264 balustrady określona jest w § 298 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie

265 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który

266 wskazuje na wysokość min. 1,1 m. przy urządzeniach tego typu, co jest zgodne z

267 wysokością balustrady w omawianym budynku. Przepis ten wskazuje także, że

268 wysokość i wypełnienie płaszczyzn pionowych balustrady powinno zapewniać

269 skuteczną ochronę przed wypadnięciem osób. Rozwiązania projektowe warunki te

270 spełniają.

271 Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać, że nie jest niezgodne z

272 planem usytuowanie komunikacji z budynkiem poprzez ciąg jezdny z kratki eko w

273 przypadku jednostki MW8. Plan w § 16 ust. 6 pkt 1 przewiduje w przypadku jednostki

274 MW8 dojazd samochodem wyłącznie z terenu ulicy [...]. Taki zapis nie stoi w

275 sprzeczności z rozwiązaniem przyjętym w projekcie. Faktycznie dojazd do budynku

276 został zaprojektowany z terenu ulicy [...] poprzez ciąg komunikacyjny. Zdaniem

277 Sądu intencją autorów planu było zakazanie dojazdu do tej części budynku

278 bezpośrednio z ulicy [...], stąd zapis nt dojazdu samochodem wyłącznie z

279 terenu "wewnętrznej" ulicy [...]. Jednak szczegółowe rozwiązanie komunikacji

280 poprzez bezpośredni wjazd do budynku z ulicy [...], czy za pośrednictwem ciągu

281 komunikacyjnego z kratki eko jest kwestią drugorzędną, dotyczącą sprawy

282 zagospodarowania terenu. Należy pamiętać, że zapisy planu są co do zasady ogólne,

283 tym samym przepisy planu nakazujące dojazd samochodem wyłącznie z terenu ulicy

284 [...] w przypadku jednostki MW8 oraz terenów ulic [...] w przypadku

285 jednostki MW 10 (§ 16 ust. 6 pkt 1 oraz § 18 ust. 6 pkt 1 uchwały) dotyczą terenu całej

286 inwestycji składającej się z kilku budynków, a nie tylko budynku obecnie omawianego.

287 Nic zatem nie stoi na przeszkodzie, aby projekt zagospodarowania terenu przewidział

288 na terenie działki budowlanej wewnętrzny dojazd do ww. dróg. Tym samym

289 zaproponowanie rozwiązania dojazdu do budynku (zarówno w części [...] i

290 zrezygnowanie z dojazdu do części budynku [...] z ulicy [...] – [..])

291 poprzez jeden zjazd i wewnętrzną ulicę komunikującą się z ulicą [...] jest zgodne z

292 planem.

293 Odnośnie zarzutów skargi dotyczących dachu wskazać należy, że według

294 miejscowego planu budynki nie powinny mieć więcej niż 3 kondygnacje, zaś ostatnia

295 powinna znajdować się w stromym dachu (§16 ust 2 pkt 4, § 18 ust 2 pkt 3) -

296 projektowana inwestycja ma 3 kondygnacje nadziemne (poziom "0", "1" i "2" przy czym

297 ostatnia znajduje się w stromym dachu (zaznaczone na rysunku przekrojowym nr A9).

298 Dachy powinny mieć kąt nachylenia od 35 do 65 stopni (§16 ust 2 pkt 5, § 18 ust 2 pkt

299 4) - połać projektowanego dachu ma nachylenie ok. 40 stopni (zaznaczono to na

300 rysunkach przekrojowych).

301 Konstrukcja dachu inwestycji faktycznie jest zaprojektowana w ten sposób, że

302 część dachu ma charakterystykę stromą o kącie 40 st., a część płaską. Przewidziana

303 przez plan zagospodarowania miejscowego dopuszczalna forma dachu ma na celu

304 realizowanie polityki przestrzennej (ładu przestrzennego). Dlatego zatem w żadnym

305 wypadku nie można uznać, że w sposób kwalifikowany narusza ww. przepis koncepcja

306 zaprezentowana przez inwestora, która przewiduje dach częściowo płaski, skoro w

307 rzucie elewacji wyraźnie widoczne są połacie dachów stromych o kącie nachylenia 40°.

308 Tym samym Sąd stwierdza, że jest to naruszenie przepisów prawa, które jednak z

309 uwagi na kompromisowy charakter (częściowo stromy dach zgodny z planem) nie może

310 zostać zaliczone do kwalifikowanego naruszenia, a wiec rażącego (jednoznacznego i

311 oczywistego), które mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji w

312 trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

313 Przechodząc do dalszego omówienia zaskarżonej decyzji przypomnieć należy,

314 że zgodnie z brzmieniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane,

315 według stanu na dzień 23 września 2011 r., pozwolenie na budowę może być wydane

316 wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o

317 warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z

318 przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod

319 rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania

320 nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt

321 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o

322 pozwolenie na budowę.

323 Realizując normy ww. przepisu inwestor do wniosku z dnia 29 lipca 2011 r.,

324 dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele

325 budowlane, a ponadto wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu

326 zagospodarowania przestrzennego północnej części zespołu urbanistycznego [...]

327 we [...].

328 Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed

329 wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę oraz rozbudowę odrębnej decyzji o

330 zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu

331 budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

332 decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku

333 miejscowego planu.

334 Zdaniem Sądu organy prawidłowo przeanalizowały dokumentację projektową

335 zatwierdzoną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...].

336 Analiza ta nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia

337 wymogów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części

338 zespołu urbanistycznego [...] we [...].

339 Stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed

340 wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu

341 projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania

342 działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi.

343 Analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Prezydenta

344 [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...], nie wykazała, aby przyjęte

345 rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania

346 kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza przepisom rozporządzenia Ministra

347 Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich

348 usytuowanie.

349 Zgodnie z brzmieniem przepisu § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia zasadą jest, iż

350 budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w

351 odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami

352 okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego

353 ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

354 Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu budynek mieszkalny znajduje

355 się od granic z działkami sąsiednimi w odległości: od strony północnej - w odległości ok.

356 6,12 m granica z działką stanowiącą ulicę [...]; od strony wschodniej - ok. 20,31

357 m od najbliżej położonego punktu pomiarowego; od strony południowej - w odległości

358 ok. 115,62 m od najbliżej położonego punktu pomiarowego; od strony zachodniej -

359 budynek znajduje się w ostrej granicy z działką oznaczoną w niniejszym planie

360 symbolem 2KD - D , który stosownie do § 61 przewidziane jako został ustalony jako

361 ulice klasy dojazdowej. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w sprawie nie

362 doszło do rażącego na ruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12

363 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

364 Podsumowując powyższe rozważania, Sąd podzielił stanowisko organów

365 administracyjnych, że w sprawie nie można stwierdzić, aby decyzja Prezydenta

366 [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...], naruszała rażąco przepisy prawa

367 obowiązujące w dacie jej wydania. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o

368 właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej

369 wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej

370 stroną w sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej

371 wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Ponadto, nie jest ona dotknięta wadą

372 powodującą nieważność.

373 W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

374 podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

375 skargę oddalił.