Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2012 r., VII SA/Wa 382/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2012 r., VII SA/Wa 382/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania skargę oddala

Uzasadnienie

2 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] w dniu [...] października 2011 r. postanowieniem nr - [...] wydanym na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 55 pkt 1 i 59f oraz 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) wymierzył Spółdzielni Mieszkaniowej "S." karę w wysokości: 60 000 zł (sześćdziesiąt tysięcy złotych) za stwierdzone podczas kontroli obowiązkowej samowolne przystąpienie do użytkowania parkingu dla samochodów osobowych przy ul. Z. w [...] (nr ew. [...] z obrębu [...]) z przeznaczeniem dla budynków mieszkalnych z naruszeniem przepisów art. 55 wyżej wymienionej ustawy Prawo budowlane

3 W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 21 października 2011 r.

4 przeprowadzono kontrolę obowiązkową ww. parkingu. Z protokołu kontroli i

5 dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do protokołu wynika, że inwestor

6 przystąpił do użytkowania parkingu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu

7 na użytkowanie. Na terenie tego parkingu, na wydzielonych miejscach postojowych,

8 zaparkowano dwadzieścia samochodów osobowych. Parking jest oddzielony od ulicy

9 ogrodzeniem i bramą wjazdową uruchamianą pilotem. Z powyższego organ wysunął

10 wniosek, że parking był użytkowany w celu innym niż budowa.

11 Organ powołując się na wyrok WSA w Olsztynie o sygnaturze II SA/Ol 958/07,

12 zgodnie z którym użytkowaniem jest każdy przejaw korzystania z obiektu, organ

13 stwierdził, że parking był użytkowany podczas kontroli obowiązkowej jako parking dla

14 samochodów osobowych.

15 Korzystając z uprawnień wynikających z art. 57 ust. 7 oraz art. 59f zobowiązano

16 inwestora do wpłacenia kary. Podstawę do naliczenia kary stanowi iloczyn stawki opłaty

17 (s), współczynnika kategorii obiektu (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego

18 (w) oraz zgodnie z art. 57 ust 7 ww. ustawy Prawo budowlane stawka opłaty podlega

19 dziesięciokrotnemu podwyższeniu; s - 500,00zł, k - 8,00 (kategoria XXII), w -1,5

20 (powierzchnia 1 285,00 m2 mieści się w obszarze 1 000 m2-5 000 m2), tj. 500,00 x 8,00

21 x 1,5 x 10= 60 000,00 zł (sześćdziesiąt tysięcy złotych).

22 Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła w ustawowym terminie

23 Spółdzielnia Mieszkaniowa "S.".

24 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia

25 [...] grudnia 2011 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.

26 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane utrzymał w mocy

27 zaskarżone postanowienie.

28 W uzasadnieniu organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w

29 aktach administracyjnych organu powiatowego, zwłaszcza z treści protokołu kontroli

30 oraz załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, iż inwestor przestąpił do

31 użytkowania przedmiotowego parkingu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o

32 pozwoleniu na użytkowanie. Podczas kontroli stwierdzono na terenie tego parkingu, na

33 wydzielonych miejscach postojowych zaparkowanych dwadzieścia samochodów

34 osobowych. Parking oddzielony jest od ulicy ogrodzeniem i bramą wjazdową

35 uruchamianą pilotem, znajduje się on w ramach osiedla.

36 Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy Prawo budowlane w tym

37 przepisów art. 55 stanowiącego, iż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu

38 budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli:

39 1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budową i jest on

40 zaliczony do kategorii V, IX-XVIII XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w

41 załączniku do ustawy do użytkowania przedmiotowego parkingu zaliczonego do

42 kategorii XXII wymagane jest uzyskanie pozwolenia na użytkowanie.

43 Organ odwoławczy zauważył, że to na inwestorze spoczywa obowiązek takiego

44 wygrodzenia terenu budowy, jak i ukończonej inwestycji przed uzyskaniem ostatecznej

45 decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, aby zabezpieczyć teren przed dostępem osób

46 trzecich. Obowiązkiem inwestora jest nie tylko wygrodzenie trenu poprzez oddzielenie

47 parkingu od reszty osiedla taśmami, ale zabezpieczenie w sposób uniemożliwiający

48 faktyczne korzystanie z tego parkingu. Nie zgodzić się również ze stanowiskiem

49 skarżącej, iż jako inwestor spełniła wymogi przepisów prawa, a przed uzyskaniem

50 decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego parkingu nie udostępniła nikomu

51 terenu inwestycji do użytkowania.

52 W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 21 października 2011 r.

53 bezsprzecznie teren przedmiotowego parkingu był użytkowany. Było to wynikiem

54 niewłaściwego zabezpieczenia przez inwestora przedmiotowego parkingu przed

55 dostępem osób trzecich. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym art. 57

56 ust. 7 przywołanej ustawy, stanowiącego iż w przypadku stwierdzenia przystąpienia do

57 użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55,

58 właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.

59 Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f

60 ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.

61 W związku z powyższym przepisem karę z samowolne przestąpienie do użytkowania nalicza się zgodnie z przepisem art. 59f ustawy Prawo budowlane:

62 1. W przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w

63 zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki

64 opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości

65 obiektu budowlanego (w).

66 2. Stawka opłaty (s) wynosi 500 zł.

67 3. Kategorie obiektów, współczynnik kategorii obiektu oraz współczynnik wielkości

68 obiektu określa załącznik do ustawy.

69 Organ powiatowy biorąc pod uwagę wyżej przywołane przepisy prawa,

70 prawidłowo obliczył wysokość kary poprzez uzyskanie iloczynu stawki opłaty,

71 współczynnika kategorii obiektu budowlanego i współczynnika wielkości obiektu

72 budowlanego zwiększając go dziesięciokrotnie (500,00 x 8,00 x 1,5 x 10).

73 Z uwagi na powyższe organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone

74 postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...].

75 Skargę do sądu administracyjnego na ww. postanowienie złożyła Spółdzielnia

76 Mieszkaniowa "S." w [...].

77 Zaskarżanemu postanowieniu Spółdzielnia zarzuciła:

78 1) naruszenie prawa materialnego t.j. art. 57 ust. 7 w zw. z art 59f ustawy Prawo

79 budowlane poprzez uznanie odpowiedzialności Spółdzielni z tytułu bezprawnego

80 zajęcia przez osoby trzecie części parkingu stanowiącego inwestycję,

81 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik

82 sprawy tj. art. 7, 8, 9, 11, 77, 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia

83 stanu faktycznego sprawy skutkującego przypisaniem Spółdzielni odpowiedzialności za

84 użytkowanie parkingu, a w konsekwencji nieposzanowanie ochrony prawnej i interesów

85 prawnych Spółdzielni i jej członków,

86 3) złamanie zasady legalności i praworządności oraz zasady zaufania do organów

87 państwa poprzez przymuszanie strony (Spółdzielni) do wykonania kary za czyn osób

88 trzecich na których zachowanie Spółdzielnia nie miała możliwości żadnego wpływu.

89 Wniosła o uchylenie powyższych postanowień w całości zaskarżanego

90 postanowienia w całości.

91 W uzasadnieniu wskazała, że po zakończeniu inwestycji Spółdzielnia teren nowo

92 wybudowanego parkingu oddzieliła od reszty osiedla taśmami w celu oznaczenia terenu

93 wyłączonego z czasowego korzystania i w dniu 20 września 2011 r. wystąpiła o

94 wydanie pozwolenia na użytkowanie. Tym samym uznała, że spełniła wymogi art. 56 i

95 57 Prawa budowlanego. Spółdzielnia przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie

96 nigdy nie udostępniła nikomu terenu inwestycji do użytkowania.

97 W toku kontroli w dniu 21 października 2011 r. przedstawiciele władz Spółdzielni

98 złożyli oświadczenie, iż samochody parkujące na parkingu zostały na terenie inwestycji

99 zaparkowane samowolnie - bez jakiejkolwiek wiedzy i zgody Spółdzielni.

100 Spółdzielnia zarzuciła, że organ I instancji nie uwzględnił istotnej dla sprawy

101 okoliczności, a mianowicie faktu, iż to rzekome samowolne przystąpienie do

102 użytkowania było dokonane przez osoby trzecie i jako takie nie było w żaden sposób

103 zależne od Spółdzielni. Spółdzielnia wskazywała iż na miarę realnych dostępnych jej

104 środków wyłączyła teren inwestycji z użytkowania. Dodatkowo Spółdzielnia zwracała

105 uwagę na zawarte w uzasadnieniu organu I instancji nieprawdziwe twierdzenie jakoby

106 parking był oddzielony od ulicy ogrodzeniem i bramą wjazdową uruchamianą pilotem.

107 Takie błędne ustalenie stanu faktycznego zniekształcało realne możliwości Spółdzielni a

108 organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do tej okoliczności. W stanie sprawy to

109 teren osiedla był oddzielony od ulicy ogrodzeniem, natomiast sam parking jako taki w

110 ramach osiedla nie posiadał samodzielnego ogrodzenia. Tym samym wbrew temu co w

111 uzasadnieniu przyjął PINB, wjazd na osiedle nie oznaczał jednocześnie wjazdu na

112 parking. Zweryfikowanie tej okoliczności było niezwykle istotne albowiem w ocenie

113 Spółdzielni okoliczność ta miała bezpośrednie przełożenie na sytuację i realne

114 możliwości Spółdzielni. Organ II instancji nie uwzględnił podnoszonego przez

115 Spółdzielnię argumentu, że analiza stanu faktycznego sprawy nie powinna pozostawać

116 w sprzeczności z logicznym rozumowaniem i w oderwaniu od realiów ekonomicznych. Z

117 punktu ekonomicznego ogrodzenie parkingu tylko na czas oczekiwania na jego oddanie

118 do użytkowania byłoby nadmiernie utrudnione ze strony formalnej i praktycznej oraz

119 drogie z uwagi na koszty w stosunku do celu, w jakim miałoby zostać wzniesione to

120 ogrodzenie. Z uwagi na wynikającą z przepisów prawa zasadę ochrony własności i

121 posiadania Spółdzielnia nie mogła dokonać samowolnie usunięcia tak nieprawidłowo

122 zaparkowanych samochodów. Dodatkowo z uwagi na zamknięty teren osiedla i brak

123 wydzielenia na nim strefy ruchu, interwencji w zakresie usunięcia nieprawidłowo

124 zaparkowanych pojazdów odmówiły także straż miejska i policja. W stanie sprawy

125 organ I instancji uczynił Spółdzielnię gwarantem określonego zaniechania

126 (niekorzystania z parkingu) nie weryfikując jednocześnie iż system prawny nie

127 wyposaża Spółdzielni w realne i faktyczne środki pozwalające na wywiązywanie się z

128 tego obowiązku gwaranta. W ramach procedury odwoławczej organ II instancji nie

129 odniósł się w żaden sposób do tego zarzutu Spółdzielni - stwierdził jedynie, że na

130 Spółdzielni spoczywał obowiązek zabezpieczenia obiektu przed użytkowaniem ale nie

131 uwzględnił charakteru tego obiektu w kontekście faktycznych lub potencjalnych

132 możliwości działania Spółdzielni w celu wypełnienia tego obowiązku. Taki brak

133 rzeczowego ustosunkowania się do zarzutów Spółdzielni podważył zaufanie skarżącej

134 do organu, który to organ powinien przecież wyjaśniać stronie wszelkie wątpliwości co

135 do podstaw jej odpowiedzialności i ustosunkowywać się do podnoszonych przez nią

136 podstaw i okoliczności uzasadniających nieobciążanie ją daną sankcją.

137 Spółdzielnia podniosła, że organ II instancji w ogóle nie przeanalizował zarzutów

138 podnoszonych przez Spółdzielnię i nie ustosunkował się do nich w treści zaskarżanego

139 postanowienia. Spółdzielnia nadal uważa, że każdy z organów rozpoznających sprawę

140 nie powinien przypisywać Spółdzielni odpowiedzialności i określać sankcji za zaistniały

141 stan sprawy albowiem wynikający z przepisów obowiązującego prawa brak możliwości

142 wpływu przez Spółdzielnię na bezprawne działanie osób trzecich zajmujących teren

143 nieoddanej do użytkowania inwestycji. Spółdzielnia uważa, że przepis art. 57 ust. 7

144 ustawy Prawo budowlane dotyczy zachowań inwestora i nie może stanowić podstawy

145 do nakładania kary za działania osób trzecich.

146 Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i

147 wniósł o jej oddalenie.

148 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

149 Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o

150 ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr Nr 153 r. poz. 1269 ze zm.) sąd

151 administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności

152 administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że

153 wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu

154 administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i

155 procesowego. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy

156 organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i

157 przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

158 Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest

159 przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy

160 też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -

161 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270,

162 dalej zw. p.p.s.a.).

163 Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd

164 Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź

165 przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na

166 rozstrzygnięcie sprawy.

167 Przypomnieć należy, że kontroli Sądu podlega postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], mocą którego na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 55 pkt 1 i 59f oraz 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ wymierzył Spółdzielni Mieszkaniowej "S." karę w wysokości 60 000 zł za stwierdzone podczas kontroli obowiązkowej samowolne przystąpienie do użytkowania parkingu dla samochodów osobowych.

168 Podstawę materialnoprawną wydania kary stanowiły przepisy art. 57 ust. 7, art.

169 55 pkt 1 oraz art. 59f ust. 1 oraz art. 83 ustawy Prawo budowlane.

170 Zgodnie z brzmieniem z art. 54 Prawa budowlanego do użytkowania obiektu

171 budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można

172 przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o

173 zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia

174 zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji.

175 Natomiast stosownie do art. 55 tej ustawy przed przystąpieniem do użytkowania

176 obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie,

177 jeżeli:

178 1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on

179 zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w

180 załączniku do ustawy;

181 2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4;

182 3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem

183 wszystkich robót budowlanych.

184 Zgodnie z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia

185 przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art.

186 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu

187 budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których

188 mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu

189 podwyższeniu.

190 Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń organów, co do użytkowania

191 przedmiotowego obiektu. Wskazuje na to protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu 21

192 października 2011 r. W protokole tym zawarto stwierdzenie, że parking jest użytkowany.

193 W miejscach przewidzianych jako miejsca postojowe zaparkowane było 20

194 samochodów osobowych. Fakt ten potwierdza załączona do akt administracyjnych

195 dokumentacja fotograficzna. Stan faktyczny sprawy wypełnia hipotezę normy zawartej

196 w art. 57 ust. 7 Prawa budowanego i uzasadnia wymierzenie kary z tytułu nielegalnego

197 użytkowania obiektu budowlanego. Wysokość nałożonej na skarżącą Spółdzielnię

198 (inwestora) kary, która została obliczona zgodnie z wzorem określonym w art. 59f ust. 1

199 powołanej ustawy. Przyjęte dla obliczenia wysokości kary kategorie obiektów, które

200 determinowały zastosowanie współczynnika kategorii obiektu, również jest prawidłowa.

201 Ustawodawca wprawdzie nie zdefiniował w Prawie budowlanym pojęcia

202 użytkowanie, to należy przez to rozumieć wykorzystywanie obiektu zgodnie z jego

203 przeznaczeniem. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku

204 z dnia 28 listopada 2007 r. II SA/Ol 958/07, Lex 490194) użytkowaniem jest każdy

205 przejaw korzystania z obiektu. Przy czym użytkowanie obiektu budowlanego nie musi

206 mieć charakteru trwałego i pełnego.

207 Kara z art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane jest skutkiem zaistnienia stanu

208 niezgodnego z prawem i w pierwszej kolejności ocenie podlegać powinno to, czy doszło

209 do naruszenia przepisów prawa budowlanego. Innymi słowy w okolicznościach

210 rozpoznawanej sprawy ustalenia wymagało, czy do użytkowania parkingu doszło na

211 skutek zaniechań wykonania odpowiednich oznaczeń lub zabezpieczeń przez inwestora

212 (por. wyrok NSA II OSK 1183/08). Inwestor wprawdzie zaznaczył, że teren parkingu

213 został oddzielony taśmą przed użytkowaniem osób trzecich, jednakże pomimo tego

214 mieszkańcy osiedla samowolnie i bez wiedzy Spółdzielni zaczęli parking użytkować.

215 Podnieść należy, iż na inwestorze spoczywa faktyczny i prawny obowiązek należytego

216 zabezpieczenia terenu budowy przed dostępem osób trzecich. Wskazywane przez

217 skarżącego okoliczności nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym (choćby

218 w postaci dokumentacji fotograficznej). W szczególności o taśmach zabezpieczających

219 teren nic nie wspomniał przedstawiciel Spółdzielni w trakcie kontroli obiektu, podpisując

220 protokół bez wzmianki na ten temat. Także na zrobionych wówczas fotografiach nie

221 widać taśm zabezpieczających, a nawet pozostałości po nich, które powinny być w

222 przypadku samowolnego rozpoczęcia użytkowania parkingu przez mieszkańców

223 osiedla. W tych warunkach twierdzenia Spółdzielni o taśmach zabezpieczających teren

224 podnoszone dopiero w zażaleniu od postanowienia nakładającego karę, należy uznać

225 jako działanie na użytek niniejszego postępowania, a nie jako udowodnione twierdzenia

226 o faktycznie podjętych działaniach. Budowa obiektu na który wymagane jest uzyskanie

227 pozwolenia na użytkowanie formalnie kończy się z momentem wydania decyzji o

228 pozwoleniu na użytkowanie. Przy czym organ w razie stwierdzenia samowolnego

229 przystąpienia do użytkowania ma obowiązek (a nie możliwość) wymierzenia kary z tego

230 tytułu.

231 Z kolei brak ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu w dacie

232 kontroli oznacza, iż doszło do nielegalnego użytkowania obiektu, czym naruszona

233 została dyspozycja art. 55 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

234 Z analizy art. 57 ust. 7 w związku z art. 55 ustawy w sposób jednoznaczny

235 wynika, iż w razie użytkowania obiektu bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie,

236 organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wymierzenia kary z tytułu nielegalnego

237 użytkowania budynku, przy czym termin "wymierza karę" oznacza, iż nałożenie kary nie

238 jest uzależnione od uznania organu, lecz nakłada na organ obowiązek jej wymierzenia

239 w razie nielegalnego użytkowania obiektu. Nie mają przy tym znaczenia powody jakie

240 legły u podstaw przystąpienia do użytkowania obiektu bez uprzedniego uzyskania

241 ostatecznej decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie.

242 Wymierzona w sprawie kara obliczona została w sposób prawidłowy

243 odpowiadający dyspozycji art. 57 ust. 7 zdanie drugie w związku z art. 59f ust. 1

244 ustawy. Wysokość kary za nielegalne użytkowanie obiektu oblicza się, mnożąc (iloczyn)

245 stawkę opłaty (s), współczynnik kategorii obiektu (k) i współczynnik wielkości obiektu

246 budowlanego (w) oraz zgodnie z art. 57 ust 7 ustawy prawo budowlane stawka opłaty

247 podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu: "s" - 500 zł, "k"-8 (kategoria XXII), "w" - 1,5

248 (powierzchnia mieści się w obszarze 1 000 m2-5 000 m2), co daje 500,00 x 8 x 1,5 x 10

249 = 60 000,00 zł.

250 Odnosząc się do zarzutów należy wskazać, że fakt, iż teren parkingu nie jest

251 odrębnie ogrodzony i oddzielony od osiedla nie oznacza braku możliwości jego

252 zabezpieczenia przed rozpoczęciem użytkowania. Wymieniony parking jest usytuowany

253 na zamkniętym (ogrodzonym) osiedlu, gdzie dostęp do samego osiedla jest

254 ograniczony przez konieczność posiadania pilota do bramy wjazdowej prowadzącej na

255 to osiedle. Nie można zatem mówić o miejscu usytuowania parkingu jako miejscu

256 ogólnodostępnym. Ograniczoną liczbę osób - mieszkańców osiedla - można było

257 stosownie powiadomić i uprzedzić o braku możliwości korzystania z tej części

258 nowopowstałego parkingu przy jednoczesnym fizycznym zabezpieczeniu tegoż miejsca

259 przed takim wjazdem i parkowaniem. W prawie administracyjnym nie istnieje pojęcie

260 winy i organy administracji publicznej nie są uprawnione do ustalania winy strony

261 postępowania administracyjnego. Nie zatem kwestia winy inwestora ma znaczenie

262 decydujące w procedurze wymierzenia kary za nielegalne użytkowanie obiektu, ale

263 kwestia, czy inwestor naruszył przepisy prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 21 lipca

264 2009 r. II OSK 1183/09). A do tego w niniejszej sprawie niewątpliwie doszło.

265 W ocenie składu orzekającego zgromadzone w aktach sprawy dokumenty

266 jednoznacznie wskazują, że inwestorzy przystąpili do użytkowania obiektu przed

267 uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Organ w trakcie

268 czynności kontrolnych, oprócz spisania protokołu, wykonał zdjęcia. W ocenie Sądu

269 organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, w sposób prawidłowy

270 przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zgodnie z podstawowymi zasadami

271 postępowania określonymi w przepisach art. 7 i 77 k.p.a., zasadą prawdy obiektywnej i

272 zasadą zebrania całego materiału dowodowego. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonego

273 postanowienia i postanowienia go poprzedzającego spełniają wymogi prawidłowo

274 sporządzonych uzasadnień, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a.

275 Nie ulega wątpliwości, że nałożona na inwestora kara jest wysoka, niemniej

276 jednak została wyliczona prawidłowo, w oparciu o powołane przepisy prawa, których

277 zgodność z przepisami Konstytucji RP była przedmiotem kontroli Trybunału

278 Konstytucyjnego. Wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie o

279 sygn. akt P 64/07 (wyrok publ.: OTK-A 2009/5/64, Dz.U. z 2009 r. Nr 71, poz. 618)

280 stwierdził, iż art. 57 ust. 7 zdanie drugie rozpatrywany w związku z art. 59f ust. 1 ustawy

281 z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz

282 załącznikiem do tej ustawy jest zgodny z zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną

283 w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Trybunał

284 podkreśli w uzasadnieniu orzeczenia, że surowość sankcji określonej w art. 57 ust. 7 w

285 związku z art. 59f ust. 1 prawa budowlanego jest uzasadniona z punktu widzenia

286 konieczności ochrony doniosłych dóbr gwarantowanych w przepisach Prawa

287 budowlanego. Ma ona w optymalnym stopniu dyscyplinować do tego, aby każdy - bez

288 wyjątku - inwestor realizował obowiązek zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o

289 zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub złożenia wniosku o udzielenie

290 pozwolenia na użytkowanie. Inicjatywa inwestora w tej kwestii stanowi podstawowy

291 warunek prawidłowego wykonywania zadań przez nadzór budowlany, a tym samym

292 ochrony wartości deklarowanych w prawie budowlanym.

293 W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść

294 zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby

295 wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji

296 wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.