Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r., VII SA/Wa 373/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2013 r., VII SA/Wa 373/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2013 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Uzasadnienie

2 Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] na podstawie art. 104, art. 107, art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 156

3 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.

4 U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2, 81 ust. 1 pkt 2, art.

5 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 201 Or. nr 243,

6 poz. 1623 ze zm.), po przeprowadzeniu z urzędu postępowania w przedmiocie

7 stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. nr

8 [...] z dnia [...] stycznia 1995r. zatwierdzającej projekt budowlany i

9 udzielającej pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i modernizację budynku

10 usługowo - mieszkalnego przy ul. M. w U. postanowił stwierdzić

11 nieważność wymienionej decyzji.

12 Od powyższej decyzji odwołał się W. T. reprezentowany przez

13 K. S..

14 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. znak

15 [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy

16 zaskarżoną decyzję.

17 W uzasadnieniu organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, planowana

18 inwestycja została zaprojektowana na działce nr [...],[...]. Ponadto

19 zaprojektowana w ostrej granicy z działką nr ewid. [...]. Jak wynika z akt planowana

20 inwestycja w części dachu została zaprojektowana od strony północno-zachodniej na

21 działce nr ewid. [...].

22 Inwestor tj. W. T. wraz wnioskiem z dnia [...] stycznia 1995 r., o

23 zatwierdzenie dokumentacji oraz wydanie pozwolenia na budowę, modernizację i

24 rozbudowę istniejącego budynku usługowo-mieszkalnego przy ul. M.

25 przedłożył m.in. dokumenty stwierdzające prawo własności do działki nr ewid. [...],

26 położonej przy ul. M. w U. oraz prawo do dysponowania

27 nieruchomością nr ewid. [...] na cele budowlane. Tym samym odnośnie działek nr

28 ewid. [...] i [...], W. T. przedstawił organowi stopnia podstawowego

29 dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

30 Organ wskazał jednak, że sporna inwestycja została również zaprojektowana na

31 działce nr ewid. [...], co do której brak jest jakiegokolwiek dokumentu stwierdzającego

32 prawo W. T. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ

33 wskazał, ze tym dokumentem, - nie jest kserokopia pisma K. P.o właściciela

34 działki nr ewid. [...], z dnia [...] maja 1996 r. oraz kserokopia pisma zatytułowanego

35 "Porozumienie" z dnia [...] maja 1996 r., zezwalające inwestorowi na wykorzystanie

36 swojej działki dostarczone przez stronę skarżącą wraz z odwołaniem skierowanym do

37 GINB od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. (powinno być z dnia

38 [...] marca 2012 r.).

39 Organ wskazał, że ww. pismo K. P. z dnia 16 maja 1996 r., do

40 W.T., dotyczyło natychmiastowego usunięcia szkód powstałych w wyniku

41 budowy przedmiotowej inwestycji. Zaś kserokopia ww. pisma zatytułowanego

42 "Porozumienie" z dnia [...] maja 1996 r., zawartego pomiędzy K. P. a

43 W. T. dotyczyła wykonania robót w budynku przy ul. M., będących zadośćuczynieniem za szkody powstałe w wyniku realizacji planowanej

44 inwestycji.

45 Powyższe dokumenty są datowane na okres późniejszej niż kontrolowane

46 pozwolenie na budowę z dnia [...] stycznia 1995 r. Ponadto nie stanowią żadnego

47 dowodu potwierdzającego prawo W. T. do dysponowania nieruchomością

48 nr ewid. [...] na cele budowlane.

49 Organ wskazał także, że projektowana inwestycja została zaprojektowana w

50 ostrej granicy z działkami: drogową ul. M. nr ewid. [...], nr ewid.

51 [...] i część projektowanej inwestycji: tj. wykusz w elewacji frontowej zlokalizowany

52 na III kondygnacji został zaprojektowany nad działką drogową nr ewid. [...], część

53 dachu od strony południowo-wschodniej planowanego obiektu została zaprojektowana

54 na działce nr [...], jak również część dachu od strony południowo-wschodniej

55 planowanego obiektu została zaprojektowana na działce nr ewid. [...].

56 Inwestor nie przedstawił dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania

57 powyższymi nieruchomościami na cele budowlane.

58 Tym samym organ zauważył, że W. T. w dacie kontrolowanej decyzji

59 Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1995 r., nie przedłożył

60 dokumentu potwierdzającego jego prawo do dysponowania działkami nr ewid. [...],

61 [...],[...],[...] na cele budowlane, a więc w konsekwencji prawa tego nie

62 wykazał. Tym samym organ stwierdził, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia art.

63 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

64 W razie braku zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane

65 mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, zatem decyzja budowlana dotknięta

66 jest wadą nieważności o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

67 Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, ze stosownie do

68 treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b Prawa budowlanego obowiązującego w dacie

69 wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1995 r.,

70 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu

71 projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania

72 działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu

73 terenu.

74 Wraz z przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę spornej inwestycji

75 W. T. przedłożył decyzję Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r.,

76 znak: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

77 Sporna decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 1995 r. narusza w

78 sposób rażący ustalenia ww. decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r.,

79 ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu co do maksymalnej

80 wysokości rozbudowanego i modernizowanego obiektu (dopuszczalna - 2 pełne

81 kondygnacje; projektowane - 3 kondygnacje).

82 Jak wynika z rzutu poddasza, pomieszczenie oznaczone nr 2, 3, 4, 5 i 6 są

83 poddaszem, czyli nie są kondygnacją w rozumieniu ww. § 4 ust. 2 rozporządzenia z

84 dnia 3 lipca 1980 r. Natomiast pomieszczenia oznaczone nr 1, 7, 8, 9, 10, i 11 oraz

85 pomieszczenie o powierzchni 4,96 m (łazienka) zlokalizowane na ww. rzucie poddasza

86 rys. nr 4 projektu budowlanego, nie są poddaszem, czyli a contrario stanowią

87 kondygnację. Pomieszczenia te nie są konstrukcyjne wydzielone "pod dachem", nie

88 można ich zatem zakwalifikować jako poddasza. Nad tymi pomieszczeniami został

89 zaprojektowany pełny strop drewniany, co nie pozwala uznać tej części budynku za

90 poddasze, a tym samym jest to w istocie trzecia kondygnacja.

91 Powyższe rozwiązanie w istocie prowadzi do obejścia zapisu zawartego ww.

92 decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r., ustalającej warunki

93 zabudowy i zagospodarowania terenu co do maksymalnej wysokości rozbudowanego i

94 modernizowanego obiektu.

95 Wskazana wyżej rozbieżność pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy oraz

96 decyzją udzielającą pozwolenia na budowę, co do ilości kondygnacji rozbudowywanej i

97 modernizowanej inwestycji stanowi podstawę do stwierdzenia, że ww. decyzji

98 Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1995 r., została wydana z

99 rażącym naruszeniem ww. decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r., a

100 w konsekwencji z rażącym naruszeniem ww. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa

101 budowlanego.

102 W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przesłanki art. 156 § 1 pkt

103 2 Kpa zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Rażąco zostały naruszone art. 32

104 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b Prawa budowlanego. Są to

105 przepisy, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu

106 wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Ponadto za niemożliwe do

107 zaakceptowania trzeba uznać skutki stwierdzonego uchybienia.

108 Odnośnie rażącego charakteru naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b

109 Prawa budowlanego, organ stwierdził, że z tego przepisu jasno wynika, iż przed

110 wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu

111 projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania

112 działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu

113 terenu. Z uwagi na brzmienie tego artykułu nie jest możliwe wydanie pozytywnej dla

114 inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę bez spełnienia powyższego wymogu.

115 Organ wskazał też, że skutki analizowanego uchybienia są szczególnie

116 poważne, bowiem naruszony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący.

117 Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu, wyjaśnił, iż

118 przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym jest wyłącznie decyzja o

119 pozwoleniu na budowę oraz działanie organu, który ją wydał. Wobec powyższego, bez

120 znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia jest to, czy wadliwość decyzji była zawiniona

121 przez inwestora, czy też wyłącznie przez organ stopnia podstawowego.

122 Ponadto wyjaśnił, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie

123 przewidują niedopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156

124 § 1 pkt 2 Kpa, po upływie określonego okresu czasu.

125 Organ wydający pozwolenie na budowę tj. Kierownik Urzędu Rejonowego w

126 S. winien zbadać przedłożony projekt budowlany z przepisami prawnymi

127 obowiązującymi w dacie wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę tj. w dniu [...]

128 stycznia 1995 r. Tym samym zarzut strony skarżącej, jakoby dach budynku przed

129 rozbudową był już usytuowany na działce należącej do K. P. nie ma wpływu

130 na weryfikowane rozstrzygnięcie. Kwestia legalności zrealizowanego budynku przy ul.

131 M., nie stanowiła przedmiotu postępowania, natomiast stosownie do

132 § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony

133 Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny

134 odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62 ze zm.), obowiązującego w dniu

135 27 stycznia 1995, przepisy rozporządzenia stosuje się także przy odbudowie,

136 przebudowie, rozbudowie i połączonym z modernizacją lub wymianą elementów

137 remoncie w całości - w stosunku do nowo budowanych części budynków i urządzeń.

138 Wbrew zarzutowi odwołania, organ wojewódzki wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...]

139 września 2012 r., nie naruszył przepisów art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 Kpa.

140 Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzje złożył W. T..

141 Wniósł o uwzględnienie wniesionej skargi przez uchylenie w całości ostatecznej

142 decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. i

143 poprzedzającej jej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. na

144 podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt Ic ustawy prawo o postępowaniu przed sądami

145 administracyjnymi

146 Zaskarżonej decyzji zarzucił:

147 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w

148 związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez jego błędną wykładnię w istniejącym

149 stanie faktycznym,

150 2. naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, 7, 8, art. 10, 11, 77 §

151 1 oraz 107 § 3 k.p.a. - przez nie ustalenie stanu faktycznego w zakresie istotnym

152 dla rozstrzygnięcia sprawy, co bezpośrednio rzutuje na błędne uzasadnienie

153 zaskarżonej decyzji.

154 Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o

155 jej oddalenie.

156 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

157 Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

158 administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do

159 badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja

160 administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa

161 materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej,

162 względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku

163 stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa

164 materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia

165 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.

166 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie

167 jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

168 Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

169 grudnia 2012 r. utrzymującą mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września

170 2012 r. stwierdzającą nieważność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i

171 udzielającej pozwolenia na budowę. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z

172 prawem zaskarżonej decyzji Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie

173 stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy nadzorcze

174 prawidłowo oceniły, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja

175 Kierownika Urzędu Rejonowego w S. nr [...] z dnia [...] stycznia 1995

176 r. jest dotknięta wadami, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego względu organy

177 nadzorcze zasadnie stwierdziły nieważność decyzji objętej ww. wnioskiem.

178 Na wstępie trzeba zatem wskazać, że zaskarżona decyzja wydana została w

179 szczególnym trybie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności.

180 Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym

181 trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie

182 podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe.

183 Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest

184 rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa,

185 a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów

186 administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Zagadnienie rażącego

187 naruszenia prawa było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu

188 Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa

189 decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który

190 został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -czyli skutki, które wywołuje

191 decyzja. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia

192 prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a

193 przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać

194 naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu,

195 to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje

196 decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo to skutki niemożliwe do zaakceptowania

197 z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne

198 naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji

199 jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W innym miejscu

200 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził natomiast, że cechą rażącego

201 naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu

202 przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2004

203 r. IV SA 3763/03, LEX 156952). Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyny rażącego

204 naruszenia prawa może mieć zatem miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że

205 decyzja w sposób oczywisty i bezsporny (tj. rażący) narusza konkretny przepis prawa, a

206 ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w

207 praworządnym państwie.

208 Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wskazać należy, że w przedmiotowej

209 sprawie prawidłowo organ uznał, że weryfikowana decyzja rażąco narusza przepis art.

210 32 ust. 4 pkt 2 oraz art 33 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane

211 (Dz. U. z 1994r., nr 89, poz. 414 ze zm.).

212 Zgodnie z art. 32. ust 4 pkt 2 prawa budowlanego, w brzmieniu na datę wydania

213 badanej w trybie nieważności decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane

214 wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele

215 budowlane. Natomiast zgodnie z art. 33 ust 2 pkt 2 prawa budowlanego do wniosku o

216 pozwolenie na budowę należy dołączyć dowód stwierdzający prawo dysponowania

217 nieruchomością na cele budowlane.

218 Decyzją z dnia [...] stycznia 1995 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w S.

219 zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę

220 i modernizację budynku usługowo - mieszkalnego przy ul. M. w

221 U.. Jednakże jak wynika z akt sprawy W. T. rozbudowując i modernizując

222 swój budynek znajdujący się na działce nr [...] w U. znacznie wysunął okap dachu

223 tegoż budynku poza lico ściany co spowodowało wyjście z inwestycją poza obręb

224 działki inwestora - na działkę K. P., która na takie rozwiązanie nie wyrażała

225 zgody. Działka K. P. ma nr ew. [...]. Inwestor – W. T. nie

226 dysponował prawem do działki nr [...], aby móc wysunąć okap rozbudowywanego

227 budynku nad tę działkę. Nie był wówczas jej właścicielem, ani nie posiadał zgody

228 właściciela – K. P.. Pomimo tego, Kierownik Urzędu Rejonowego w S.

229 wydał decyzję o pozwoleniu na budowę. Brak wymaganego prawem dokumentu

230 powinien skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i odmową udzielenia

231 pozwolenia na budowę, gdyż prawo budowlane dopuszcza możliwość budowy jedynie

232 wtedy, kiedy inwestor wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele

233 budowlane.

234 Wyżej opisane naruszenie wskazanych przepisów nie było jednak jedynym, do

235 którego doszło w sprawie. Należy wskazać także, że projektowana inwestycja została

236 zaprojektowana w ostrej granicy z działkami: drogową ul. M.(działka nr

237 ewid. [...]); nr ewid. [...] (działka ul. M.); nr ewid. [...] (nr

238 ewidencyjny określony w wyrysie z mapy ewidencyjnej na dzień [...] grudnia 2011 r.).

239 Sąd podziela zatem stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

240 wskazujące, że część projektowanej inwestycji: tj. wykusz w elewacji frontowej

241 zlokalizowany na III kondygnacji został zaprojektowany nad działką drogową nr ewid.

242 [...], część dachu od strony południowo-wschodniej planowanego obiektu została

243 zaprojektowana na działce nr [...], jak również część dachu od strony południowo-

244 wschodniej planowanego obiektu została zaprojektowana na działce nr ewid. [...].

245 W aktach sprawy przy tym brak jest dokumentu stwierdzającego prawo do

246 dysponowania przez inwestora powyższymi nieruchomościami na cele budowlane.

247 Tym samym należy zauważyć, że W. T. w dacie kontrolowanej decyzji

248 Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1995 r., nie przedłożył

249 dokumentu potwierdzającego jego prawo do dysponowania działkami nr ewid. [...],

250 [...],[...],[...] na cele budowlane, a więc w konsekwencji prawa tego nie

251 wykazał. Sąd zgodził się zatem ze stanowiskiem, że w analizowanym przypadku doszło

252 do rażącego naruszenia przywołanego wyżej art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2

253 Prawa budowlanego.

254 Wydanie decyzji z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 2 pkt

255 2 Prawa budowlanego wywołało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu

256 widzenia wymagań praworządności. Wysuwając fragmenty dachu na sąsiednie działki

257 zostały ograniczone prawa ich właścicieli do dysponowania tymi działkami. M. in.

258 ograniczona została możliwość rozbudowy budynku znajdującego się na działce nr

259 [...]. Obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając poszanowanie

260 występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów trzecich, tym bardziej, że

261 w omawianym przypadku zabudowa na obu działkach ma wspólną ścianę. Jeżeli

262 inwestycja ujemnie oddziaływuje na nieruchomość sąsiednią to jest to równoznaczne z

263 naruszeniem interesu prawnego.

264 Sąd podzielił także stanowisko Głównego inspektor Nadzoru Budowlanego na

265 temat naruszenia przez badaną decyzję przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) prawa

266 budowlanego.

267 Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji

268 badanej w trybie nieważności przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub

269 odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza

270 zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu

271 Wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę spornej inwestycji W. T.

272 przedłożył decyzję Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

273 Decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 1995 r., narusza w sposób

274 rażący ustalenia ww. decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia [...] stycznia 1995 r.,

275 ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu co do maksymalnej

276 wysokości rozbudowanego i modernizowanego obiektu (dopuszczalna - 2 pełne

277 kondygnacje; projektowane - 3 kondygnacje).

278 Zgodnie z przepisem § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji,

279 Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., w sprawie

280 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17,

281 poz. 62 ze zm.) - obowiązującym w dniu 27 stycznia 1995 r. - piwnice, sutereny oraz

282 poddasza w budynkach nie stanowią kondygnacji w rozumieniu przepisów

283 rozporządzenia.

284 Wskazać należy, że część budynku inwestycji W. T. posiada trzecią

285 kondygnację, czego nie przewidywała decyzja Burmistrza Miasta U.i z dnia [...]

286 stycznia 1995 r, ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Trzecia

287 kondygnacja znajduje się nad pomieszczeniami oznaczonymi nr 1, 7, 8, 9, 10, 11 oraz

288 nad pomieszczeniem o powierzchni 4,96 m (łazienka). Nad pomieszczeniami tymi

289 przewidziano pełną konstrukcję dachu (pełny strop drewniany), która jest zlokalizowana

290 całkowicie ponad tymi pomieszczeniami, tym samym jest to w istocie trzecia

291 kondygnacja. Natomiast konstrukcja dachu nad pomieszczeniami 2, 3, 4, 5, 6 jest

292 częścią ścian tych pomieszczeń (pomieszczenia 2, 3, 4, 6 są doświetlane oknami

293 dachowymi typu velux). Czyli jak wynika z rzutu poddasza rys. nr 4 projektu

294 budowlanego, pomieszczenie oznaczone nr 2, 3, 4, 5 i 6 są poddaszem, nie są zatem

295 kondygnacją w rozumieniu ww. § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r.

296 Natomiast pomieszczenia oznaczone nr 1, 7, 8, 9, 10, i 11 oraz pomieszczenie o

297 powierzchni 4,96 m (łazienka) zlokalizowane na ww. rzucie poddasza rys. nr 4 projektu

298 budowlanego, nie są poddaszem, czyli stanowią kondygnację. Sąd zgadza sie z

299 powyższymi ustaleniami, z których wynika, ze strona badana decyzja rażąco narusza

300 ww. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b Prawa budowlanego.

301 Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, ze w sprawie pojawiły się przesłanki do

302 zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naruszenie przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 w

303 związku z art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1k 1 lit b) Prawa budowlanego jest

304 oczywiste, przepisy te mogą być stosowane w bezpośrednim rozumieniu, bez

305 stosowania wykładni prawa. Skutki wywołane decyzją są niemożliwe do

306 zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Naruszone przepisy są

307 Drzeoisami bezwzglednie obowiązującymi.

308 Tym samym niezasadny okazał się zarzut skargi naruszenia prawa materialnego

309 art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a

310 także naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 6, 7, 8, art. 10, 11, 77 §

311 1 oraz 107 § 3 k.p.a. - przez nie ustalenie stanu faktycznego w zakresie istotnym dla

312 rozstrzygnięcia sprawy.

313 W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na

314 podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

315 skargę jako nieuzasadnioną oddalił