Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2013 r., VII SA/Wa 2855/12
wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2013 r., VII SA/Wa 2855/12
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala
Uzasadnienie
2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...]
3 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A.
4 S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012r., znak: [...]; odmawiającej stwierdzenia, na wniosek A. S.,
5 nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010r., Nr [...], znak:
6 [...]: zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Polskiej
7 Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej
8 sieci [...], w skład której wchodzą: wieża kratowa, system anten nadawczo-
9 odbiorczych wraz z okablowaniem, kontener techniczny, zjazd, przyłącze energetyczne
10 i ogrodzenie w Ł. przy ul. O., dz. nr ew. [...] i [...] - utrzymał w
11 mocy zaskarżoną decyzję.
12 W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że projekt budowlany
13 zatwierdzony ww. decyzją Starosty [...] dotyczy budowy bazowej stacji
14 nadawczo-odbiorczej. Na projektowanej wieży zostaną zainstalowane trzy anteny
15 sektorowe Dual Band typu AS-5 pracujące w paśmie GSM/DCS, trzy anteny sektorowe
16 typu AS-2 pracujące w paśmie DCS, cztery anteny radiolinii typu AM-1. Wyposażenie
17 dodatkowe stanowią urządzenia zasilające, sterujące oraz aparatura nadawcza
18 zainstalowane u podnóża wieży w specjalnym kontenerze.
19 Organ przywołał przepisy art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy
20 Prawo budowlane. Stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 201 Or.
21 nie narusza w sposób rażący postanowień art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa
22 budowlanego. Inwestor [...] Sp. z o.o. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na
23 budowę z dnia [...] lipca 2010r., złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o
24 posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Planowana
25 inwestycja, nie wymagała natomiast uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i
26 zagospodarowania terenu. Z akt sprawy wynika bowiem, że obszar na którym
27 zaprojektowano sporny obiekt, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęty był
28 postanowieniami uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2001 r. Nr
29 [...]; w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy
30 [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] grudnia 2001 r. Nr [...] poz. [...]). Inwestycja
31 nie narusza ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
32 Zgodnie bowiem z zapisami ww. uchwały dnia [...] października 2001r. Nr [...];
33 działki inwestycyjne położone są na obszarze oznaczonym symbolem P/U o
34 podstawowym przeznaczeniu na działalność produkcyjną oraz składowanie i
35 magazynowanie i usługi handlu o niskiej intensywności zagospodarowania. Na ww.
36 terenie dopuszcza się również urządzenia infrastruktury technicznej jako uzupełniające
37 przeznaczenie terenu (wypis z planu zagospodarowania przestrzennego gminy
38 [...] dotyczący terenu oznaczonego symbolem P/U, karta 32 akt organu stopnia
39 podstawowego).
40 Odnosząc się do argumentacji odwołania, dotyczącej niezgodności
41 przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w
42 zakresie dopuszczalnej wysokości zabudowy do dwóch kondygnacji naziemnych, organ
43 wskazał, że pojęcie "kondygnacji" użyte w ww. przepisie miejscowego planu
44 zagospodarowania przestrzennego, nie zostało w tym akcie zdefiniowane, a definicja
45 legalna pojęcia "kondygnacja" zawarta w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra
46 Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim
47 powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie stanowi, że przez pojęcie kondygnacji
48 należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku (..). Stacja bazowa,
49 nie stanowi ona budynku, w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i nie podlega
50 ograniczeniom stanowionym ww. zapisem miejscowego planu zagospodarowania
51 przestrzennego.
52 W dalszej kolejności Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że
53 stosownie do postanowień art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r., o
54 udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w
55 ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr
56 199, poz. 1227 ze zm.) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest
57 wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać
58 na środowisko oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na
59 środowisko. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09
60 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco
61 oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z
62 kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na
63 środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257. poz. 2573 z późn. zm.) w brzmieniu
64 obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji organu powiatowego,
65 przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko wymagającymi
66 sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są instalacje
67 radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii,
68 emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0.03 MHz do 300.000 MHz,
69 w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej
70 anteny wynosi : a) nie mniej niż 2.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się
71 w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki
72 promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W. a miejsca dostępne dla ludności
73 znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi
74 głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W. a miejsca
75 dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka
76 elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż
77 20.000 W. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r.
78 przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko i mogącymi
79 wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są
80 instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, nie wymienione w § 2
81 ust. 1 pkt 7. z wyłączeniem radiolinii. emitujące pola elektromagnetyczne o
82 częstotliwościach od 0.03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc
83 promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż
84 15 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od
85 środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej
86 niż 100 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż
87 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c)
88 nie mniej niż 500 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie
89 większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania
90 tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w
91 odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki v
92 promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W. a miejsca dostępne dla ludności
93 znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka
94 elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż
95 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200
96 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki
97 promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W. a miejsca dostępne dla ludności
98 znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka
99 elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.
100 Organ wskazał, że w toku postępowania o wydanie pozwolenia na budowę
101 inwestor złożył dokument, co do kwalifikacji spornego przedsięwzięcia i obowiązku
102 sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko sporządzona przez mgr inż.
103 K. K., z której wynika, że przedmiotowa inwestycja nie
104 kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przez
105 co nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na
106 realizację przedsięwzięcia. Projektowane anteny typu Kathrein AS-5 emitują pola
107 elektromagnetyczne o częstotliwościach od 824 MHz do 960 MHz oraz od 1710 MHz do
108 1880 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla
109 pojedynczej anteny wynosi od 3732.53W do 4467.02W. Zaś, projektowane anteny typu
110 Kathrein AS-2 emitują pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 1920MHz do
111 2170MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla
112 pojedynczej anteny wynosi 1066.48 W. Wzdłuż osi maksymalnego promieniowania
113 anten typu Kathrein AS-5 nie ma miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie
114 większej niż 200m od środka elektrycznego anteny, bowiem - jak wynika z rys. nr [...].
115 («Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania [...]" - karta [...] akt organu
116 stopnia podstawowego) - wzdłuż osi maksymalnego promieniowania anten typu
117 Kathrein AS-5 (na długości 200m) znajdują się trzy budynki położone o 19.64m. 19.67m
118 oraz 9.87m poniżej głównej osi wiązki. Również wzdłuż osi maksymalnego
119 promieniowania projektowanych anten typu Kathrein AS-2 nie ma miejsc dostępnych
120 dla ludności w odległości nie większej niż 70 m.
121 Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, sporna inwestycja nie
122 należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź też
123 mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym nie
124 wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację
125 przedsięwzięcia. Ponadto, jak wynika z kwalifikacji spornego przedsięwzięcia do
126 obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację
127 przedsięwzięcia - "w otoczeniu stacji przebywanie ludzi będzie podlegało
128 ograniczeniom, przyjmując odpowiednie marginesy bezpieczeństwa, w zasięgu dla
129 anten rozsiewczych do maksymalnie ok. 85.9 m od anten nadawczych w szczególności
130 w głównych kierunkach ich promieniowania, generalnie od wysokości 31,05m n.p.t. do
131 wysokości 57.45 m n.p.t. natomiast dla anteny radiolinii do maksymalnie ok. 83,25m od
132 anteny nadawczej, generalnie od wysokości 46.75 m n.p.t. do wysokości 48.95 m n.p.t.
133 Zasięgi tych obszarów wyznaczają przestrzeń, w której obowiązuje pełne ograniczenie
134 przebywania ludzi niezwiązanych z obsługą stacji. Nie mniej jednak ze względu na
135 sposób zagospodarowania terenu lokalizacji i terenów sąsiednich oraz przeznaczenia
136 tych terenów, realizacja przedsięwzięcia nie narusza interesów osób trzecich i nie
137 zachodzi konieczność ustanawiania odrębną decyzją ograniczeń użytkowania terenów
138 znajdujących się w zasięgu tych obszarów. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten
139 można stwierdzić, że przewyższają one otaczającą zabudowę".
140 Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że
141 kwestionowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 201 Or. Nr [...].
142 znak: [...]; nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156
143 § 1 pkt 1-7 k.p.a. tj. decyzja nie narusza przepisów o właściwości, nie została wydana
144 bez podstawy prawnej, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją
145 ostateczną; nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie; nie była
146 niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w
147 razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady
148 powodującej jej nieważność z mocy prawa.
149 Dodatkowo, odnosząc się do argumentacji strony skarżącej dotyczącej
150 naruszenia w toku niniejszego postępowania art. 7 i 77 k.p.a., Główny Inspektor
151 Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem w toku
152 postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie w przedmiocie stwierdzenia
153 nieważności decyzji organ bada stan prawny i faktyczny istniejący w dniu wydania
154 kontrolowanego rozstrzygnięcia. Co do zasady niedopuszczalne jest uzupełnianie
155 materiału dowodowego i orzekanie na podstawie dokumentacji, którą nie dysponował
156 organ wydający kontrolowane rozstrzygnięcie.
157 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe
158 decyzję wniosła A. S.. Skarżąca zarzuciła: naruszenie przepisów
159 postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 138 § 1 k.p.a.
160 poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca
161 2012 r. podczas gdy prawidłowym było uchylenie w całości ww. decyzji stwierdzenie
162 nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. ewentualnie
163 uchylenie tej decyzji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ
164 pierwszej instancji; art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa w zw. z art. 32 ust. 4 raz 35 ust. 1 pkt 1
165 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o
166 planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 1 oraz § 12 uchwały nr
167 [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] października 2001 r. poprzez
168 przyjęcie, iż powołane w uzasadnieniu zmiana planu zagospodarowania
169 przestrzennego gminy [...], uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy w
170 [...] z dnia [...] października 2001 r. mogła stanowić podstawę wydania decyzji
171 przez Starostę [...], podczas gdy stanowiła ona jedynie zmianę
172 dotychczasowego starego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
173 wprowadzonego uchwałą nr [...] Rady Narodowej w [...] z dnia [...]
174 lutego 1984r., który zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o
175 planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przestał obowiązywać, co należy uznać
176 za niewystarczającą przesłankę obowiązywania określonych w niej zapisów, a tym
177 samym brak podstaw do uwzględnienia go przy wydawaniu decyzji przez Starostę
178 [...]; art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa w zw. z art. 7, 77 i 80 § 1 k.p.a. poprzez
179 przyjęcie, iż prawidłowo doszło do przebadania przez Starostę [...]
180 przeznaczenia terenu wokół stacji bazowej zgodnie z zapisami planu
181 zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy ww. organ nie dokonał w tym zakresie
182 własnych ustaleń, natomiast oszczędna analiza w powyższym zakresie zawarta w
183 dokumencie pochodzącym od strony pt. Kwalifikacja przedsięwzięcia do obowiązku
184 uzyskania [...] zawierała niezgodne z planem stwierdzenia, czym organ ten w
185 konsekwencji, rażąco naruszył przepisy postępowania tj. art. 7, 77 i 80 § 1 k.p.a., art.
186 156 ust. 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 3
187 ust. 1 pkt 8 i § 2 ust. 1 pkt 7 poprzez przyjęcie, iż w zakresie inwestycji objętej decyzją
188 Starosty [...] nie zachodziła konieczność uprzedniego uzyskania raportu
189 oddziaływania na środowisko; art. 156 ust. 2 in fine k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1
190 ustawy Prawo budowlane oraz § 4, 5, 6 ust. 3 pkt 1 uchwały Rady gminy w [...]
191 z dnia [...] października 2001 r. nr [...] poprzez uznanie, iż prawidłowo przyjęto
192 w decyzji Starosty [...], iż inwestycja w postaci stacji bazowej nie naruszała
193 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikającego z ww.
194 uchwały z dnia [...] października 2001 r. nr [...], gdyż obszar, na którym
195 zaprojektowano przedmiotową inwestycję, oznaczony symbolem P/U - tereny
196 budownictwa produkcyjno-usługowego przewidywał jako przeznaczenie uzupełniające
197 m.in. urządzenia i sieci infrastruktury technicznej; art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.
198 oparcie się przy ocenie prawidłowości wydania decyzji przez Starostę [...]
199 zaistnienia przesłanek uzasadniających stwierdzenie jej nieważności - na dokumencie,
200 który nie stanowił akt postępowania, w oparciu o które wydano decyzją tego organu,
201 gdyż został on przedstawiony przez wnioskodawcę już po wydaniu tej decyzji, tj . rys. nr
202 2 mającym wg. organu drugiej instancji, stanowić załącznik do przedstawionego przez
203 wnioskodawcę w tamtejszym postępowaniu prywatnego dokumentu pt. Kwalifikacja
204 przedsięwzięcia do obowiązku uzyskania [...]"; art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. w zw. z
205 § 3 pkt 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie
206 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez
207 przyjęcie definicji legalnej pojęcia "kondygnacja" dla interpretacji zapisów zmiany
208 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wprowadzonej
209 uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] października 2001 r. a zatem na
210 podstawie aktu, który nie istniał w chwili formułowania zapisów ww. zmiany planu.
211 W oparciu o tak sformułowane zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
212 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
213 administracyjnymi skarżąca wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji
214 Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. nr
215 [...] oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów
216 postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.
217 W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że uznaje skargę za bezzasadną i
218 wniósł o jej oddalenie.
219 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
220 Rzeczą Sądu, stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.
221 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), było
222 poddanie zaskarżonej decyzji ocenie pod względem zgodności z przepisami prawa.
223 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada
224 przepisom prawa.
225 Sąd w pełni podziela argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej
226 decyzji. Organ zasadnie stwierdził, że decyzja kontrolowana w niniejszym postępowaniu
227 nieważnościowym nie jest obarczona żadną z wad o jakiej mowa w art. 156 § 1 k.p.a.
228 Zarzuty skargi nie mają uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy.
229 I tak, w sprawie pozwolenia na budowę udzielonego kontrolowaną decyzją mógł
230 mieć zastosowanie plan zagospodarowania przestrzennego wskazany przez organ.
231 Pomimo braku wyraźnej regulacji dotyczącej uchwał podjętych na podstawie przepisów
232 ustawy z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139)
233 w sprawie zmiany planów, uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r., należałoby
234 przyjąć, że zachowują one moc obowiązującą, o ile mają na tyle samodzielny charakter,
235 iż w zakresie objętym nowelizacją mogą w sposób zupełny określać przeznaczenie i
236 zagospodarowanie terenu.
237 W postępowaniu nieważnościowym, gdzie o wadliwości decyzji może decydować
238 tylko rażące, a więc kwalifikowane naruszenie prawa, ustalenie wady w oparciu o inną
239 ocenę dopuszczalności zastosowania planu jest niedopuszczalne. Wada, wskazująca
240 na potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego w postępowaniu
241 nieważnościowym, musi bowiem mieć charakter oczywistego naruszenia prawa, a nie
242 naruszenia ustalonego w wyniku interpretacji przepisu prawa.
243 Zdaniem Sądu, gdy zważyć na ww. wskazania, dopuszczalność inwestycji mogła zostać oceniana, w postępowaniu o pozwolenie na budowę, przez pryzmat ww. planu
244 zagospodarowania przestrzennego, a w świetle tego dokumentu była dopuszczalna.
245 Inwestycja stanowiła formę infrastruktury technicznej i tylko wyłączenie w planie takiej
246 inwestycji mogłoby stanowić o zakazie jej sytuowania na danym terenie.
247 Nie ma racji skarżąca, kiedy wiąże wysokość wierzy objętej pozwoleniem z
248 zapisem planu, co do ilości pięter budynków na tym terenie. Liczba pięter budynków w
249 żaden sposób nie determinuje oceny dopuszczalności niniejszej inwestycji z punktu
250 widzenia jej wysokości. Sąd w pełni podziela wywody organu.
251 W ocenie Sądu, zasadnie w sprawie oceniono brak obowiązku inwestora w
252 zakresie raportów oddziaływania inwestycji na środowisko. Także w tym zakresie
253 wywody organu Sąd uznaje za w pełni wyczerpujące. Podkreślić należy, że dokument
254 złożony przez inwertora, został sporządzony przez osobę uprawnioną i mógł być dla
255 organu wiążący. W zakresie powyższej analizy organ, wbrew wywodom skarżącej, nie
256 dopuścił się w niniejszym postępowaniu naruszenia zasad wynikających z przepisów
258 Jak wskazywano to już wyżej, postępowanie nieważnościowe jest szczególnym
259 trybem umożliwiającym poddanie decyzji ocenie pod względem zgodności z przepisami.
260 Jednak wady, które mogłyby doprowadzić do jej wyeliminowania muszą mieć charakter
261 wad kwalifikowanych , stanowić rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt
262 2 k.p.a. Sąd podziela argumentację organu, że kontrolowana w niniejsze sprawie
263 decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa i jak wskazał organ nie
264 obarcza jej także żadna inna przesłanka nieważnościowa w rozumieniu ww. przepisu
265 k.p.a.
266 Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270).