Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., VII SA/Wa 2657/16

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r., VII SA/Wa 2657/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] października 2016r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016r., poz. 23, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. D., reprezentowanej przez A. D., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 400 kV [...] – [...] ETAP 9 w zakresie montażu przewodów między słupami nr: [...] – [...], wniesionego w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości [...], gm. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości [...], gm. [...].

3 W uzasadnieniu organ podał, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 400 kV [...] – [...] ETAP 9 w zakresie montażu przewodów między słupami nr: [...] – [...].

4 Od decyzji z dnia [...] czerwca 2016r. M. D. , wniosła odwołanie w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Skarżąca wskazała, że nie wyraziła zgody na budowę linii napowietrznej nad jej działką w związku z czym, wniosła do Sądu o wydanie zakazu wchodzenia na jej nieruchomość przez inwestora.

5 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpoznając sprawę przywołał treść art. 32 ust. 4 pkt. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt. 2 i 3 Prawa budowlanego).

6 W niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką o nr ewidencyjnym [...] w miejscowości [...], gm. [...], na cele budowlane z dnia [...] lipca 2016r.

7 Organ jednocześnie wskazał, że Wojewoda [...] ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2016r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2016r., Nr [...], ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka o nr ewidencyjnym [...] o powierzchni 0,25 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...], powiat [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą Nr [...], stanowiącą własność M. D. poprzez zezwolenie [...] S.A. na zakładanie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej (napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...] – [...]).

8 W sprawie wydano także decyzję zezwalającą [...] S.A. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości o nr ewidencyjnym [...] – decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2015r., utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016r., zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (Sygn. akt IV SA /Wa 658/16).

9 Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego wyjaśnił, że wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015r., poz. 1774 ze zm.) jest równoznaczne z przyznaniem szczególnego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016r., sygn. akt I OSK 2872/15). Natomiast decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości wydawana w trybie art. 124 ust. 1a ww. ustawy ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa.

10 Rozstrzygnięcie o niezwłocznym zajęciu daje możliwość rozpoczęcia procedury mającej na celu przeprowadzenie prac inwestycyjnych, ale tylko w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu (post. NSA z dnia 3 lutego 2015r., sygn. akt I O 28/15).

11 Tym samym organ uznał, że wobec posiadania przez inwestora ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016r., inwestor dysponował nieruchomością stanowiącą działkę nr ewidencyjny [...] na cele budowlane.

12 Wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył także wszystkie wymagane prawem dokumenty, decyzje, opinie, uzgodnienia i sprawdzenia.

13 Przedłożony projekt budowlany przedmiotowej inwestycji w zaskarżonej części jest zgodny z ustaleniami uchwały Rady Gminy w [...] z dnia [...] marca 2015r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod linię elektroenergetyczną 400 kV "[...] – [...]" obejmującego obszar części obrębów geodezyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...], gmina [...]. Nie narusza także ustaleń decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016r., oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2015r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. Budowa napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...] – [...], realizowanego w wariancie pierwszym.

14 Podsumowując, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż wobec spełnienia przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 pkt. 2 oraz art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

15 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016r. wniosła M. D., zarzucając decyzji naruszenie art. 32 ust.4 pkt 1i 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 7 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że inwestor dysponował prawem do zajęcia jej nieruchomości na cele budowlane.

16 Skarżąca wywodziła, że organy administracyjne nie wzięły pod uwagę faktu, iż zarówno od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2016r., jak i decyzji z dnia [...] listopada 2015r., którą zezwolono na natychmiastowe zajęcie jej nieruchomości złożyła odwołania. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] listopada 2015r. została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016r., która została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

17 Oznacza to, że inwestor w dacie otrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę nie dysponował jej działką nr ewidencyjny [...] na cele budowlane.

18 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację.

19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

20 Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusz prawa.

21 Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości [...] gm. [...].

22 Wskazać należy, iż wobec odwołania M. D. dotyczącego zaskarżonej decyzji w części obejmującej działkę nr ewidencyjny [...] decyzja z dnia [...] czerwca 2016r. w pozostałym zakresie (nie objętym odwołaniem) stała się ostateczna.

23 Istotą podniesionego przez skarżącą zarzutu jest brak dysponowania przez inwestora [...] S.A. działkę nr ewidencyjny [...] na cele budowlane, tj. montaż przewodów między słupami nr [...] – [...].

24 Wskazać w związku z tym należy, iż inwestor dysponował ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2015r., którą ograniczono sposób korzystania z nieruchomości oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków, jako działka nr ewidencyjny [...] o powierzchni 0,25 ha w [...].

25 W sprawie wydano także decyzję zezwalającą [...] S.A. na niezwłoczne zajęcie działki nr ewidencyjny [...] (decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2015r., utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016r.).

26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2016r. sygn. akt IV SA/Wa 658/16 oddalił skargę M. D. od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016r.

27 Sąd wskazał, że "inwestycja objęta wnioskiem inwestora jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i strategicznym. Przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie linii 400 kV [...] – [...] jest ujęta w decyzji nr [...]Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia [...] września 2006r. ustawiającej wytyczne dla transeuropejskich sieci energetycznych międzynarodowego projektu pod nazwą "połączenie elektroenergetyczne [...]. Udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości pozwoli inwestorowi na jak najszybsze uzyskanie pozwolenia na budowę, a w dalszej kolejności spowoduje, że środki finansowe na budowę tej sieci energetycznej zostaną wykorzystane w efektywny sposób. Niezrealizowanie inwestycji może spowodować dotkliwe straty oraz zahamować rozwój regionu".

28 Podkreślić należy, że decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, wydana na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015r. poz. 782 ze zm. ) stanowi źródło inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

29 Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

30 Z kolei na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, właściwy organ administracji może decyzją administracyjną udzielić podmiotowi, któremu na podstawie art. 124 ust. 1 tej ustawy udzielono zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na cudzej nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub naziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Udzielenie zezwolenia przewidzianego w tym przepisie wiąże się z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości przez jej właściciela lub użytkownika wieczystego. Stosownie zaś do art. 124 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ostateczna decyzja, którą udzielono takiego zezwolenia, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

31 Z powyższego wynika, że zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, mimo że bezpośrednio nie należy do żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, jest źródłem uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Po pierwsze, poprzez swoje podobieństwo do ograniczonego prawa rzeczowego, po drugie przez to, że z istoty tego zezwolenia wynika, że dotyczy ono wykonania robót budowlanych, na które właściciel lub użytkownik wieczysty się nie godzi. Z powyższe wynika, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, wydane na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, stanowi źródło uprawnienia inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jako że jest pochodną zezwolenia wydanego na podstawie art. 124 ust.1 powołanej ustawy i służy wykonaniu tego zezwolenia. Natomiast nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ma to znaczenia, że jest ono źródłem tego uprawnienia już od chwili wydania, a nie dopiero po upływie terminu do wniesienia odwołania (art. 130 § 3 pkt 1 k.p.a.).

32 Kierując się powyższą argumentacją Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) orzekli, jak w sentencji.