Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2014 r., VII SA/Wa 2374/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2014 r., VII SA/Wa 2374/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie umorzenia lub rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej skargę oddala

Uzasadnienie

2 Minister Finansów zaskarżoną decyzją znak: [...] z dnia [...] września 2013 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...] o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego w sprawie o umorzenie lub rozłożenie na raty opłaty legalizacyjnej ustalonej w wysokości 100. 000 zł postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2013 r., znak [...].

3 W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe ponieważ wszczęte postępowanie administracyjne tylko wtedy kończy się decyzją merytoryczną, jeśli przepisy prawa materialnego dają podstawę do wydania takiej decyzji.

4 Organ powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, że przepisy obowiązującego prawa nie dają umocowania do merytorycznego rozpoznania wniosku w przedmiocie umorzenia w całości lub w części, a także rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej.

5 Sąd ten uznał, że zamieszczone w art. 59g ust. 5 Prawa budowlanego odesłanie do przepisów III działu Ordynacji podatkowej musi być rozpatrywane z uwzględnieniem dystynkcji pomiędzy karą i opłatą oraz funkcjami każdej z tych instytucji.

6 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2013 r., złożyła [...] wnosząc o jej uchylenie.

7 Skarżąca zarzuciła organowi:

8 1. naruszenie art. 49 ust. 2 w zw. z art. 59f ust. 1 oraz art. 59g ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że nie ma podstaw do umorzenia ani do rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej,

9 2. naruszenie art. 77 kpa poprzez niezbadanie oraz nierozpatrzenie przez organ I instancji ani przez Organ zebranego w sprawie materiału dowodowego,

10 3. naruszenie art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie Skarżącej do władzy publicznej,

11 4. naruszenie art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt l kpa poprzez umorzenie przez organ pierwszej instancji postępowania administracyjnego w całości oraz wydanie przez organ decyzji, którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

12 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji.

13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

14 Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. nr 153, poz. 1270 ze zm).

15 W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nic występują, wobec czego skarga nie została uwzględniona.

16 Zgodnie z treścią art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 743 poz. 1623) do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu.

17 Przepisy dotyczące kar unormowane są nie tylko w art. 59f, lecz także w art. 59g Prawa budowlanego. Do opłaty legalizacyjnej nie stosuje się jednak przepisów o egzekucji kary, tj. art. 59g ust. 3 i 4, ponieważ z nieuiszczeniem opłaty legalizacyjnej Prawo budowlane wiąże inny skutek, a mianowicie zgodnie z art. 49 ust. 3 wydaje się nakaz rozbiórki.

18 W art. 59g ust 5 Prawa budowlanego zawarto natomiast odesłanie, że do kar, o których mowa w ust 1 stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r, poz. 749, z późn. zm), z tym że uprawnienia organu podatkowego, z wyjątkiem określonego w ust. 1, przysługują wojewodzie.

19 Zgodnie zaś z art. 67a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

20 1. odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty;

21 2. odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a;

22 3. umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

23 Trafnie wskazuje organ powołując się na stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego, że konstrukcja opłaty legalizacyjnej wyklucza możliwość - ze swej natury - zastosowania - w związku z odesłaniem z art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 59g ust. 5 tej ustawy - przepisu art. 67a ordynacji podatkowej. Nakaz odpowiedniego stosowania działu III ordynacji podatkowej nie obejmuje przepisu art. 67a.

24 Próba odmiennej interpretacji podważałaby sens opłaty legalizacyjnej - a tym samym racjonalność poczynań ustawodawcy. Skuteczne wystąpienie z wnioskiem o udzielenie ulgi z art. 67a ordynacji podatkowej dezawuowałoby akt legalizacji, sankcjonując niejako obejście ustanowionych przepisów prawnych.

25 Zainteresowany musi wobec tego liczyć się z tym, że albo uiści w pełni stosowną opłatę czego następstwem będzie legalizacja samowoli budowlanej (przywrócenie stanu zgodności z prawem) albo też dojdzie do uruchomienia sankcji w postaci nakazu rozbiórki obiektu. Dopuszczenie trzeciej możliwości (późniejszego umorzenia opłaty, odroczenia terminu jej płatności bądź przyznania ulgi w formie odroczenia lub rozłożenia zapłaty na raty) przeczyłoby zasadom logiki i czyniło wprowadzone unormowanie prawne niejasnym w swych celach i założeniach (wyrok NSA z 23. 04. 2013 r., sygn. akt II FSK 794/12).

26 Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.