Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r., VII SA/Wa 2368/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r., VII SA/Wa 2368/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...] Wojewoda [...], działając

3 na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia

4 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z

5 2000 r. Nr 98, poz. 1071), dalej: "kpa", po przeprowadzeniu na wniosek W.

6 W. postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności

7 decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...], znak:

8 [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. C. i

9 A. G. pozwolenia na budowę obiektu kategorii I na działkach o nr

10 ew. [...],[...],[...] obręb [...], przy ul. K. w P., sprostowanej

11 postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] października 2007 r. zmieniającym

12 kategorię obiektu I na kategorię obiektu XIII, w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu

13 Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 213/10, odmówił

14 stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r., Nr

15 [...], znak: [...], sprostowanej postanowieniem Starosty

16 [...] z dnia [...] października 2007 r.

17 Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Starosta [...] decyzją

18 z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. C.

19 i A. G. pozwolenia na budowę obiektu budowlanego kategorii I

20 na działkach o nr ew. [...],[...],[...] obręb [...] przy ul. K. w P..

21 Decyzja ta została następnie sprostowana postanowieniem z dnia [...] października

22 2007 r. na mocy którego zamieniono kategorię ww. obiektu z I na kategorię XIII.

23 W wyniku prowadzonego postępowania nieważnościowego Wojewoda

24 [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] odmówił stwierdzenia

25 nieważności przedmiotowej decyzji. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy przez

26 Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2009 r., znak:

27 [...]. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po

28 rozpoznaniu skargi W. W. wyrokiem z dnia 8 października 2009 r., sygn.

29 akt VII SA/Wa 912/09 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu

30 I instancji, wskazując na konieczność rozważenia przez organy administracji

31 architektoniczno - budowlanej czy nie doszło do naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2

32 Prawa budowlanego oraz przepisu art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego.

33 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt

34 II OSK 213/10 oddalił skargi kasacyjne Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

35 oraz J. C., jednakże zauważył, iż wyrok WSA w Warszawie posiada błędne

36 uzasadnienie. NSA w swoim rozstrzygnięciu zwrócił uwagę, że na gruncie niniejszej

37 sprawy pod kątem rażącego naruszenia prawa winne zostać zbadane zagadnienie

38 nieodniesienia się przez Starostę [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia

39 [...] lipca 2007 r., Nr [...] do kwestii udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę

40 skarżącej – W. W. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim uzasadnieniu

41 wskazał, że "organy nadzoru winny ocenić postępowanie Starosty [...] przy

42 wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. związane z tym, że skarżąca zwracała się do

43 tego organu o to, aby mogła wziąć udział w postępowaniu, zaś organ administracji do

44 tego żądania w wydanej decyzji nie ustosunkował się". Podstawą do wydania

45 rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w ocenie NSA powinna być całość akt

46 postępowania związanego ze staraniem się inwestorów o wydanie decyzji o

47 zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia im pozwolenia na budowę na

48 nieruchomościach sąsiednich wobec nieruchomości będącej własnością skarżącej, w

49 tym także to, które poprzedzało złożenie wniosku w dniu [...] lipca 2007 r.

50 Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewoda [...] niezależnie od ustalenia

51 naruszenia przez Starostę [...] zasad rządzących postępowaniem

52 administracyjnym, postanowił odmówić stwierdzenia nieważności decyzji organu

53 powiatowego z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...], ponieważ popełnione uchybienia

54 sprowadzają się do jednego skutku - pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w

55 postępowaniu, a okoliczność ta stanowi przesłankę do wznowienia postępowania (art.

56 145 § 1 pkt 4 kpa). Organ podkreślił, że za niedopuszczalne uznaje się rozpatrywanie

57 przesłanki wznowieniowej, na gruncie postępowania nieważnościowego, co wynika

58 również z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 213/10,

59 zawierającego wytyczne dla organu w rozpoznawanej sprawie.

60 Na skutek wniesionego przez W. W. odwołania, Główny

61 Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak

62 [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy

63 zaskarżoną decyzję.

64 Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż kontrolowana

65 decyzja udzielająca pozwolenia na budowę nie jest obarczona żadną z wad określonych

66 wart. 156 § 1 kpa.

67 Rozpoznając odwołanie, organ wskazał, że na etapie postępowania zwykłego nie

68 było podstaw uzasadniających poddanie w wątpliwość oświadczeń o posiadanym

69 prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane złożonych

70 przez inwestorów, na co wskazał NSA w wiążącym na gruncie niniejszej sprawy wyroku.

71 Skoro więc nie było wątpliwości co do prawdziwości złożonych oświadczeń organ nie

72 miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia,

73 nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie nieważnościowym), że weryfikacji

74 takiej nie przeprowadził. W związku z powyższym nie doszło do naruszenia art. 32 ust. 4

75 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

76 W ocenie GINB nie doszło do rażącego naruszenia uregulowań miejscowego

77 planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą

78 Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 1998 r., Nr [...], w szczególności w

79 zakresie ustalonego przeznaczenia terenu czy wysokości zabudowy.

80 Również organ odwoławczy nie stwierdził aby przyjęte rozwiązania projektowe

81 uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego

82 rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z

83 dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

84 budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze. zm.).

85 W ocenie organu odwoławczego kontrolowana decyzja Starosty [...]

86 z dnia [...] lipca 2007 r. nie narusza rażąco przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa

87 budowlanego.

88 Odnośnie przepisów procedury GINB uznał, że nie doszło do rażącego

89 naruszenia art. 7, 8, 10 § 1, 11, 81 oraz 107 § 3 kpa. Ewentualne uchybienia w

90 powyższym zakresie, jako sprowadzające się w swej istocie do pozbawienia strony

91 prawa do czynnego udziału w postępowaniu, winny być dochodzone w postępowaniu

92 wznowieniowym, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Na marginesie organ

93 zauważył, że jak wynika z akt sprawy i na co zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia

94 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 213/10, że W. W. i T.

95 W. skorzystali z powyższej drogi procesowej. Organ odwoławczy wskazał, że

96 skoro organ powiatowy nie uznał W. W. i T. W. za

97 strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę spornej inwestycji, to nie był

98 uprawniony, aby odnosić się do kwestii ich legitymacji procesowej w uzasadnieniu

99 decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. W tej sytuacji decyzja ta nie mogła być doręczona

100 wskazanym osobom, bowiem pisma doręcza się wyłącznie stronom postępowania. Tak

101 więc ewentualna odpowiedź na podania wnoszone do organu powiatowego przez

102 W. W. i T. W., w przypadku nieuznania ich za strony,

103 powinna być udzielona poza postępowaniem prowadzonym co do meritum i doręczona

104 tylko wnoszącym. Jednakże z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie kontroli została

105 poddana decyzja z dnia [...] lipca 2007 r., ewentualna korespondencja prowadzona przez

106 organ z podmiotami, nieuznanymi przezeń za strony, prowadzona poza postępowaniem

107 administracyjnym zakończonym kontrolowanym rozstrzygnięciem (względnie brak takiej

108 korespondencji), pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego postępowania

109 nieważnościowego.

110 Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w przedstawionej przez odwołującą się

111 opinii technicznej, organ wskazał, że projekt zagospodarowania terenu spornej

112 inwestycji został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń

113 przeciwpożarowych, dlatego też dowody przeciwne mogą stanowić ewentualną

114 podstawą wznowienia postępowania, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

115 Natomiast rozwiązania projektowe dotyczące możliwości użytkowania przewodów

116 kominowych wprowadzonych ponad dach budynku przy ul. K. zawiera się w

117 projekcie architektoniczno-budowlanym, a nie w projekcie zagospodarowania terenu.

118 Zgodnie ze zmianami w Prawie budowlanym obowiązującymi od 11 lipca 2003 r.

119 odpowiedzialność za projekt architektoniczno-budowlany ponosi projektant oraz osoba

120 sprawdzająca. Zatem organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu

121 architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi oraz innymi

122 przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Organ

123 administracji architektoniczno-budowlanej bada wyłącznie, czy zostało złożone

124 stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z

125 obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Również zarzut

126 dotyczący naruszenia prawa własności do działki o numerze ewid. [...], organ uznał za

127 nieuzasadniony, ponieważ z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, aby sporna

128 inwestycja obejmowała działkę o numerze ewid. [...].

129 Organ II instancji stanął na stanowisku, że decyzja Wojewody [...]

130 narusza art. 107 § 3 kpa. Zdaniem organu fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny w

131 wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 213/10 wskazał jednoznacznie, jakie

132 okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym badaniu sprawy przez organy

133 administracyjne, w żadnym wypadku nie zwalnia organów z obowiązku należytego

134 uzasadnienia podejmowanych rozstrzygnięć, zwłaszcza poprzez odniesienie się do

135 wszystkich - także niewskazanych wprost przez Sąd - okoliczności sprawy.

136 Jednocześnie organ uznał, iż stwierdzone naruszenie mogło być konwalidowane przez

137 organ odwoławczy w ramach reformatoryjnych kompetencji organu drugiej instancji,

138 gdyż merytoryczne załatwienie przedmiotowej sprawy nie wymaga uzupełnienia

139 materiału dowodowego.

140 Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

141 Warszawie wniosła W. W. dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji oraz

142 poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

143 Skarżąca zarzuciła naruszenie:

144 a) art. 7 kpa i 77 § 1 kpa, poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do

145 sprawdzenia zawartości merytorycznej projektu architektoniczno-budowlanego w

146 toku postępowania nieważnościowego, a tym samym wyjaśnienia, czy decyzja

147 Starosty zatwierdzająca ww. projekt w sposób rażący narusza prawo, a także

148 rozpatrzenie materiału dowodowego niniejszej sprawy w sposób wybiórczy i

149 niewyczerpujący;

150 b) art. 11 kpa i 107 § 3 kpa, poprzez niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu

151 zaskarżonej decyzji, dlaczego wskazane naruszenia zostały uznane przez organ za

152 niestanowiące rażącego naruszenia prawa, w jaki sposób odstępstwa te naruszały

153 prawo, o ile odstępstwa te przekraczały dane normy techniczno-budowlane oraz

154 jakie przekroczenie mogłoby stanowić rażące naruszenie prawa oraz zupełnie

155 nieodniesienie się do naruszeń przepisów techniczno - budowlanych wskazanych w

156 opinii technicznej przedstawionej przez skarżącą uzasadniając to faktem, że opinia

157 została sporządzona po dniu wydania decyzji Starosty [...];

158 c) art. 156 § 1 kpa w związku z art. 153 p.p.s.a., poprzez uznanie, iż analiza niniejszej

159 sprawy przed organem może zostać zawężona jedynie do oceny prawnej i wskazań

160 co do dalszego rozpoznania sprawy, wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu

161 Administracyjnego oraz odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu

162 skarżącej z dnia [...] lipca 2012 r. i tym samym niewyczerpujące rozpatrzenie niniejszej

163 sprawy pod kątem wszystkich jej aspektów, podczas gdy ocena i wskazania Sądu

164 nie ograniczają organu co do rzetelnego, ponownego całościowego rozpatrzenia

165 sprawy, organ powinien dokładnie i rzetelnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy pod

166 kątem wystąpienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty

167 [...] i na jego podstawie wydać rozstrzygnięcie;

168 d) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 9 kpa i 12 § 1 kpa poprzez uznanie, że

169 postępowanie Starosty [...] polegające na wydaniu decyzji o

170 pozwoleniu na budowę w dniu wpływu wniosku, budzi zaufanie do władzy publicznej,

171 a organ administracji publicznej działał w tej sprawie wnikliwie;

172 e) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a, art.

173 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy z dnia i iipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), poprzez uznanie, że zatwierdzony decyzją projekt

174 budowlany, na mocy którego został przebudowany i rozbudowany budynek

175 mieszkalny, spełniał wymagania podstawowe dotyczące: bezpieczeństwa

176 pożarowego; zaopatrzenia w energię elektryczną przy założeniu efektywnego

177 wykorzystania tych czynników; odpowiedniego usytuowania na działce budowlanej;

178 poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych

179 interesów osób trzecich, podczas gdy projekt zatwierdzony decyzją której

180 stwierdzenia nieważności odmówiono zaskarżoną decyzją rażąco naruszał ww.

181 wymagania;

182 f) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez

183 stwierdzenie, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy organ wydający pozwolenie

184 na budowę mógł pozostać przy oświadczeniach inwestorów o posiadanym prawie do

185 dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy z całokształtu

186 materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie bezsprzecznie wynika, że

187 oświadczenie złożone przez A. G. jako jednego ze

188 współwłaścicieli i inwestorów było niekompletne, granice działki inwestorów są

189 przesunięte na działkę skarżącej o numerze ewidencyjnym [...], która to działka nie

190 została wskazana w oświadczeniu inwestorów;

191 g) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b)

192 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, że Starosta [...] sprawdził

193 kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień,

194 pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,

195 a także zaświadczeń oraz dokumentów wymaganych przez Prawo budowlane oraz

196 niewykazanie czy do projektu budowlanego zostało dołączone m.in. oświadczenie

197 właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną

198 zgodnie z przepisami o drogach publicznych;

199 h) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z następującymi przepisami rozporządzenia Ministra

200 Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim

201 powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690

202 ze zm.):

203 • § 2 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia w zakresie sprawdzenia przedmiotowego projektu

204 architektoniczno-budowlanego z wymaganiami określonymi przez

205 rozporządzenie;

206 • § 212, § 226, § 272 ust. 3, § 232 ust. 4 i 5 oraz § 235 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia

207 dotyczących oddzielenia przeciwpożarowego w postaci ściany oddzielenia przeciwpożarowego pomiędzy budynkami, klasy odporności takiej ściany i jej

208 wzniesienia;

209 • § 140 ust. 1 i 2 rozporządzenia oraz § 142 ust. 1 rozporządzenia w zakresie

210 wysokości budynku w stosunku do wysokości budynku skarżącej i usytuowanego

211 w związku z tym wylotu komina poniżej płaszczyzny poziomu najwyższej

212 przeszkody;

213 i) art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z

214 dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

215 sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1055 ze zm.) w zakresie usytuowania

216 budynku określonego w projekcie w strefie kontrolowanej oraz czy w dniu, kiedy

217 Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany istniała decyzja o pozwoleniu na

218 umieszczenie w pasie drogowym przyłącza gazowego do budynku mieszkalnego

219 jednorodzinnego przy ul. K., czy takie przyłącze zostało przebudowane przed

220 wydaniem przedmiotowej decyzji; - przy czym wszystkie powołane wyżej uchybienia

221 mają istotny wpływ na wynik sprawy.

222 W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej

223 oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację

224 zawartą w zaskarżonej decyzji.

225 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

226 Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

227 postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.),

228 zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji

229 publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę

230 ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź

231 przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy

232 Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i

233 wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi

234 następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa,

235 wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

236 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie

237 narusza prawa.

238 Przede wszystkim należy wskazać, że Sąd ponownie rozpoznawał skargę po

239 uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia

240 8 października 2009 r. decyzji organu odwoławczego oraz decyzji organu I instancji.

241 Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. oddalił skargi kasacyjne. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu orzekający w sprawie Sąd

242 był związany, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. oceną prawną wyrażoną w poprzednio

243 wydanym wyroku.

244 Z zasady wyrażonej w tym przepisie wynika między innymi i to, że jeśli sąd

245 administracyjny nakazał organowi poczynić pewne wyjaśnienia co do powodów wydanej

246 decyzji, oznacza to, że uznał on ustalenia postępowania w pozostałym zakresie

247 dotyczące między innymi stanu faktycznego za poprawne i zgodne z prawem. Sąd

248 pierwszej instancji - rozpoznający sprawę ponownie - jest tą oceną związany zaś

249 pominięcie przezeń związania w zakresie oceny prawnej w danej sprawie na mocy art.

250 153 p.p.s.a. stanowi naruszenie prawa, w szczególności zasady demokratycznego

251 państwa prawnego. Warto w tym miejscu przytoczyć orzecznictwo sądowo-

252 administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r.,

253 sygn. akt II FSK 2129/08 stwierdził, że "W razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu

254 niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd

255 administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do

256 nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen."

257 W innym orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (wyrok z dnia

258 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 524/09) wskazał, iż "wyrażoną w art. 153 p.p.s.a.

259 zasadę należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem

260 rozpoznania przez sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu,

261 jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Oznacza to, iż

262 obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu

263 administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku

264 zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po

265 wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie."

266 Artykuł 153 p.p.s.a. może wyjątkowo stanowić podstawę do wyrażania takiej

267 oceny w orzeczeniu NSA, wydanym w postępowaniu kasacyjnym. Naczelny Sąd

268 Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 207/04, OSP 2005, z. 2, poz.

269 18, uznał, że "W przypadku, gdy Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę na

270 podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed

271 sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), ale wyraża w uzasadnieniu

272 wyroku inną ocenę prawną niż sąd I instancji, to ocena ta jest wiążąca dla organów

273 podatkowych oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tak jak ocena prawna, o

274 której mowa w art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające

275 ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed

276 sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)."

277 Sąd orzekający w niniejszej sprawie poglądy te w całości akceptuje. Przenosząc

278 te rozważana na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Naczelny Sąd

279 Administracyjny we wcześniej wydanym wyroku uznał za niezasadny zarzut naruszenia

280 art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w zakresie złożonego oświadczenia o prawie do

281 dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W kontekście tych rozważań nie

282 podzielił również zarzutu dotyczącego objęcia sporną inwestycją nieruchomości

283 należącej do skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim rozstrzygnięciu zwrócił

284 uwagę, że na gruncie niniejszej sprawy pod kątem rażącego naruszenia prawa winne

285 zostać zbadane zagadnienie nieodniesienia się przez Starostę [...] w

286 uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...] do kwestii udziału w

287 postępowaniu o pozwolenie na budowę skarżącej – W. W.

288 Oceniając prawidłowość decyzji organu odwoławczego pod kątem zarzutów sformułowanych przez NSA dotyczących zagadnień istotnych z punktu widzenia rażącego naruszenia prawa przez Starostę [...] należy uznać, że organ z nałożonego obowiązku się wywiązał. Szczególnie rozstrzygnięcie organu odwoławczego zawiera szczegółowe i obszerne uzasadnienie stanowiska, iż jakkolwiek postępowanie Starosty [...] w stosunku do skarżącej w trakcie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie było prawidłowe jednak nie można mówić w tym przypadku o rażącym naruszeniu prawa. Argumentację w tym zakresie przedstawioną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela w związku z tym nie widzi potrzeby ponownego jej przytaczania.

289 Pamiętać też należy o tym, że związanie wyrażonymi w orzeczeniu sądu

290 wskazaniami co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania wytycznych

291 sądu, lecz nie jest równoznaczne z tym, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy,

292 organ ten ma ograniczyć się jedynie do realizacji tychże wskazań, jeżeli dla

293 prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy koniecznym okaże się wyjście ponad

294 sprecyzowane przez sąd wytyczne postępowania. Dotyczy to jednak sytuacji przede

295 wszystkim takich kiedy konieczność taka pojawi się na skutek okoliczności sądowi

296 wcześniej nie znanych. Odnosząc tę uwagę do niniejszej sprawy podkreślić należy, że

297 sprawa toczy się w postępowaniu nieważnościowym. Oznacza to, że w postępowaniu

298 tym nie ma, co do zasady, miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim

299 zakresie, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. Oceny legalności decyzji

300 ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w

301 postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany

302 jest stan faktyczny jak i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie

303 jej nieważności.

304 W świetle tych uwag za uzasadnione należy uznać stanowisko organu II instancji

305 o braku możliwości przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego w

306 oparciu o nowe zgłoszone przez stronę dowody.

307 Niezależnie od faktu wywiązania się organu z wytycznych zawartych w wiążącym

308 go wyroku sądowym należy wskazać, że organ odwoławczy odniósł się również do

309 innych zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą. W szczególności wskazał na

310 niezasadność zarzutu naruszenia przez Starostę [...] art. 32 ust. 4 pkt 1 i

311 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

312 W ocenie GINB nie doszło do rażącego naruszenia uregulowań miejscowego

313 planu zagospodarowania przestrzennego miasta P., zatwierdzonego uchwałą

314 Rady Miejskiej w P. z dnia [...] kwietnia 1998 r., Nr [...], w szczególności w

315 zakresie ustalonego przeznaczenia terenu czy wysokości zabudowy.

316 Również organ odwoławczy nie stwierdził aby przyjęte rozwiązania projektowe

317 uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego

318 rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z

319 dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

320 budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze. zm.).

321 Stanowisko swoje w tym zakresie organ wyczerpująco uzasadnił.

322 Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że są one niezasadne. Zarzut

323 sformułowany w pkt "a" polega na żądaniu przeprowadzenia oceny zawartości

324 merytorycznej projektu architektoniczno-budowlanego w postępowaniu

325 nieważnościowym. Podobny zarzut postawiony jest w pkt "e". Wobec tego należy

326 przypomnieć, że w postępowaniu tym Wojewoda ani Główny Inspektor Nadzoru

327 Budowlanego nie przeprowadzają oceny merytorycznej projektu. Zarzut naruszenia

328 przepisów postępowania zawarty w pkt "b" (art. 11 i 107 kpa) nie wskazuje jaki istotny

329 wpływ na treść rozstrzygnięcia ma to uchybienie. Wykazanie tego związku jest

330 warunkiem koniecznym skuteczności takiego zarzutu. W zakresie zarzutu ujętego w pkt

331 "f" jednoznacznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym

332 wcześniej wyroku. Nie polega na prawdzie również zarzut z pkt "c". Wbrew twierdzeniu

333 skarżącego organy nie ograniczyły się do badania jedynie ważności decyzji w aspekcie

334 braku udziału skarżącej w postępowaniu, co w sposób oczywisty wynika z treści decyzji

335 organu odwoławczego. Zarzut wymieniony w pkt "h" nie wskazuje na czym ma polegać

336 naruszenie wymienionych w nim przepisów, niemniej należy stwierdzić, że organy

337 badały w aspekcie tych przepisów decyzję Starosty [...] i przedstawiły w tym zakresie przekonywującą argumentację. Podobnie w zakresie zarzutu określonego w pkt "g" przy czym skarżący nie wskazuje z czego wynika obowiązek dostarczenia wymienionego w nim oświadczenia. Również zarzut postawiony w pkt "i" nie zawiera szerszego uzasadnienia w związku z tym trudno określić jakiego stanu faktycznego on dotyczy. Odnosząc się do zarzutu określonego w pkt "d" należy wskazać, że przepisy nie określają minimalnego czasu trwania postępowania i aczkolwiek można mieć wątpliwości co do wnikliwości organu w takim postępowaniu to jednak zarzutu rażącego naruszenia prawa postawić nie można.

338 Nie dopatrując się zatem ze strony Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

339 naruszeń przepisów prawa mogących stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej

340 decyzji, pamiętając, że ocena przez Sąd legalności działań organu następuje w oparciu

341 o materiał zgromadzony w aktach sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

342 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.

343 270) orzeczono o oddaleniu skargi z powodu jej bezzasadności.