Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2012 r., VII SA/Wa 2134/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2012 r., VII SA/Wa 2134/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sądowy Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi K.S. i M.T. - Wspólników "[...]" Sp. c. w [...] na decyzję Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Uzasadnienie

2 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2011r., znak

3 [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca

4 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze

5 zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K.S. i M.T. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011r., znak

6 [...] stwierdzającą nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...]

7 z dnia [...] listopada 1999r. znak: [...] zmieniającej decyzję własną z dnia [...] kwietnia 1999r., nr [...] wydaną [...] Sp. z o.o. w [...] na budowę budynku handlowo-

8 usługowego przy ul. [...] w [...] w zakresie objętym zamiennym

9 projektem budowlanym.

10 Uzasadniając swoje stanowisko Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego

11 wskazał, że związany jest wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu

12 Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa

13 2006/08, w którym Sąd wskazał, że ponownej ocenie poddać należy zgodność

14 przyjętych rozwiązań projektowych z decyzją o warunkach zabudowy i

15 zagospodarowania terenu, także w części dotyczącej usytuowania obiektu

16 budowlanego. Nadto organy winny wykazać, że naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b

17 oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego z uwagi na charakter tego przepisu oraz

18 skutku naruszenia, oraz art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ma

19 charakter rażący. Sąd nakazał też organom dokonać analizy spełnienia drugiej i

20 trzeciej z przesłanek rażącego naruszenia prawa wskazanych przepisów (charakter

21 przepisu, który został naruszony oraz skutków, które wywołuje decyzja).

22 Organ odwoławczy podniósł, że decyzja o pozwoleniu na budowę została

23 poprzedzona wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 1997r., znak: [...],

24 ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy-zabudowy

25 plombowej handlowo-usługowej w obrębie terenu działki nr [...] przy ul. [...] -

26 [...]. Zgodnie z jej ustaleniami, wysokość zabudowy winna być dostosowana do

27 istniejącej sąsiedniej zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy, stanowiąc o

28 konieczności nawiązania ilością kondygnacji do istniejącego budynku,

29 doprecyzowywała w sposób nie budzący wątpliwości interpretacyjnych, że

30 projektowany obiekt może posiadać maksymalnie trzy kondygnacje.

31 Analiza projektu budowlanego wykazała, że przedmiotowy budynek handlowo -

32 usługowy został zaprojektowany, jako obiekt pięciopiętrowy (rys. nr 10 - przekrój B-B i

33 rys. nr 9 - przekrój A-A), co nie spełnia wymogu określonego w decyzji o warunkach

34 zabudowy i zagospodarowania terenu.

35 Odnosząc się zatem do zarzutu odwołania, że "warunki zabudowy nakazały

36 jedynie "dostosować" ilość kondygnacji do sąsiedniej zabudowy, a nie - wybudować

37 budynek o identycznej ilości pięter, organ stwierdził, że jest on bezzasadny.

38 Decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji przewiduje

39 również, iż budynek ma być niepodpiwniczony. Natomiast zatwierdzony badaną

40 decyzją projekt budowlany przewiduje częściowe podpiwniczenie budynku.

41 Wskazane powyżej niezgodności pomiędzy wymogami określonymi w decyzji o

42 warunkach zabudowy, a rozwiązaniami przyjętymi w projekcie budowlanym świadczą

43 o rażącym naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo

44 budowlane. Wywołuje ono bowiem skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do

45 zaakceptowania z punku widzenia prawa, w szczególności zaprojektowanie budynku o

46 dwie kondygnacje wyższego niż to zostało dopuszczone narusza istniejący ład

47 architektoniczny oraz estetykę zabudowy na danym obszarze.

48 Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu

49 przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15 poz. 139 ze zm.) warunki zabudowy i

50 zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na

51 budowę. Organ orzekający o pozwoleniu na budowę, jest zatem bezwzględnie

52 związany warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i

53 zagospodarowania terenu i nie może od tych warunków odstąpić. Ujawnienie

54 odstępstw pomiędzy decyzją udzielającą pozwolenia na budowę i decyzją o

55 warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie charakterystycznych

56 parametrów obiektu budowlanego pozwala uznać, że w sposób istotny i oczywisty

57 odstąpiono od wymogów rozstrzygnięcia w zakresie warunków zabudowy. Skutki

58 analizowanego uchybienia są rażące, bowiem naruszony przepis ma charakter

59 bezwzględnie obowiązujący.

60 Przeniesienie prawa miejscowego do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i

61 zagospodarowania terenu, a nie respektowanie tychże warunków zabudowy w

62 sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, prowadzi do naruszenia przepisów

63 prawa miejscowego, będącego przecież źródłem prawa na obszarze działania

64 organów, które je ustanowiły (por. wyrok NSA z dnia 4.07.2006r., sygn. akt II OSK

65 858/05).

66 Wszelkie unormowania regulujące kwestię zgodności inwestycji z ustaleniami

67 miejscowego planu zagospodarowania terenu lub decyzji o warunkach zabudowy

68 winny być przestrzegane wyjątkowo restrykcyjnie, bowiem gwarantują optymalny ład

69 przestrzenny.

70 Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem tych przepisów

71 zaburza proces racjonalnego gospodarowania, zmierzającego do efektywnego

72 wykorzystania gruntów, a także zakłóca harmonijny rozwój gospodarczy.

73 Ponadto badana decyzja udzielała pozwolenia na budowę przedmiotowego

74 zamierzenia inwestycyjnego na działkach o nr ew. 2551, 2148/2 i 2148/1 w Gorzowie

75 Wlkp.

76 Natomiast decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia

77 1997r., ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu tylko w obrębie działki

78 nr [...] w [...]., która uległa podziałowi w roku 1997 na działki o nr ew.

79 [...] i [...]. Następnie działka nr ew. gr. [...] otrzymała nr ew. [...], natomiast

80 działka o nr ew. [...] otrzymała nr ew. [...]. Działka nr ew. [...] uległa podziałowi

81 na działki o nr ew. gr. [...] (teren niezabudowany) i [...] (pas drogowy).

82 Przewidziany badaną decyzją obiekt budowlany został zaprojektowany zatem

83 także poza obszarem działki nr ew. [...], na działkach [...] i [...], co oznacza, iż

84 w stosunku do działek [...] i [...], udzielono pozwolenia na budowę mimo braku,

85 odnośnie wymienionych działek, wymaganej prawem decyzji o warunkach zabudowy i

86 zagospodarowania terenu.

87 Sąd w wyroku z dnia 12 lutego 2009r, sygn. akt VII SA/Wa 2006/08 wskazał na

88 konieczność oceny rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 32 ust. 4 pkt

89 1 Prawa budowlanego w kontekście znajdującego się w aktach sprawy pisma

90 Naczelnika Wydziału Dróg i Transportu Publicznego Urzędu Miasta [...] z dnia 10 października 2006r., z którego wynika, że w umowie

91 użyczenia zawartej w dniu 21.10.1999r pomiędzy inwestorem, a Zarządem Miasta

92 [...] zaistniała oczywista omyłka dotycząca numeru działki

93 ewidencyjnej - zamiast działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] powinna być

94 wpisana działka nr [...]. ( stanowiąca pas drogowy ).

95 Stosując się do oceny prawnej organ wyjaśnił, że zawarcie umowy użyczenia

96 działki nr [...] (a nie działki nr [...]) powoduje jedynie, że inwestor uzyskał prawo do

97 dysponowania wskazaną nieruchomością.

98 Nie zwalnia to jednak inwestora z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy również dla działki nr 2148.

99 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż dla działki nr [...] na

100 której została zaprojektowana inwestycja inwestor nie uzyskał decyzji o warunkach

101 zabudowy i zagospodarowania terenu.

102 Obowiązki nałożone na inwestora polegające na konieczności wykazania się

103 prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ważną decyzją o

104 warunkach zabudowy mają charakter obligatoryjny.

105 W ocenie organu odwoławczego brak decyzji o warunkach zabudowy dla

106 pozostałych działek świadczy o rażącym naruszeniu art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 35

107 ust. 1 pkt 1 b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, wywołującym skutki

108 społeczno - gospodarcze, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia

109 praworządności z uwagi na bezwzględnie obowiązujący charakter przepisów.

110 Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowana w

111 postępowaniu nadzorczym decyzja Prezydenta Miasta [...]. z dnia [...] listopada 1999r., znak: [...] obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa dlatego należało stwierdzić jej nieważność.

112 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli

113 K.S. i M.T., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji

114 oraz zasądzenie kosztów postępowania.

115 Zaskarżonym decyzjom zarzucili, naruszenie przepisów prawa materialnego i

116 procesowego a mianowicie ;

117 1) art. 156 § 1 pkt 2 i art. 156 § 2 k.p.a.- poprzez zaakceptowanie przez

118 organ odwoławczy stanowiska Wojewody [...] prowadzącego do

119 wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, które to

120 stwierdzenie nieważności tej decyzji jest niezgodne z zasadą trwałości decyzji

121 administracyjnej, jak też - zostało orzeczone w sytuacji, gdy zachodzi przesłanka

122 negatywna do stwierdzania nieważności takiej decyzji w postaci powstania

123 nieodwracalnych skutków prawnych;

124 2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że stwierdzone w decyzji

125 Prezydenta Miasta [...]. z dnia [...] listopada 1999r. naruszenia prawa mają

126 charakter rażący i jako takie mogą stanowić podstawę stwierdzenia nieważności

127 inkryminowanej decyzji;

128 3) art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nie wskazanie w

129 uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na czym konkretnie polega rażące naruszenie

130 prawa i z uwagi na jakie istotne czy doniosłe skutki wadliwości pozwolenia na budowę

131 (w jego zmienionej formie) należy zakwalifikować tę decyzję, jako naruszenie prawa o

132 charakterze tak rażącym, że aż nakazującym wyeliminowanie tej decyzji z obrotu

133 prawnego;

134 4) art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej

135 decyzji w sposób nie uwzględniający słusznego interesu skarżących, jako obywateli

136 działających przy nabyciu przedmiotowej nieruchomości w dobrej wierze i w zaufaniu

137 do prawidłowości rozstrzygnięć właściwych organów administracji, a ponadto - bez

138 rozpoznania wszystkich zarzutów postawionych w odwołaniu, w szczególności zaś

139 zarzutu powstania nieodwracalnych skutków prawnych w postaci nie tylko

140 zrealizowania inwestycji na podstawie kwestionowanego pozwolenia na budowę, ale

141 także - skutecznego przeniesienia własności tej nieruchomości na osoby trzecie,

142 działające w dobrej wierze i chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych

143 oraz wspomnianą zasadą zaufania do organów administracyjnych.

144 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej

145 decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

146 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

147 Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

148 Na wstępie wskazać należy, że sprawa była już przedmiotem kontroli

149 tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 12 lutego 2009r. sygn. akt. VII SA/Wa

150 2006/08, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

151 listopada 2006 r. znak [...], oraz poprzedzającą ją decyzję

152 Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r., stwierdzającą nieważność decyzji

153 Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1999 r., znak: [...].

154 Należy mieć zatem na uwadze zapadły w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu

155 Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2009r. sygn. akt. VII SA/Wa 2006/08

156 oraz przepis art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do

157 dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz

158 organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było

159 przedmiotem zaskarżenia.

160 Z oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku wynika, że ponownej ocenie

161 poddać należy zgodność przyjętych rozwiązań projektowych z decyzją o warunkach

162 zabudowy i zagospodarowania terenu, także w części dotyczącej usytuowania obiektu

163 budowlanego. Nadto organy winny wykazać, że naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b

164 oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego z uwagi na charakter tego przepisu oraz

165 skutku naruszenia, ma charakter rażący.

166 Sąd wskazał na konieczność oceny rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.

167 b oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w kontekście znajdującego się w

168 aktach sprawy pisma Naczelnika Wydziału Dróg i Transportu Publicznego Urzędu

169 Miasta [...] z dnia [...] października 2006r.

170 W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego

171 Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję

172 organu I instancji stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1999r. w zakresie objętym zamiennym projektem

173 budowlanym.

174 Stwierdzając nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...]

175 z dnia [...] listopada 1999r. organy nadzoru obu instancji uznały, iż jest ona obarczona

176 wadą "rażącego naruszenia prawa", a zatem przesłanką umożliwiającą

177 wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego.

178 Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących

179 wątpliwości. Od lat zarówno orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i

180 doktryna prawa jest zgodna, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1

181 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy

182 treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Można zatem stwierdzić, że o

183 rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy decyzja jest ewidentnie

184 sprzeczna z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem, a przy tym

185 naruszenie jest tak ciężkie, że powoduje sankcję nieważności. W sposób rażący

186 może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w

187 bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni

188 prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to

189 skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności,

190 (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt

191 OSK 1134/04, Lex nr 165717).

192 Taka sytuacja występowała w niniejszej sprawie.

193 Zgodzić się należy z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego i Wojewodą

194 [...], iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada

195 1999r. znak: [...], rażąco narusza przepis art. 32 ust. 4 pkt 1

196 i art. 35 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w związku z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

197 Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu

198 przestrzennym, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji,

199 wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Organ orzekający o pozwoleniu na

200 budowę, jest zatem bezwzględnie związany warunkami ustalonymi w decyzji o

201 warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie może od tych warunków

202 odstąpić.

203 W oparciu o art. 35 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo

204 budowlane (z 1994r., Nr 89, poz. 414 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu

205 na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy

206 organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a)

207 miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony

208 środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu

209 terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 2) kompletność projektu

210 budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3)

211 wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

212 Oba wymienione przepisy (art. 35 Pr. bud. i art. 47 o zagospodarowaniu

213 przestrzennym) są czytelne, zrozumiałe i mogą być stosowane w bezpośrednim

214 rozumieniu, nie wymagają bowiem stosowania wykładni prawa, i po zestawieniu treści

215 przepisu z rozstrzygnięciem objętym decyzją ujawnia się pomiędzy nimi oczywista

216 sprzeczność.

217 Kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Prezydenta Miasta

218 [...] z dnia [...] listopada 1999r poprzedzona była decyzją

219 Prezydenta Miasta [...]. z dnia [...] kwietnia 1997r., ustalającą warunki

220 zabudowy i zagospodarowania terenu.

221 Decyzja ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji stanowiła

222 o konieczności nawiązania ilością kondygnacji do istniejącego budynku

223 doprecyzowując w sposób nie budzący wątpliwości, że projektowany obiekt może

224 posiadać maksymalnie trzy kondygnacje.

225 Decyzja o warunkach zabudowy udzielała pozwolenia na budowę jedynie na

226 obszarze działki nr [...], z której po podziałach i nadaniu nowych numerów działek,

227 jedynie działka nr [...] wchodzi w obszar, na którym można było wybudować sporny

228 budynek. Następnie wskazać należy, iż w decyzji o warunkach zabudowy ustalono

229 warunki dla budowy budynku niepodpiwniczonego.

230 Kontrolowaną zaś w postępowaniu nieważnościowym decyzją Prezydenta

231 Miasta [...]. z dnia [...] listopada 1999r. udzielono pozwolenia na budowę

232 obiektu budowlanego pięciopiętrowego, częściowo podpiwniczonego i

233 zaprojektowanego poza obszarem działki objętej decyzją o warunkach zabudowy.

234 Zgodzić należy się z organem nadzoru, że niezgodność pozwolenia na budowę

235 z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie

236 charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego poprzez dodanie dwóch

237 kondygnacji, jego częściowe podpiwniczenie oraz zaprojektowanie obiektu na

238 działkach nieobjętych decyzją o warunkach zabudowy pozwala uznać, że w sposób

239 rażący naruszono art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego

240 w związku z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

241 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny decyzji

242 Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 1999r. w kontekście

243 znajdującego się w aktach sprawy pisma Naczelnika Wydziału Dróg i Transportu

244 Publicznego Urzędu Miasta [...] z dnia [...] października 2006r.

245 Mianowicie organ stwierdził, że zawarcie umowy użyczenia działki nr [...] -

246 stanowiącej pas drogowy (zamiast omyłkowo wpisanej działki nr [...]) powoduje

247 jedynie, że inwestor uzyskał prawo do dysponowania wskazaną nieruchomością.

248 Nie zwalnia to jednak inwestora z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach

249 zabudowy również dla działki nr [...], na której zamierza budować kwestionowaną

250 inwestycję.

251 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił kwalifikowane

252 naruszenie prawa przez pryzmat charakteru ocenianego przepisu oraz skutków, które

253 wywołuje decyzja obarczona wadą.

254 Zgodzić należy się z organem, iż niezgodności pomiędzy wymogami

255 określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, a rozwiązaniami przyjętymi w projekcie

256 budowlanym wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania

257 z punku widzenia prawa, w szczególności zaprojektowanie budynku o dwie

258 kondygnacje wyższego niż to zostało dopuszczone narusza istniejący ład

259 architektoniczny oraz estetykę zabudowy na danym obszarze.

260 Sąd podziela także stanowisko organu, iż wszelkie unormowania regulujące

261 kwestię zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania

262 terenu lub decyzji o warunkach zabudowy winny być przestrzegane wyjątkowo

263 restrykcyjnie, bowiem gwarantują optymalny ład przestrzenny.

264 Natomiast nie respektowanie warunków zabudowy w sprawie o udzielenie

265 pozwolenia na budowę prowadzi do naruszenia przepisów prawa miejscowego,

266 będącego źródłem prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły.

267 Powyższe prowadzi do konkluzji, że kontrolowaną decyzję wydano z rażącym

268 naruszeniem prawa, tj. art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b w zw. z art. 47

269 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co z kolei stanowi podstawę stwierdzenia

270 jej nieważności.

271 Niezasadny jest zarzut skarżących dotyczący możliwości wyeliminowania

272 decyzji wobec zaistnienia przesłanki negatywnej do stwierdzania nieważności w

273 postaci powstania nieodwracalnych skutków prawnych.

274 Wbrew zarzutom skarżących nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego

275 zrealizowanie inwestycji oraz zbycie nieruchomości w trakcie toczącego się

276 postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności.

277 Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych oraz oświadczenie sprzedającego

278 o zgodności budowy z decyzją o pozwoleniu na budowę nie mogą sanować

279 niezgodności z przepisami prawa budowlanego.

280 Przepisy prawa budowlanego chronią nie tylko inwestorów, bądź aktualnych

281 właścicieli nieruchomości, nawet jeśli inwestorami nie byli, lecz wszystkich

282 uczestników procesu budowlanego.

283 Nie można się również zgodzić z zarzutem skarżących dotyczącym braku

284 wyczerpującego uzasadnienia przez organ swojej decyzji, w tym w szczególności

285 wyjaśnienia na czym rażące naruszenie prawa polega.

286 Organ szczegółowo uzasadnił rażące naruszenie prawa, dokonując oceny

287 charakteru przepisu oraz skutku naruszenia.

288 W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.