Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2012 r., VII SA/Wa 212/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2012 r., VII SA/Wa 212/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2012 r. sprawy ze skargi K. C.-K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r., nr 496/11 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej K. C.-K. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]

3 Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7

4 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po

5 rozpatrzeniu odwołania M. M. – Z. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i

6 udzielającej K. C.-K. pozwolenia na przebudowę i nadbudowę

7 budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr ewid. [...] z obrębu

8 [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...] - uchylił w całości

9 zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ

10 pierwszej instancji.

11 Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

12 Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] zatwierdzono

13 projekt budowlany i udzielono K. C.-K. pozwolenia na przebudowę i

14 nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...].

15 Odwołanie od wskazanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011

16 r. nr [...] wniosła M. M.-Z. - właścicielka nieruchomości przy ul.

17 [...] w [...]. W ocenie odwołującej się przedmiotowa nadbudowa

18 spowoduje ograniczenie doświetlenia i zacienienie jej budynku od strony południowej.

19 Ponadto wniosła zastrzeżenie co do budowy komina w nadbudowanej części budynku,

20 który znajdując się w jej ocenie w bliskiej odległości od jej działki, a w szczególności od

21 okien w południowej części budynku, w przypadku przerobienia go w trakcie budowy lub

22 w przyszłości na komin odprowadzający spaliny z kominka, pieca będzie stanowił

23 zagrożenie pożarowe oraz powodował zadymienie jej posesji.

24 Rozpoznając sprawę Wojewoda [...] powołał art. 35 ust 1 Prawa

25 budowlanego, stwierdzając następnie, że analiza projektu przebudowy i nadbudowy

26 przedmiotowego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] prowadzi do

27 wniosku, że przedłożony projekt jest niezgodny z § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały Nr

28 [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. w

29 sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - część I (Dz. Urz. Woj. [...], z 2008 r., Nr [...], poz. [...]).

30 Powołując się na wskazany przepis ustalający wskaźniki parkingowe dia

31 budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, domów jednorodzinnych i pomieszczeń mieszkalnych - tj. nie mniej niż 1 miejsce parkingowe na mieszkanie, nie mniej jednak niż

32 1 miejsce parkingowe na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań organ podkreślił, że

33 planowana powierzchnia użytkowa (mieszkalna) budynku przy ul. [...] w

34 dzielnicy [...] wynosić ma 174,81 m2 podczas, gdy na działce nr

35 ewid. [...] z obrębu [...], znajdują się tylko 2 miejsca parkingowe (jedno w garażu

36 podziemnym i jedno na podjeździe do garażu).

37 Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, oznacza, że jedno miejsce

38 parkingowe przypada na 87,405 m2, a winno przypadać na maksymalnie 60 m2

39 powierzchni użytkowej mieszkania.

40 Wywodził, że organ pierwszej instancji niezasadnie zatwierdził projekt budowlany

41 dotyczący pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego

42 jednorodzinnego położonego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...]

43 w dzielnicy [...], z uwagi na wskazaną niezgodność projektu z

44 miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowym działaniem w

45 takiej sytuacji, w ocenie organu winno być wezwanie inwestora, w trybie art. 35 ust. 3

46 Prawa budowlanego do doprowadzenia przedłożonego projektu do zgodności z

47 miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

48 W konkluzji organ stwierdził, że zaskarżona decyzja Prezydenta [...]

49 zapadła z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa, poprzez ich niewłaściwe

50 zastosowanie, art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowania oraz §

51 16 ust. 8 pkt 5 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia

52 [...] października 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania

53 przestrzennego rejonu [...]- część I, poprzez jego błędną wykładnię.

54 Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. do

55 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła K. C.-

56 K. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, mające wpływ na jej treść rażące naruszenie

57 następujących przepisów:

58 I. przepisów prawa materialnego, tj.

59 1. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że projekt budowlany

60 zatwierdzony decyzją Prezydenta [...] nr [...] jest niegodny z

61 uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia

62 [...].10.2008r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania

63 przestrzennego rejonu [...]— część I,

64 2. § 16 ust. 8 pkt. 5 uchwały Nr [...] Rady Miasta [...]

65 z dnia [...].10.2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - część I poprzez uznanie, że z § 16 ust. 8 pkt. 5 miejscowego planu wynika, jakoby jedno miejsce parkingowe powinno

66 przypadać na maksymalnie 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania,

67 3. art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego

68 nienależyte zastosowanie i dokonanie rozszerzającej interpretacji uchwały Nr

69 [...] Rady Miasta [...] z dnia [...].10.2008 r. w

70 sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

71 rejonu [...] — część I, w sposób niedopuszczalny i prowadzący do

72 ograniczenia prawa własności skarżącej,

73 II. przepisów postępowania, tj.

74 1. art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy

75 podjęcia wszelkich kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego

76 sprawy oraz do podjęcia rozstrzygnięcia, jak również zebrania w sposób

77 wyczerpujący materiału sprawy i wnikliwego jego rozpatrzenia, w szczególności

78 poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii radcy prawnego K. P.,

79 art. 10 kpa poprzez nie zapewnienie skarżącej czynnego udziału w każdym

80 stadium postępowania oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącej przed

81 wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych

82 żądań.

83 Wniosła o:

84 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

85 zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów

86 zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

87 W uzasadnieniu skargi skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, jakoby

88 jedno miejsce garażowe powinno przypadać na każde rozpoczęte 60 m2 powierzchni

89 użytkowej mieszkań.Za nieprawidłowe uznała skarżąca oparcie się organu o znajdującą

90 się w aktach sprawy opinię radcy prawnego K. P. Wywodziła, że literalna

91 analiza definicji wskaźników miejsc parkingowych prowadzi do całkowicie odmiennych

92 wniosków, a Rada [...] w treści § 16 ust. 8 pkt. 5 na pewno nie wprowadziła

93 do Uchwały i nie posługuje się pojęciem "każde rozpoczęte" w odniesieniu do metrów

94 kwadratowych powierzchni użytkowej.

95 Co więcej, jak dalej skarżąca podkreślała, uchwała z całą pewnością nie

96 wprowadza zasady, zgodnie z którą rzekomo "do 60m2 wymagane jest 1 miejsce

97 parkingowe, powyżej 60 do 120 m2 dwa miejsca, natomiast powyżej 120 m2 3 miejsca

98 itd.".

99 Zdaniem skarżącej nie można przeprowadzić operacji takiej jak organ II instancji,

100 Który podzielił powierzchnię użytkową domu przez liczbę miejsc parkingowych

101 wskazanych w projekcie budowlanym. W wyniku powyższego, organ II instancji błędnie

102 przyjął, że 1 miejsce parkingowe w niniejszym stanie faktycznym przypada na 87,405 m2,

103 co rzekomo narusza treść Uchwały.

104 Jak stwierdziła skarżąca, powyższa interpretacja została dokonana w oderwaniu

105 od treści § 16 ust. 8 pkt. 5 Uchwały. Jej zdaniem prawidłowa wykładnia treści tego

106 przepisu, zarówno językowa, jak i celowościowa, pozwala ustalić, iż Rada [...] wprowadziła w § 16 ust. 8 pkt. 5 Uchwały Nr [...] dwie zasady.

107 Pierwszą, zgodnie z którą na każde mieszkanie w budynkach mieszkaniowych

108 wielorodzinnych, domach jednorodzinnych i pomieszczeniach mieszkalnych ma

109 przypadać nie mniej niż 1 miejsce parkingowe. Dla spełnienia się tej zasady nie ma

110 znaczenia powierzchnia mieszkania, domu jednorodzinnego i pomieszczenia

111 mieszkalnego — liczy się tylko ilość mieszkań. Zgodnie z tą zasadą, nawet jeśli

112 mieszkanie liczy mniej niż 60 m2, to i tak musi zostać zapewnione dla niego jedno

113 miejsce parkingowe. Drugą, która koryguje pierwszą zasadę w zależności od

114 "powierzchni użytkowej mieszkań", a zgodnie z którą miejsc parkingowych ma być "..., nie

115 mniej jednak niż 1 miejsce parkingowe na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań".

116 Zdaniem skarżącej, chcąc ustalić, ile miejsc parkingowych musi zostać zapewnionych

117 zgodnie z drugą zasadą, należy odpowiedzieć na pytanie: ile razy zawiera się 60 (m2) w

118 powierzchni użytkowej danego mieszkania (wyrażonej również w m2). Jej zdaniem taki

119 wzór matematyczny wprowadziła do przedmiotowej Uchwały Rada [...].

120 Podkreślała, że w analizowanym przepisie chodzi o pełne 60 m2, gdyż w Uchwale

121 wskazano, że "na 60 m2" przypada jedno miejsce, a nie na jakąś część z 60 m2. Takie

122 rozumienie przepisu § 16 ust. 8 pkt. 5) Uchwały jest zgodne zdaniem skarżącej, nie tylko

123 z literalnym (a przy okazji matematycznym) jego brzmieniem. Przedstawione rozumienie

124 przepisu, jak dalej wywodziła jest zgodne również z celowościową jego wykładnią,

125 którego celem było dążenie Rady [...]do zapewnienia odpowiedniej ilości

126 miejsc parkingowych, przy założeniu, że na 60 m2 mieszkania powinno przypadać jedno

127 miejsce parkingowe. Zasada racjonalnej legislacji zmusza do uznania, iż Rada [...] uchwaliła minimalny wskaźnik parkingowy dla lokali mieszkalnych

128 zwiększający się o 60 m2 powierzchni użytkowej, a nie widełkowe przedziały powierzchni

129 jak jej zdaniem sugeruje to organ II instancji. Gdyby przyjąć rozumienie treści § 16 ust. 8

130 pkt. 5 Uchwały uznane przez organ II instancji, to zdaniem skarżącej, zwiększenie

131 powierzchni użytkowej już o 1 m2 (np. zwiększenie powierzchni użytkowej mieszkania z 60m2 do 61 m2) musiałoby spowodować konieczność zapewnienia kolejnego miejsca

132 parkingowego na terenie własnej działki. Byłoby to oczywiście nieracjonalne, a to

133 dlatego, iż dodatkowy 1 m powierzchni użytkowej nie powoduje praktycznie żadnych

134 zmian w zapotrzebowaniu na miejsca parkingowe.

135 Z uwagi na powyższe, zdaniem skarżącej wskaźnik miejsc parkingowych do

136 zapewnienia na własnej działce został osiągnięty, albowiem powierzchnia 60 m2 zawiera

137 się tylko dwa razy w docelowej powierzchni użytkowej mieszkania po przebudowie i

138 nadbudowie (czyli w powierzchni użytkowej 174,81 m2), w wyniku czego projekt

139 budowlany oraz zatwierdzająca go decyzja nr [...] są zgodne z zapisami miejscowego

140 planu. Natomiast fakt pominięcia powyższych okoliczności przez organ II instancji

141 stanowi w ocenie skarżącej o oczywistym naruszeniu przepisów planu miejscowego, a w

142 konsekwencji art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

143 Następnie skarżąca wskazując na treść art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i

144 zagospodarowaniu przestrzennym stwierdziła, że jest uprawniona do zagospodarowania

145 terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z zapisami miejscowego planu. Wywodziła,

146 powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że norma ta powoduje, że

147 interpretacja zapisów miejscowych planów nie może być interpretowana rozszerzająco,

148 ale w sposób uwzględniający słuszny interes właścicielski.

149 Jej zdaniem organ II instancji w zaskarżonej decyzji, wbrew powyższemu

150 obowiązkowi, dokonał rozszerzającej interpretacji zapisów planu miejscowego,

151 prowadzącej do ograniczenia praw właścicielskich przysługujących skarżącej, czym

152 naruszył powołany art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

153 Ponadto skarżąca podkreślała, że organ II instancji wbrew przepisom procedury

154 administracyjnej w żadnym wypadku nie dążył do podjęcia wszelkich czynności

155 niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, uwzględniając słuszny interes

156 skarżącej, jak również nie zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału

157 dowodowego.

158 Za niedopuszczalne uznała występowanie o interpretację prawa, jak to miało

159 miejsce w tym przypadku, a to dlatego, iż interpretacja przepisów prawa miejscowego nie

160 należy do kompetencji radcy prawnego zatrudnionego w [...] Urzędzie

161 Wojewódzkim, lecz jest kompetencją własną organu. Wywodziła także, że w sytuacji, w

162 której profesjonalny pełnomocnik skarżącej przedstawia diametralnie inną opinię prawna,

163 opierając się na literalnej oraz systemowej wykładni przepisów miejscowego planu, organ

164 II instancji, gdyby zamierzał dokładnie wyjaśnić stan faktyczny oraz rozpatrzyć materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie poprzestałby tylko na stwierdzeniu, że "nie

165 podziela wykładni" przepisów planu miejscowego pełnomocnika skarżącej.

166 Skarżąca podkreśliła także, że organ odstępując od zawiadomiona jej o

167 zakończeniu postępowania wyjaśniającego uniemożliwił jej odniesienie się do

168 nieprawidłowych założeń organu oraz wykładni przepisów Uchwały już na etapie

169 prowadzonego przed nim postępowania. Fakt pozbawienia jej tego uprawnienia w ocenie

170 skarżącej stanowi o oczywistym naruszeniu przez organ art. 10 k.p.a.

171 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację

172 zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

173 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

174 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

175 administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują

176 wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w

177 świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod

178 względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o

179 kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod

180 względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś

181 według kryteriów słuszności.

182 Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, iż

183 przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym jej

184 uchylenie.

185 Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...]

186 listopada 2011 r. uchylająca w całości decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]

187 lutego 2011 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca K.

188 C. – K. pozwolenia na przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego

189 przy ul. [...] w [...].

190 Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowi przepis art. 35 ust. 1

191 Prawa budowlanego w związku z § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały nr [...] Rady

192 Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie uchwalenia

193 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - część I

194 (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2008 r. Nr [...], poz. [...]).

195 Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu

196 na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu

197 zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i

198 zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami

199 ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych

200 uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o

201 udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie

202 środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

203 Natomiast stosownie do brzmienia § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały nr [...]

204 Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. - dla budynków

205 mieszkaniowych wielorodzinnych, domów jednorodzinnych i pomieszczeń mieszkalnych

206 ustala się następujące wskaźniki parkingowe: nie mniej niż 1 miejsce parkingowe na

207 mieszkanie, nie mniej jednak niż 1 miejsce parkingowe na 60 m2 powierzchni użytkowej

208 mieszkań.

209 Z dokonanej przez organ odwoławczy wykładni powołanego wyżej przepisu

210 ustalającego wskaźniki parkingowe wynika, że 1 miejsce parkingowe musi przypadać na

211 każde rozpoczęte 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań. Organ uznał bowiem, że w

212 , realiacji niniejszej sprawy skoro planowana powierzchnia użytkowa budynku przy ul.

213 [...] w [...] wynosić ma 174,81 m2 a na działce znajdują się tylko 2

214 miejsca parkingowe, to wówczas 1 miejsce parkingowe przypada na 87,405 m2 a winno

215 przypadać na maksymalnie 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania.

216 W ocenie Sądu dokonana przez organ wykładnia powołanego przepisu jest

217 błędna.

218 Z literalnego brzmienia powołanego przepisu wynika, że zasadą jest, iż na

219 mieszkanie przypadać ma 1 miejsce parkingowe. Przy czym zasada ta ulega modyfikacji

220 w sytuacji, gdy powierzchnia użytkowa mieszkania stanowi wielokrotność 60 m2 .

221 Wówczas bowiem jak to, w ocenie Sądu wynika z brzmienia przepisu - na każde pełne

222 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania winno przydać co najmniej 1 miejsce

223 parkingowe.

224 Należy również zauważyć, że stanowisko organu, jakoby 1 miejsce parkingowe

225 miało przypadać na każde rozpoczęte 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkań nie daje

226 się obronić również z punktu widzenia celu powołanego przepisu, którym było dążenie

227 Rady [...] do zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych przy

228 założeniu, że na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania konieczne jest zapewnienie 1

229 miejsca parkingowego. Zapotrzebowanie na miejsce parkingowe przy powyższym założeniu Rady nie ulega zmianie dopóty, dopóki powierzchnia użytkowa mieszkania nie

230 zwiększy się o kolejne 60 m2.

231 Przeprowadzona przez organ interpretacja nie daje się również pogodzić z

232 zakazem dokonywania rozszerzającej interpretacji zapisów miejscowych planów

233 zagospodarowania przestrzennego, które w praktyce ograniczają prawo własności

234 nieruchomości (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt VII

235 SA/Wa 1666/08, LEX nr 569171, wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 2 lutego 2006 r. II OSK 490/05, LEX

236 nr 196696).

237 Reasumując stwierdzić należy, że mylne zrozumienie przez organ odwoławczy

238 treści przepisu § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r. ustalającego wskaźniki parkingowe dla

239 budynków mieszkaniowych wielorodzinnych, domów jednorodzinnych i pomieszczeń

240 mieszkalnych doprowadziło do błędnego przyjęcia, że projekt budowlany zatwierdzony

241 decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] jest niezgodny z

242 ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a konsekwencji do

243 uchylenia powołanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2011 r.

244 Zważyć również należy, że postępowanie odwoławcze przed Wojewodą

245 [...] zainicjowane zostało odwołaniem od decyzji Prezydenta [...] z

246 dnia [...] lutego 2011 r. wniesionym przez M. M.-Z. właścicielkę

247 nieruchomości sąsiadującej z budynkiem objętym pozwoleniem na przebudowę i

248 nadbudowę. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się w

249 żaden sposób do zarzutów podniesionych w odwołaniu naruszając tym samym normę

250 art. 107 § 3 K.p.a. W judykaturze panuje bowiem zgodny pogląd, że obowiązkiem organu

251 rozstrzygającego sprawę - w ramach uzasadnienia podjętej decyzji - jest ustosunkowanie

252 się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się

253 postępowania. Powinien przy tym poddać rozwadze podnoszone przez stronę w czasie

254 postępowania argumenty, odnieść je do norm wynikających z obowiązujących przepisów

255 prawa i wskazać na powody takiego, a nie innego zastosowania tych przepisów (por.

256 wyrok WSA z dnia 9 listopada 2006 r.,sygn. akt III SA/Wa 1914/06, LEX nr 328551).

257 Zaskarżona decyzja wymogów tych nie spełnia, i to również w kontekście

258 argumentacji podnoszonej nie tylko przez stronę odwołującą się, lecz także w toku

259 postępowania odwoławczego przez inwestora rzeczonego zamierzenia inwestycyjnego

260 w zakresie interpretacji § 16 ust. 8 pkt. 5 uchwały nr [...] Rady Miasta

261 [...] z dnia [...] października 2008 r.

262 Funkcją uzasadnienia jest przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie

263 wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygniecie, to, że przyczyną tego są istotne

264 powody. Nie może spełnić wymagań wynikających z art. 8 k.p.a. organ administracji,

265 który nie ustosunkowuje się do twierdzeń strony uważanych

266 przez nią za istotne dla sposobu załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia

267 20 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 198/10, LEX nr 674298).

268 Wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył także zasadę czynnego udziału stron

269 w postępowaniu poprzez zaniechanie określonego w art. 10 § 1 k.p.a. obowiązku

270 poinformowania stron o zakończeniu postępowania dowodowego i w konsekwencji o

271 możliwości wypowiedzenia się co do okoliczności wskazanych w tym artykule. Możliwość

272 wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji jest dla stron ostatnią szansą na

273 przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska. W realiach niniejszej sprawy

274 odstąpienie od wskazanego obowiązku uniemożliwiło skarżącej odniesienie się do

275 przyjętych przez organ założeń stanowiących podstawę do uchylenia zaskarżonej

276 decyzji.

277 Reasumując należy stwierdzić, iż Wojewoda [...] naruszył również

278 przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

279 Nie można się natomiast zgodzić z zarzutem skarżącej o niedopuszczalnym

280 powołaniu się przez organ na opinię radcy prawnego zatrudnionego w [...]

281 Urzędzie Wojewódzkim w sytuacji gdy interpretacja przepisów prawa miejscowego jest

282 kompetencją własną organu. Stosownie bowiem do art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23

283 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2009 r.,

284 Nr 31, poz. 206 z późn. zm.) wojewoda wykonuje zadania przy pomocy urzędu

285 wojewódzkiego oraz organów rządowej administracji zespolonej w województwie.

286 Powyższe oznacza, że prowadząc postępowania korzysta z pomocy [...]

287 Urzędu Wojewódzkiego w [...] oraz jego pracowników, co znajduje umocowanie

288 we wskazanych przepisach prawa.

289 Rozpoznając ponownie sprawę organ dokona; wykładni § 16 ust. 8 pkt 5 uchwały

290 nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2008 r.,

291 biorąc pod uwagę wskazane wyżej stanowisko Sądu, przeprowadzi postępowanie

292 administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w k.p.a., odniesie się do

293 wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu i stanowiskach stron, a wydane

294 rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa.

295 Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt

296 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

297 administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia.

298 Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a. O

299 kosztach Sąd postanowił w myśl art. 200 p.p.s.a.