Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2012 r., VII SA/Wa 1918/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2012 r., VII SA/Wa 1918/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Z. W. kwotę 572 (pięćset siedemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 ; r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]od decyzji Wojewody [...]z dnia [...]marca 2012 r. ([...]) stwierdzającej - na wniosek Z. W. - nieważność decyzji Starosty [...]z dnia [...]października 2001 r. (nr [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] pozwolenia na budowę pawilonu handlowego spożywczego wraz z drogami wewnętrznych, parkingami, wyjazdami i wjazdami oraz przyłączami na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...], przy ul. [...] w [...]- uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji.

3 Organ wskazał, że rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności ma obowiązek zbadać czy pochodzi on od podmiotu posiadającego przymiot strony. Podkreślił, że postępowanie nieważnościowe jest nowym postępowaniem, obowiązkiem organu jest zatem na nowo ustalić krąg stron.

4 Następnie przytoczył art. 28 kpa i wyjaśnił, że o tym czy podmiot posiada przymiot strony decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają określone prawa i obowiązki. Powołując się na orzecznictwo, wyjaśnił pojęcie interesu prawnego.

5 Organ wskazał, że Z. W. jest właścicielem działki nr ew. [...]bezpośrednio graniczącej z działką inwestycyjną, co jednak nie przesądza o posiadaniu przymiotu strony. Przytoczył art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717), zgodnie z którym działką budowlaną jest nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych. Podał, że z planu zagospodarowania działki inwestycyjnej wynika, że odległość między elewacją bez otworów okiennych i drzwiowych, a działką skarżącego wynosi kilkadziesiąt centymetrów. Powierzchnia działki nr ew. [...] wynosi [...] a to - w ocenie organu - uniemożliwia realizację na niej obiektów budowlanych, zatem nie można było uznać, że jest to działka budowlana. Nie ma możliwości zaprojektowania na niej choćby miejsca parkingowego z i zachowaniem warunków technicznych.

6 Wobec powyższego organ stwierdził, że nie było podstaw do weryfikacji usytuowania ww. inwestycji w stosunku do działki nr ew. [...], w tym pod kątem § 12, § 19 ust. 2, § 271 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia i 14 grudnia 1994 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 140).

7 Organ podkreślił, że to na podmiocie żądającym wszczęcia postępowania spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację w rozumieniu art. 28 kpa. Z. W. nie wykazał istnienia interesu prawnego, a podnoszona okoliczność realizacji inwestycji niezgodnie z projektem nie ma wpływu na niniejszą decyzję, bowiem kompetentnym do jej rozstrzygnięcia jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego.

8 Inwestycja nie wpłynie ujemnie na możliwość zagospodarowania nieruchomości skarżącego.

9 W związku z powyższym organ stwierdził, że skoro Wojewoda [...]wszczął i prowadził postępowanie na wniosek podmiotu nie będącego stroną, to należało uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie organu I instancji.

10 Skargę na powyższą decyzję wniósł Z. W., zarzucając naruszenie art. 28 kpa przez odmowę przyznania mu przymiotu strony i podnosząc, że zawsze był traktowany jako strona tak w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu przed Wojewodą [...]o stwierdzenie nieważności.

11 Skarżący stwierdził, że posiada status strony w rozumieniu art 28 kpa., gdyż jest właścicielem nie tylko działki nr [...], ale rówież przyległych do niej działek nr [...] i [...] tworzących integralną całość jego posesji i bezpośrednio graniczących z działkami inwestycyjnymi. Nie zgodził się z argumentacją, że na działce nr [...] nie ma możliwości realizacji obiektów budowlanych, czy parkingu, gdyż chodzi tu o prawo własności o charakterze bezwzględnym.

12 Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

13 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

15 Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym

16 postępowaniu zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

17 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa.

18 Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...]czerwca 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Wojewody [...]z dnia [...]marca 2012 r. stwierdzającą, na wniosek Z. W., nieważność decyzji Starosty [...]z dnia [...]października 2001 r. udzielającej pozwolenia na budowę ww. pawilonu handlowego i umorzył postępowanie organu I instancji przyjmując, że wnioskodawca nie posiada legitymacji do kwestionowania ww. decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym.

19 W świetle powołanych na wstępie kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 157 § 2 kpa w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

20 Zasadna była argumentacja przedstawiona w zaskarżonej decyzji co do tego, że rzeczą organu w pierwszej kolejności - w każdym stadium postępowania - jest ustalenie czy osoba składająca wniosek o stwierdzenie nieważności jest uprawniona do jego złożenia. Ustalenie braku interesu prawnego wnioskodawcy powoduje bowiem niedopuszczalność rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w tym przedmiocie.

21 Podkreślić jednak trzeba, że wprawdzie sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji jest formalnie sprawą nową, lecz faktycznie stanowi swoistą kontynuację postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym (vide uchwała składu siedmiu sędziów SN z 14 czerwca 1991 r. sygn. akt III AZP 2/91, publ. OSNCP 1992, nr 1, poz. 3). Nie ma zatem uzasadnionych powodów, aby w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji pozbawiać praw strony osoby, które prawa te posiadały w postępowaniu zwyczajnym, przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Co do zasady stroną postępowania nieważnościowego, a zatem również podmiotem uprawnionym do żądania jego wszczęcia, będzie osoba, które była uznana za stronę w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji w postępowaniu zwykłym. Co do zasady, bowiem nie można przyjmować a priori, że podmioty, które nie występowały w postępowaniu zwykłym, nie mają interesu prawnego w występowaniu o stwierdzenie nieważności, czy też podmioty, które były stronami postępowania zwykłego przymiotu strony nie utraciły w skutek zmiany okoliczności faktycznych sprawy.

22 Ostatnia z opisanych sytuacji nie miała jednak miejsca w rozpatrywanej sprawie. Z. W. był bowiem uznany za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją

23 Starosty [...]z dnia [...]października 2001 r., której stwierdzenia nieważności domaga się obecnie.

24 Zdaniem Sądu, nie było również podstaw do weryfikacji i odmowy przyznania skarżącemu statusu strony na etapie niniejszego postępowania.

25 Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że w postępowaniu nieważnościowym, tak jak w postępowaniu o udzielenie pozwolenia budowlanego, o tym kto ma przymiot strony rozstrzygają przepisy ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 ust. 2 tej ustawy - stanowiącym regulację lex specialis w stosunku do art. 28 kpa - stronami są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Chodzi przy tym o wszelkie przepisy - co wymaga podkreślenia, obowiązujące w dacie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji - które wymuszają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Będą to więc zarówno przepisy techniczno-budowlane, jak i przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego czy ochrony środowiska (por. NSA wyrok z 22 stycznia 2008 r" II OSK 1892/06).

26 Jak wynika z akt sprawy skarżący nadal pozostaje właścicielem, nie tylko działki nr ew. [...], wobec której brak przymiotu działki budowlanej upatrywał organ odwoławczy, ale również działek [...] i [...] bezpośrednio graniczących ze sporną inwestycją stanowiących jedną całość posesji Z. W.. W konsekwencji, nawet przy założeniu, że działka nr [...] nie jest działką budowlaną w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - okoliczność ta nie mogła przesądzać, jak przyjął organ II instancji, o pozbawieniu skarżącego statusu strony, który ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości (prowadzenia prawidłowej gospodarki) wywodził z nieprawidłowości w posadowieniu spornego obiektu. Stanowisko to skarżący sprecyzował w skardze wskazując na naruszenie § 12 pkt 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r. Nr 15, po

27 i. 140 ze zm.).

28 W świetle przedstawionej argumentacji rzeczą organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu.

29 W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ppsa orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku.

30 O kosztach rozstrzygnięto nam podstawie art. 200 ww. ustawy.