Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2011 r., VII SA/Wa 1729/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2011 r., VII SA/Wa 1729/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy w sprawie ze skargi T. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Uzasadnienie

2 Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego –t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm. (dalej: kpa), po rozpatrzeniu wniosków T. C. i F. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę drogi ekspresowej w korytarzu rezerwowanym pod autostradę [...] na odcinku P. od węzła "K." - do węzła "P." (długości ok. 15 km) wraz z odcinkiem drogi ekspresowej długości ok. 5 km łączącej węzeł "L." z węzłem "M." i węzłem "Ma." wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej znajdujących się w pasie drogowym oraz poza pasem drogowym - etap II - węzeł "Ma." - węzeł "L." - węzeł "P." - obiekty budowlane kategorii XXV i XXVIII oraz nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, w części nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, a w pozostałej części odmawiającej stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wojewody [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

3 W uzasadnieniu ww. decyzji organ stwierdził, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane -Dz. U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. (dalej: Prawo budowlane), obowiązującego na dzień wydania ww. decyzji Wojewody [...], roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie wprowadzają w tym względzie żadnych zmian, w związku z czym organ nadając decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę rygor natychmiastowej wykonalności rażąco naruszył art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, co uzasadniło stwierdzenie nieważności decyzji w tej części.

4 Uzasadniając odmowę stwierdzenia nieważności ww. decyzji w pozostałej części organ wskazał, że w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 ze zm.), czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Ponadto GINB podniósł, że inwestycja jest zgodna z:

5 - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...], znak: [...], o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji: budowa drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] (P.) - odcinek: węzeł "L." (z węzłem) - węzeł "P." (z węzłem) - wraz z przebudową infrastruktury technicznej,

6 - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację dla inwestycji pn. budowa drogi ekspresowej [...] od węzła "L." do węzła "Ma." w [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej - odcinek węzeł "M." - węzeł "Ma.", utrzymaną w mocy decyzją Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...],

7 - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację dla inwestycji pn. budowa drogi ekspresowej [...] od węzła "L." do węzła "Ma." w [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej - odcinek węzeł "L." - ul. P.,

8 - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację dla inwestycji pn. budowa drogi ekspresowej [...] od węzła "L." do węzła "Ma." w [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej - odcinek węzeł "M." - ul. P.

9 Organ zauważył również, że powyższe przedsięwzięcie spełnia warunki określone w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej [...] (P.) od węzła "L." do węzła "P." wraz z odcinkiem drogi ekspresowej [...] ([...]) od węzła "L." do węzła "M." w W.

10 W ocenie GINB, weryfikowana w niniejszym postępowaniu decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], znak: [...], nie narusza w sposób rażący innych przepisów prawa, została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto, decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna.

11 Odnosząc się do zarzutów wnioskodawców GINB wskazał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], znak: [...], wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 721 ze zm. (zwaną dalej: "specustawą"). Zgodnie z art. 24 ust. 1 "specustawy", według stanu na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 19 czerwca 2008 r. wojewoda wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę drogi na zasadach i w trybie przepisów Prawa budowlanego z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału. Natomiast stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958), która weszła w życie z dniem 10 września 2008 r. do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ww. ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. GINB wskazał, że błędne jest stanowisko wnioskodawców zarzucających weryfikowanej decyzji wydanie jej bez podstawy prawnej z uwagi na zmianę "specustawy". Z akt sprawy wynika bowiem, że wnioskiem z dnia 19 czerwca 2008 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, w związku z czym zasadne było zastosowanie przez organ przepisów "specustawy" obowiązujących do dnia 10 września 2008 r.

12 Nawiązując się do zarzutu skarżących, którzy twierdzą, że zaprojektowane na nieruchomościach oznaczonych jako działki nr [...] i [...] obręb nr [...] dzielnica [...] zbiorniki retencyjne nie mieszczą się w definicji drogi określonej w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z dnia 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) GINB wyjaśnił, że zbiorniki retencyjne stanowią element systemu odwodnienia drogi, a w związku z tym należą do urządzeń związanych funkcjonalnie z drogą, stanowiących wspólnie z drogą całość techniczno - użytkową. Wskazał również, że konieczność wybudowania zbiorników retencyjnych, między innymi na działce nr [...] obrębu [...], wynika z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia.

13 Powyższa decyzja GINB z dnia [...] lipca 2010 r. została zaskarżona przez T. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

14 Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 6; art. 7, art. 77, § 1 kpa poprzez niewłaściwe przyjęcie daty wszczęcia postępowania w sprawie inwestycji. Jak wskazała dzień 20 czerwca 2008 r. jest dniem wszczęcia postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę tego odcinka drogi, natomiast sprawa budowy tego konkretnego odcinka drogi została wszczęta wnioskiem generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wydanie decyzji lokalizacyjnej i w dniu [...] kwietnia 2006 r. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] zatwierdził lokalizację ww. odcinka P.

15 Z uwagi na powyższe skarżąca wskazała, że dniem wszczęcia sprawy budowy drogi ekspresowej jest dzień 25 kwietnia 2006 r., tj. dzień wydania decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego - budowy drogi ekspresowej. W rezultacie niniejsza sprawa podlega rygorowi prawnemu, wynikającemu z przepisów "specustawy" w wersji obowiązującej sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 października 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 220, poz.1601) oraz kolejnymi nowelizacjami. W ocenie skarżącej powoduje to, że stosując przepisy dotychczasowe, stosuje się również przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia października 2006 r., który to przepis odsyła do stosowania ustawy w jej pierwotnym brzmieniu. Zdaniem skarżącej konsekwencją takiego stwierdzenia jest ustalenie, że decyzja o lokalizacji inwestycji wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w wersji sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 października 2006 r., co w związku z treścią art. 45 tekstu pierwotnego "specustawy" powoduje, że podstawą do wydania decyzji dotyczącej spornej inwestycji mogły być jedynie przepisy Prawa budowlanego. Tym samym art. 24, ust. 1 "specustawy" był przepisem niewłaściwym w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a decyzja dotknięta jest wadą nieważności.

16 Ponadto skarżąca zarzuciła organowi, że niewłaściwie ocenił stan faktyczny twierdząc, iż zbiorniki retencyjne stanowią element systemu odwodnienia drogi, a w związku z tym należą do urządzeń związanych funkcjonalnie z drogą, stanowiąc wspólnie z drogą całość technicznie - użytkową. Zbiorniki retencyjne są budowlami, co wynika z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a zatem nie są w żadnym wypadku elementami pasa drogowego. Fakt, że zostały wymienione w decyzji lokalizacyjnej w liniach rozgraniczających inwestycję nie oznacza, że w stosunku do zbiorników retencyjnych (zdefiniowanych jako budowle) można zastosować przepisy "specustawy", albowiem wojewoda może wydawać pozwolenia jedynie na budowę drogi krajowej.

17 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

19 Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

20 Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

21 Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

22 Na wstępie należy stwierdzić, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1074 ze zm. (dalej: kpa). Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W rezultacie stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym.

23 Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] jest zgodna z prawem, ponieważ weryfikowana w trybie nadzorczym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], znak: [...] nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 kpa.

24 Powyższą decyzją Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę drogi ekspresowej w korytarzu rezerwowanym pod autostradę [...] na odcinku P. od węzła "K." - do węzła "P." (długości ok. 15 km) wraz z odcinkiem drogi ekspresowej długości ok. 5 km łączącej węzeł "L." z węzłem "M." i węzłem "Ma." wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej znajdujących się w pasie drogowym oraz poza pasem drogowym - etap II - węzeł "Ma." - węzeł "L." - węzeł "P." - obiekty budowlane kategorii XXV i XXVIII oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Z akt postępowania wynika, że inwestor złożył właściwy wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 ze zm.). Ponadto zatwierdzony projekt jest zgodny z:

25 - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...], znak: [...], o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji: budowa drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] (P.) - odcinek: węzeł "L." (z węzłem) - węzeł "P." (z węzłem) - wraz z przebudową infrastruktury technicznej,

26 - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację dla inwestycji pn. budowa drogi ekspresowej [...] od węzła "L." do węzła "Ma." w [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej - odcinek węzeł "M." - węzeł "Ma.", utrzymaną w mocy decyzją Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...],

27 - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację dla inwestycji pn. budowa drogi ekspresowej [...]od węzła "L." do węzła "Ma." w [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej - odcinek węzeł "L." - ul. P.,

28 - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację dla inwestycji pn. budowa drogi ekspresowej [...] od węzła "L." do węzła "Ma." w [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej - odcinek węzeł "M." - ul. P.,

29 - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...], określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej [...] (P.) od węzła "L." do węzła "P." wraz z odcinkiem drogi ekspresowej [...] ([...]) od węzła "L." do węzła "Ma." w W.

30 W rezultacie Wojewoda [...] miał podstawy do wydania decyzji zatwierdzającej budowę przedmiotowej inwestycji drogowej i w tym zakresie Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się istnienia kwalifikowanych wad powodujących, że decyzja tego organu [...] października 2008 r. Nr [...], znak: [...] jest nieważna.

31 Odnosząc się do podstawowego i obszernie opisanego zarzutu skargi wskazującego na zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej do wydania ww. decyzji Wojewody [...] Sąd uznał, że jest on całkowicie chybiony, zaś argumentacja skarżącej wynika z niezrozumienia obowiązujących przepisów prawa, w tym także tzw. przepisów intertemporalnych.

32 Przede wszystkim należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącej, postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę drogi ekspresowej w korytarzu rezerwowanym pod autostradę [...] na odcinku P. od węzła "K." - do węzła "P." (długości ok. 15 km) wraz z odcinkiem drogi ekspresowej długości ok. 5 km łączącej węzeł "L." z węzłem "M." i węzłem "Ma." wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej znajdujących się w pasie drogowym oraz poza pasem drogowym - etap II - węzeł "Ma." - węzeł "L." - węzeł "P." - obiekty budowlane kategorii XXV i XXVIII zostało wszczęte wnioskiem złożonym w dniu 19 czerwca 2008 r. W rezultacie zastosowanie w niniejszej sprawie miały przepisy "specustawy" w brzmieniu ustalonym nowelizacją z dnia 18 października 2006 r. (Dz. U. Nr 220, poz. 1601 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 43 ust. 1 "specustawy" decyzje o ustaleniu lokalizacji drogi, decyzje o pozwoleniu na budowę drogi oraz inne decyzje wydane na podstawie niniejszej ustawy pozostają w mocy. Natomiast z treści art. 45 "specustawy" w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania o pozwolenie na budowę ww. inwestycji jej obowiązywanie przedłużone zostało do dnia 31 grudnia 2013 r. stosownie do treści art. 1 pkt 25 nowelizacji z dnia 18 października 2006 r.

33 W związku z powyższym w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 24 ust. 1 "specustawy" w brzmieniu ustalonym nowelizacją z dnia 18 października 2006 r. (Dz. U. Nr 220, poz. 1601 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o pozwoleniu na budowę drogi oraz na przebudowę istniejących urządzeń infrastruktury technicznej na zasadach i w trybie przepisów Prawa budowlanego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału.

34 Decyzja Wojewody [...] została wprawdzie wydana w dniu [...] października 2008 r. tj. pod wejściu w życie nowelizacji "specustawy" z dnia 25 lipca 2008 r. (Dz. U. Nr 154, poz. 958), jednakże nie ma to wpływu na ocenę, że właściwą podstawą prawną w niniejszej sprawie był art. 24 ust. 1 "specustawy" w brzmieniu dokonanym nowelizacją z dnia 18 października 2006 r., ponieważ zgodnie z art. 6 nowelizacji z dnia 25 lipca 2008 r. do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie tej ustawy zastosowanie miały przepisy dotychczasowe (tj. obowiązujące po nowelizacji z dnia 18 października 2006 r.)

35 Nawiązując do argumentacji T. C. obszernie rozwiniętej w skardze i dokonanej przez nią interpretacji przepisów przejściowych należy stwierdzić, że zastosowanie jednego przepisu intertemporalnego nie powoduje automatycznego zastosowania kolejnych przepisów przejściowych i niejako stopniowe "odesłanie" do zastosowania wersji pierwotnej nowelizowanego wielokrotnie aktu, jak to usiłuje wywieść skarżąca. Przepis intertemporalny ma za zadanie rozstrzygnąć, które z przepisów ustawy mają zastosowanie do rozstrzygnięcia określonej sprawy w sytuacji dokonywanej nowelizacji i zmiany obowiązujących przepisów. Zastosowanie przepisu przejściowego obowiązującego w dacie rozstrzygania o sprawie nie powoduje jednak odesłania do kolejnego przepisu tego rodzaju w ustawie, która powinna znaleźć zastosowanie. Takie rozumienie charakteru przepisów przejściowych powodowałoby, że byłyby one wzajemnie sprzecznie i w praktyce zawsze odsyłałyby do zastosowania wersji pierwotnej nowelizowanego kilkakrotnie aktu. Takiej argumentacji skarżącej nie sposób podzielić.

36 Nie można podzielić zarzutu skarżącej dotyczącego objęcia zakresem orzekania przez Wojewodę [...] zbiorników retencyjnych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), do której odsyła art. 1 "specustawy", określający jej zakres przedmiotowy, droga stanowi budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie zbiorniki retencyjne stanowią niezbędny element projektowanej inwestycji drogowej i służą wyłącznie realizacji tej inwestycji, jako element systemu odwodnienia drogi. W rezultacie objęcie ich zakresem orzekania w decyzji Wojewody [...] wydanej w trybie "specustawy" było uzasadnione, tym bardziej, że konieczność wybudowania tych zbiorników wynikała z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W tym kontekście bez znaczenia prawnego pozostają wywody skarżącej dotyczące zakwalifikowania zbiorników retencyjnych do kategorii "budowli" w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, gdyż nie zmienia to konkluzji, iż jako część projektowanej inwestycji drogowej należą one do urządzeń związanych funkcjonalnie z drogą, i stanowiących wspólnie z drogą całość techniczno - użytkową.

37 Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], znak: [...], gdyż decyzja ta nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. To z kolei powoduje, że Sad, stosując kryterium legalności, skargę oddalił.

38 W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.