Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2013 r., VII SA/Wa 1542/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2013 r., VII SA/Wa 1542/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej W. delegowanego do Prokuratury Okręgowej w W. sprawy ze skargi [...] Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [....] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [....] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję , II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [....] Spółka Komandytowo - Akcyjna z siedzibą w [...] kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Prezydent [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] stycznia 2008 r.

3 zatwierdził projekt budowlany i udzielił "[...][...]" Sp. z o.o. w K.

4 pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami

5 wewnętrznymi, podpiwniczeniem, garażem podziemnym oraz wjazdem na posesję na

6 terenie działek o nr ew. [...] i [...]przy ul. R. w W..

7 Odwołania od tej decyzji złożyli B. W., D. P. oraz

8 I. B.. Po rozpatrzeniu odwołań Wojewoda [...] decyzją wydaną

9 w dniu [...] października 2008 r. umorzył postępowanie odwoławcze - uznając, iż mimo,

10 że odwołujący się są właścicielami działek sąsiadujących z terenem inwestycji, nie

11 mogą być uznani za strony postępowania, gdyż obszar oddziaływania inwestycji

12 zamyka się w granicach działek inwestora.

13 Wobec tego brak jest po stronie odwołujących się przymiotu strony co powoduje , że

14 pozbawieni są oni legitymacji procesowej do wnoszenia odwołań.

15 Decyzja ta była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w

16 Warszawie. Wyrokiem z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2124/08

17 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu Sąd

18 podniósł, że Wojewoda [...] nie ocenił w sposób właściwy, czy odwołujący się

19 posiadają, czy tez nie, przymiot strony dla skutecznego prawnie zainicjowania

20 postępowania odwoławczego.

21 Nie ocenił czy działki odwołujących się znajdują się w obszarze oddziaływania

22 spornej inwestycji, czy też położone są poza jego zasięgiem, nie uzasadnił też w jaki

23 sposób inwestycja będzie wpływała w przyszłości na zagospodarowanie działek

24 skarżących.

25 Ponownie rozpatrując odwołania D. P., B. W. i I.B. Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] kwietnia 2012 r. na podst. art. 138 § 1 pkt. 2 kpa uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. w całości i w tym zakresie umorzył postępowanie.

26 W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż na etapie postępowania

27 odwoławczego uzyskał informację, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

28 wyrokiem z dnia 9 października 2009 r. w sprawie sygn. akt IV SA/WA 760/09 uchylił

29 decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2006

30 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2005 r.

31 o warunkach zabudowy a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6

32 października 2011 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1252/10 oddalił skargę kasacyjną od

33 wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. Wobec uzyskanej informacji

34 Wojewoda [...] wezwał inwestora do przedłożenia decyzji o warunkach

35 zabudowy dla planowanej inwestycji. Mimo upływu określonego w wezwaniu terminu,

36 inwestor decyzji nie przedstawił. Wobec tego organ odwoławczy uznał, że wniosek o

37 pozwolenie na budowę na etapie postępowania odwoławczego utracił kompletność.

38 Brak jest zatem wniosku mogącego skutecznie inicjować postępowanie, wobec czego

39 nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygniecie jej co do istoty.

40 Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

41 Warszawie wniosła spółka z o.o. [...][...][...][...] w K..

42 Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 7

43 w zw. z art. 6 Konstytucji RP oraz art. 7, art. 12, art. 77, art. 107 § 3 i art. 138 kpa.

44 W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie

45 podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

46 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

47 Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

48 administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują

49 działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając

50 prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich

51 wykładni. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego

52 należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem

53 materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podst. art. 145 § 1 pkt 1

54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami

55 administracyjnymi , sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia

56 przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w

57 postępowaniu administracyjnym. Natomiast na podst. art. 145 § 1 pkt 2 ww. ustawy sąd

58 stwierdza nieważność aktu administracyjnego, jeżeli zachodzą przesłanki określone w

59 art. 156 § kpa.

60 W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły, wobec czego

61 należy uznać, iż skarga jest zasadna.

62 W pierwszej kolejności należy podnieść, że kontrolowana przez Sąd decyzja

63 Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. została wydana po wyroku

64 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2009 r.

65 uchylającym decyzję tego organu z dnia [...] października 2008 r. umarzającą

66 postępowanie odwoławcze po uznaniu, iż wnoszący odwołanie od decyzji wydanej w

67 przedmiocie pozwolenia na budowę nie mają przymiotu strony koniecznego dla

68 wszczęcia postępowania odwoławczego.

69 Zgodnie z art. 153wyżej powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed

70 sądami administracyjnymi ocena prawna i wytyczne sądu co do dalszego postępowania

71 wyrażone w orzeczeniu, wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub

72 bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

73 W powołanym wyroku Sąd wskazał, że obowiązkiem organu jest ocena czy

74 odwołującym się przysługuje przymiot strony - konieczny dla wniesienia środka

75 zaskarżenia, bowiem badanie dopuszczalności odwołania w tym ustalenie czy zostało

76 ono wniesione przez legitymowany podmiot - stronę postępowania - jest obowiązkiem

77 organu.

78 W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji organ nawet jednym zdaniem nie wykazał,

79 że wykonał wytyczne Sądu. Nie dokonał w żadnej mierze ustaleń i ocen co do

80 przymiotu strony - osób odwołujących się. Podał jedynie, że w związku z wyrokiem

81 Sądu z dnia 16 lipca 2009 r. uchylającym wcześniej wydaną decyzję został

82 zobowiązany do ponownego rozpatrzenia odwołań złożonych przez I. B., D. P. i B. W.. Takie lakoniczne stwierdzenie nie

83 wypełnia obowiązku organu wynikającego z art. 153 ww. ustawy, a sądowi

84 rozpoznającemu sprawę nie pozwala na właściwe skontrolowanie oceny organu

85 odwoławczego.

86 W tym miejscu należy ponadto podkreślić, że zasadą wynikającą z art. 138 kpa

87 są kompetencje merytoryczne do rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją organu I

88 instancji, przy czym ten organ rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę

89 administracyjną rozstrzygniętą decyzją organu I instancji w oparciu o stan prawny i

90 faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Tylko w ograniczonym

91 zakresie organ odwoławczy ma kompetencje kasacyjne, bowiem stanowią one wyjątek

92 od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i dlatego nie mogą one podlegać

93 wykładni rozszerzającej.

94 Podstawą prawną, objętej skarga decyzji, jest przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Na

95 podstawie tego przepisu organ odwoławczy jest uprawniony do wydania decyzji., w

96 której uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w pierwszej instancji. Z redakcji

97 tego przepisu wynika, że wydanie decyzji przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 2 kpa,

98 ograniczone jest kryterium umorzenia postępowania I instancji, a zatem dotyczy on

99 przypadków, gdy postępowanie było bezprzedmiotowe. W przypadku gdy nie wystąpi

100 przesłanka bezprzedmiotowości postępowania przed organem I instancji, organ

101 odwoławczy jest władny sprawę rozpatrzeć merytorycznie, chyba że są podstawy do

102 kasacji decyzji z przekazaniem sprawy do ponownego jej rozpatrzenia przez organ I

103 instancji.

104 Przesłanka bezprzedmiotowości wystąpi, gdy brak było podstaw prawnych do

105 merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do

106 rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, bądź postępowania

107 prowadzonego przed organem I instancji. W tym miejscu należy za wyrokiem NSA z

108 dnia 8 sierpnia 1995 r. sygn. akt SA/Wr 96/95 powtórzyć, że organ odwoławczy może

109 umorzyć postępowanie co do istoty sprawy tylko wówczas, gdy w wyniku rozpoznania

110 odwołania uchylił decyzję I instancji i stwierdził, że postępowanie przed tym organem

111 jest bezprzedmiotowe.

112 Taka sytuacja w ocenie Sądu nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie -

113 bowiem w dacie złożenia wniosku, który skutecznie wszczął postępowanie w

114 przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, a także w dacie wydania przez

115 organ I instancji decyzji rozstrzygającej sprawę, funkcjonowała w obrocie prawnym

116 ostateczna decyzja o warunkach zabudowy wydana dla przedmiotowej inwestycji.

117 Rozpoznając sprawę ponownie organ zobowiązany będzie uwzględnić powyższe

118 uwagi Sądu.

119 Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w

120 Warszawie na podst. art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -

121 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.