Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2013 r., VII SA/Wa 1312/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2013 r., VII SA/Wa 1312/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2013 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Uzasadnienie

2 Sygnatura akt VII SA/Wa 1312/13

UZASADNIENIE

3 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r.

4 Znak: [...] - działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu

5 postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -

6 Dz.U. z 2013, poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania B.

7 Z., uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...]

8 października 2012 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia, na

9 wniosek B. Z., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia

10 [...] marca 2011 r., odmawiającej uchylenia we wznowionym na wniosek B.

11 Z. postępowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r.,

12 Nr [...]., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. J.

13 pozwolenia na budowę budynku usługowego - tartaku wraz z infrastrukturą

14 techniczną na działkach nr ew. [...] i [...], obr. [...], gmina [...] i

15 stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., znak:

16 [...].

17 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia

18 faktyczne i prawne:

19 Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r., odmówił

20 stwierdzenia, na wniosek B. Z., nieważności decyzji Starosty

21 [...]z dnia [...] marca 2011 r., odmawiającej uchylenia we wznowionym na

22 wniosek B. Z. postępowaniu decyzji Starosty [...] z dnia

23 [...] sierpnia 2005 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej

24 J. J. pozwolenia na budowę budynku usługowego - tartaku wraz z

25 infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...] i [...], obr. [...], gmina

26 [...].

27 Od ww. rozstrzygnięcia odwołanie wniósł B. Z.

28 Rozpoznając sprawę po rozpatrzeniu ww. odwołania i zapoznaniu się z

29 materiałem dowodowym sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego

30 przypomniał istotę postępowania nieważnościowego. Podkreślił, że o rażącym (a nie

31 jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew

32 nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim

33 przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym

34 przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą

35 rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z

36 treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą.

37 Decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., została wydana we

38 wznowionym na wniosek B. Z., w oparciu o przesłankę z art. 145 §

39 1 pkt 4 k.p.a. postępowaniu. Jako podstawę prawną decyzji Starosta [...]

40 wskazał art. 146 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 104 k.p.a. Natomiast jako uzasadnienie

41 podjętego rozstrzygnięcia organ powiatowy podniósł, że decyzja Starosty

42 [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., stała się prawomocna z dniem 13 września

43 2005 r. w związku z czym wobec zawartego w art. 146 § 1 k.p.a. uregulowania

44 (upływ 5 lat od dnia doręczenia decyzji) należało odmówić jej uchylenia.

45 Organ zacytował treść art. 145 § 1 pkt 4, 149 § 2 oraz 151 § 1 i 2 k.p.a. i

46 przypomniał, że stosownie do treści art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn

47 określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub

48 ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1

49 pkt 3 - 8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji

50 upłynęło pięć lat.

51 Oceniając decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., organ

52 zwrócił uwagę, że podana przez organ powiatowy podstawa prawna — art. 146 § 1

53 pkt 1 k.p.a. jest nieprawidłowa. Ustawa - Kodeks postępowania administracyjnego

54 nigdy nie zawierała takiego przepisu. Podstawą prawną tej decyzji nie może być

55 również art. 146 § 1 k.p.a. określający terminy, których upływ wyklucza możliwości

56 uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu, bowiem jak wskazano powyżej

57 wznowione postępowanie winno zakończyć się jedną z decyzji przewidzianych w art.

58 151 k.p.a. Niemniej jednak w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

59 powyższa nieprawidłowość nie oznacza, że decyzja Starosty [...] z dnia [...]

60 marca 2011 r. została wydana bez podstawy prawnej.

61 Biorąc pod uwagę treść uzasadnienia tej decyzji, w szczególności powołanie

62 się przez organ powiatowy na upływ określonego w art. 146 § 1 k.p.a. terminu,

63 stwierdzić należy, że podstawą prawną wydania tej decyzji był art. 151 § 2 k.p.a.

64 Organ wskazał, że przepis ten został przez organ powiatowy w sposób rażący naruszony poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Z treści tego przepisu wynika

65 bowiem w sposób jednoznaczny, że znajduje on zastosowanie jedynie w sytuacji,

66 gdy organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania stwierdzi, że w sprawie

67 zaistniała przesłanka wznowienia, a ponadto upłynął określony w art. 146 k.p.a.

68 termin lub organ ustalił, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść

69 wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Sentencja

70 rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. winna zawierać

71 stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazanie okoliczności, z

72 powodu których brak jest możliwości uchylenia decyzji.

73 Przepis art. 151 § 2 k.p.a. pozostaje w związku z art. 149 § 2 nakładającym na

74 organ prowadzący wznowione postępowanie obowiązek przeprowadzenia

75 postępowania co do przyczyn wznowienia. Natomiast analiza treści decyzji Starosty

76 [...] z dnia [...] marca 2011 r. potwierdza, że organ powiatowy odmawiając

77 uchylenia własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r., nie przeprowadził jakiegokolwiek

78 postępowania wyjaśniającego odnośnie zaistnienia w sprawie przesłanki, w oparciu o

79 którą nastąpiło wznowienie postępowania — tj. czy B. Z. został jako

80 strona pozbawiony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie

81 pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

82 Z uwagi na powyższe brak było podstaw do powoływania się na upływ

83 przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. pięcioletniego terminu w sytuacji, gdy organ

84 stopnia podstawowego nie ustalił, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiła przesłanka

85 wznowienia postępowania. Upływ tego terminu może być bowiem wzięty pod uwagę

86 jedynie w przypadku, gdy organ stwierdzi zaistnienie w sprawie przesłanki

87 wznowienia.

88 Organ dodał także, że obowiązek poczynienia stosownych ustaleń odnośnie

89 ewentualnego posiadania przez B. Z. przymiotu strony w

90 postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ww. inwestycji wynika z treści

91 prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia

92 23 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1360/09.

93 W świetle powyższego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że

94 decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., została wydana z rażącym

95 naruszeniem art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. Oczywistość naruszenia tych

96 przepisów nie budzi w okolicznościach niniejszej sprawy wątpliwości, a ponadto

97 naruszenie to wywołuje skutki społeczno — gospodarcze niemożliwe do

98 zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Starosta [...]

99 wydając decyzję o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...]sierpnia 2005 r., z powodu upływu 5 lat działając w sposób sprzeczny z przepisami

100 prawa, uchylił się w istocie od oceny zasadności zgłoszonych przez B.

101 Z. żądań. Działania takiego rodzaju są nie do pogodzenia z wyrażoną w art.

102 6 k.p.a. zasadą praworządności, jedną z naczelnych zasad postępowania

103 administracyjnego.

104 Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że

105 weryfikowana w niniejszym postępowaniu decyzja Starosty [...] z dnia [...]

106 marca 2011 r. nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, została

107 wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie

108 dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzja ta nie

109 zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, w razie jej wykonania nie

110 wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale

111 niewykonalna.

112 Reasumując, zasadnym - w ocenie organu - było uchylenie decyzji Wojewody

113 [...] z dnia [...] października 2012 r. i orzeczenie o stwierdzeniu

114 nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., jako wydanej z

115 rażącym naruszeniem art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a.

116 J. J. złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru

117 Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

118 w Warszawie.

119 Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

120 - art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego

121 poprzez przyjęcie, że B. Z. przysługuje przymiot strony

122 postępowania;

123 - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Starosta [...] w Z.

124 przy wydawaniu decyzji z dnia [...] marca 2011 r. dopuścił się rażącego naruszenia

125 prawa;

126 - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału

127 dowodowego w zakresie okoliczności, o których mowa wyżej.

128 W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że nieruchomość B.

129 Z. nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, którego

130 postępowanie dotyczy, a więc nie jest on stroną postępowania. Konsekwencją tego

131 jest to, że nie może on skutecznie występować do organu administracji budowlanej z

132 żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę.

133 Obowiązkiem GINB było sprawdzenie legitymacji procesowej B. Z.

134 czemu uchybiono i prowadzono postępowanie w odniesieniu do osoby nie będącej

135 stroną postępowania i w stosunku do niej wydano decyzję, a więc dopuszczono się

136 naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

137 Skarżący zarzucił także, że organ odwoławczy uznając, że doszło do

138 rażącego naruszenia art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. nie wykazał jakie skutki

139 społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania wywołuje decyzja Starosty

140 [...] co uzasadnia twierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z

141 naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.

142 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty

143 zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

144 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

145 Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu albowiem zaskarżona

146 decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

147 Zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań

148 jakim jest postępowanie nieważnościowe. Trafnie przypomniał organ, że zadaniem

149 organu prowadzącego takie postępowanie jest ocena decyzji pod kątem

150 kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej

151 lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych

152 przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jednocześnie zarówno w doktrynie jak i

153 w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że stwierdzenie nieważności

154 decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art.

155 16 k.p.a. Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej

156 może nastąpić li tylko w sytuacji gdy organ ponad wszelką wątpliwość ustali, iż

157 decyzja taka dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy

158 czym przesłanki te wymienione są enumeratywnie i nie podlegają wykładni

159 rozszerzającej. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne

160 rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu

161 przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego.

162 W niniejszej sprawie organ uznał, że kontrolowana przez niego decyzja

163 Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r. została wydana z rażącym

164 naruszeniem art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a.

165 Prawidłowo organ przypomniał, że w doktrynie i orzecznictwie

166 sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa można

167 mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter

168 przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli

169 skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji

170 wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane,

171 ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja

172 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r.

173 sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680).

174 Wbrew zarzutom skargi słusznie organ odwoławczy ocenił, że naruszenie

175 prawa miało charakter rażący, a to uzasadniało konieczność stwierdzenia

176 nieważności decyzji z dnia [...] marca 2011 r.

177 Decyzja ta również została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym -

178 wznowieniowym. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 146 § 1 pkt 1 k.p.a., a

179 decyzją tą Starosta odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r.

180 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. J. pozwolenia na

181 budowę budynku usługowego - tartaku wraz z infrastruktura techniczną na działkach o nr ew. [...] i [...] w gminie [...].

182 W tym miejscu należy przypomnieć, że wznowienie postępowania jest

183 instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i

184 rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli

185 postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z

186 kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1

187 I 145a i b § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania może zostać

188 wszczęte z urzędu lub na wniosek strony z tym, że jeśli chodzi o przyczynę określoną

189 w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Złożenie

190 wniosku wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się

191 załatwieniem sprawy rozstrzygnięciem przewidzianym w art. 149 k.p.a. A zatem

192 obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest w

193 pierwszej kolejności - w ramach badania czy spełnia on warunki formalne - ocena

194 czy podmiot żądający wznowienia powołuje się na przesłanki określone w art. 145 §

195 1 i 145a lub b k.p.a. oraz czy wniosek został złożony w terminie określonym w art.

196 148 k.p.a. W przypadku uznania, że spełnione zostały ww. przesłanki wydaje

197 postanowienie określone w art. 149 § 2 k.p.a. (o wznowieniu postępowania

198 administracyjnego).

199 B. Z. jako przesłankę wznowienia postępowania podał art. 145 §

200 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że nie brał udziału bez własnej winy w postępowaniu

201 zakończonym decyzją udzielającą pozwolenia na budowę.

202 A zatem obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek jest w pierwszej

203 kolejności, po wznowieniu postępowania, ustalenie, czy wnioskodawcy przysługiwał

204 przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Wymaga w tym

205 miejscu podkreślenia, że na konieczność ustalenia tej okoliczności wskazał także

206 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 23 listopada

207 2009 r. w sprawie II SA/Kr 1360/09 uchylił kontrolowaną wówczas decyzję jak i

208 poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia tego

209 rozstrzygnięcia wynika, że Sąd nie podzielił stanowiska organów orzekających w

210 sprawie. Jako przedwczesne Sąd wojewódzki uznał twierdzenie organów, że

211 nieruchomość stanowiąca własność B. Z. nie znajduje się w

212 obszarze oddziaływania inwestycji J. J. Oceną tą i wskazaniami związany

213 był organ administracji ponownie rozpoznający sprawę. Zgodnie bowiem z treścią art.

214 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

215 administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i

216 wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w wyroku sądu wiążą w

217 sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie (...) było przedmiotem zaskarżenia.

218 Ustalenie, że B. Z. posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28

219 ust. 2 Prawa budowlanego oraz że został pominięty w postępowaniu zakończonym

220 wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. skutkuje koniecznością wydania przez

221 organ decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., chyba że organ stwierdzi

222 zaistnienie przesłanki negatywnej wymienionej w art. 146 § 1 lub 2 k.p.a. Ten ostatni

223 przepis jest jasny w swej treści: organ nie może uchylić decyzji kończącej wznowione

224 postępowanie nawet jeśli stwierdzi, że zachodzą okoliczności wymienione w art. 145

225 § 1 lub 145a lub b k.p.a. jeśli zaistnieje któraś z przesłanek w nim wymienionych. A

226 zatem skoro ustawodawca w art. 146 § 1 wskazał, że "nie uchyla się decyzji" to

227 znaczy, że w pierwszej kolejności organ musi przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, które doprowadzi do stwierdzenia, że ostateczna decyzja kończąca wznowione postępowanie jest wadliwa w rozumieniu art. 145 § 1 i należałoby ją

228 wyeliminować z obrotu prawnego. W takim bowiem wypadku organ ma obowiązek -

229 zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić decyzję i wydać nową

230 rozstrzygającą o istocie sprawy. Dopiero takie ustalenie uprawnia organ, a wręcz

231 nakłada obowiązek zbadania czy nie upłynął materialnoprawnym termin wskazany w

232 art. 146 § 1 (lub przesłanka, o której mowa w § 2 omaw. przepisu). W przypadku

233 stwierdzenia zaistnienia tej okoliczności organ winien wydać rozstrzygnięcie, mocą

234 której stwierdzi, że ostateczna decyzja została wydana z naruszeniem prawa lecz

235 odmawia jej uchylenia z uwagi na zaistnienie okoliczności wymienione w § 1 art. 146

236 k.p.a. Pominięcie takiej procedury i wydanie decyzji w oparciu o art. 146 § 1 pkt 1

237 k.p.a. oznacza, że decyzja została wydana z naruszeniem tego przepisu. Rację ma

238 przy tym organ, że po pierwsze: Kodeks postępowania administracyjnego nie

239 zawiera (i nigdy nie zawierał) jednostki redakcyjnej - art. 146 § 1 pkt 1 k.p.a., która

240 została wskazana jako podstawa prawna rozstrzygnięcia, po drugie: przepis ten

241 (nawet przy przyjęciu, że intencją organu było wskazanie na art. 146 § 1 na co

242 wskazywałoby uzasadnienie tego rozstrzygnięcia) nie może stanowić podstawy

243 prawnej decyzji. Organ winien bowiem - kończąc postępowanie wznowieniowe

244 wydać jedną z decyzji wymienionych w art. 151 § 1 lub 2 k.p.a.

245 Idąc dalej: nawet gdyby - tak jak to uczynił organ odwoławczy - uznać, że

246 podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. to i tak -

247 jak trafnie wskazał organ - Starosta [...] w sposób rażący naruszył ten przepis.

248 Nie ulega bowiem wątpliwości, że wydanie tej decyzji nie zostało poprzedzone

249 zbadaniem przez organ czy została spełniona wskazana przez B.

250 Z. przesłanka do wznowienia postępowania, to jest czy jako strona nie brał

251 bez własnej winy udziału w postępowaniu. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że w tym

252 zakresie decyzja narusza także art. 153 p.p.s.a., jako że organ nie dostosował się do

253 wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z

254 dnia 23 listopada 2009 r. prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego

255 ocenił, że naruszenie prawa przez Starostę [...] miało charakter rażący.

256 Rację ma wprawdzie skarżący, iż organ nie ocenił czy decyzja uznana za

257 nieważną wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania

258 jednakże Sąd uznał, że powyższe naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. pozostaje bez

259 wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wprawdzie zarówno decyzja wydana w oparciu o

260 art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (w przypadku ustalenia, że B. Z. nie

261 przysługuje przymiot strony a zatem, że nie zaistniała przesłanka, o której mowa w

262 art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) jak i wydana w oparciu o art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1

263 k.p.a. nie prowadzą do uchylenia ostatecznej decyzji jednakże skutki prawne obu

264 tych rozstrzygnięć są odmienne. W pierwszym przypadku organ uznaje, że

265 B. Z. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu

266 zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r., druga natomiast decyzja

267 może być wydana jedynie w przypadku ustalenia, że taki przymiot mu przysługiwał.

268 Tym samym nie ulega wątpliwości, że skutki społeczno - gospodarcze nieważnej

269 decyzji są nie do pogodzenia z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a.

270 Oceniając pozostałe zarzuty skarżącego wskazać należy, że nie znajdują one

271 usprawiedliwionych podstaw. Decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu żadną

272 miarą - wbrew twierdzeniom skarżącego - nie wskazywała, że B.

273 Z. przysługuje przymiot strony, a co za tym idzie nie narusza art. 28 ust. 2

274 Prawa budowlanego. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał jedynie na

275 niezbadanie tej kwestii przez Starostę [...] wydającego decyzję [...] marca

276 2011 r.

277 Po wtóre nie ulega wątpliwości, że wobec upływu terminów określonych w art.

278 146 § 1 k.p.a. ustalenie przez organ - Starostę [...], na którym będzie

279 spoczywał obowiązek ponownego rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania

280 że B. Z. przysługiwał przymiot strony i że został pominięty w

281 postępowaniu zwyczajnym nie może skutkować uchyleniem decyzji z dnia [...]

282 sierpnia 2005 r. Nie oznacza to jednak, że organ zwolniony będzie od

283 przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie czy zaistniała

284 przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie ze wskazaniami zawartymi

285 w ww. wyroku Sądu.

286 Konkludując zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że

287 decyzja z dnia [...] marca 2011 r. dotknięta jest wadą nieważności albowiem została

288 wydana z rażącym naruszeniem prawa, z tym że w ocenie Sądu organ w ten

289 kwalifikowany sposób naruszył art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 i 149 § 2 k.p.a.

290 i art. 153 p.p.s.a. poprzez wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji

291 ostatecznej bez uprzedniego zbadania czy zaistniała przesłanka wznowieniowa

292 określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

293 W tym stanie rzeczy należało uznać, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia

294 w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich

295 naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć

296 wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

297 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

298 - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.