Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 1215/05

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 1215/05

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi W. i K. I. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę skargę oddala.

Uzasadnienie

2 Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., Prezydent m. O. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. J. i G. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego, według projektu powtarzalnego "[...]", na terenie działki nr ew. [...] położonej w O. w rejonie ul. [...].

3 Od decyzji tej odwołanie (z uzupełnieniem) złożyli W. i K. l., podnosząc, że projektowany budynek zacieni ich działkę i budynek, narażając na niewygody w zamieszkiwaniu.

4 Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a w uzasadnieniu podał, że pozwolenie jest zgodne z warunkami planu zagospodarowania przestrzennego części miasta O. - rejon "B." na podstawie Uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia [...] listopada 2004 r., [...]. Teren, na którym znajduje się działka inwestora, położony jest w obszarze oznaczonym symbolem [...] MNU jako teren budownictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem funkcji handlowo-usługowej. Takie przeznaczenie nieruchomości umożliwia jej projektowaną zabudowę. Pozwolenie i projekt pozostają w zgodzie z przepisami prawa budowlanego, a o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone zostały konkretne przepisy lub normy obowiązujące w budownictwie. W tym zaś przypadku naruszenia takiego organy nie stwierdziły. Projektowany budynek mieszkalny usytuowany jest w odległości 4 m od granicy działki nr ew. [...], należącej do W. i K. I. a ich budynek mieszkalny usytuowany jest również w odległości 4 m od granicy działki nr ew. [...]. Odległość między budynkiem wybudowanym i projektowanym wynosi 8 m, a wysokość projektowanego budynku wynosi 7,87 m. Nie został więc naruszony żaden przepis rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), dotyczący odległości czy wysokości budynków. Dodatkowo przeprowadzona analiza możliwości zacienienia budynku skarżących wykazała, że pomieszczenia mieszkalne będą posiadały wymagane przepisami warunki zacienienia i nasłonecznienia, zgodne z przepisami ww. rozporządzenia.

5 W. i K. I. złożyli skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach.

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

7 Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

8 Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

9 Wbrew przekonaniu skarżących, obecnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego nie każdemu sąsiadowi projektowanej inwestycji przyznają status strony postępowania, a co za tym idzie możliwość skutecznego wniesienia odwołania.

10 Od dnia 11 lipca 2003 r. obowiązuje bowiem znowelizowane prawo budowlane, które, odmiennie od przepisów wcześniejszych, określa uprawnienia stron postępowania budowlanego. W sprawach związanych z udzieleniem pozwolenia na budowę stosuje się bowiem art. 28 ust. 2 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), który odmiennie od art. 28 k.p.a. określa krąg stron postępowania. Według art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu." Mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu, należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia budowlanego jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikając z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. W relacji do art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest więc przepisem szczególnym stosowanym w sprawie o wydanie pozwolenia budowlanego, znacznie zawężającym krąg stron tego postępowania.

11 W okolicznościach kontrolowanej sprawy, organ udzielający pozwolenia budowlanego winien zatem w pierwszym rzędzie dokonać ustaleń, czy składający odwołanie jest stroną w sprawie, tj. czy posiada legitymację wywodzącą się z normy prawa materialnego (przepisów odrębnych). Co więcej, organ, ustalając obszar oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, winien ustalić, który przepis prawa materialnego uzasadnia uznanie działki sąsiedniej jako objętej wpływem inwestycji i powoduje konieczność umieszczenia jej w obszarze oddziaływania obiektu. Ustalenia takie nie mogą być dowolne, należy wskazać konkretny przepis prawa pozostający albo poza sferą prawa budowlanego (np. konkretny przepis ustawy o ochronie środowiska czy prawa wodnego) albo przepis ujęty w rozporządzeniach wykonawczych do prawa budowlanego, który chroni interes prawny podmiotu posiadającego określone w art. 28 ust. 2 prawa do nieruchomości objętej wpływem projektowanej inwestycji. Jeśli takiego przepisu odrębnego nie ma, oznacza to, że nieruchomość taka pozostaje poza obszarem oddziaływania obiektu budowlanego, a jej właściciel, użytkownik wieczysty czy zarządca nie jest stroną postępowania.

12 Zobiektywizowanie powyższych okoliczności daje organom prowadzącym postępowanie podstawę do ustalenia w każdym przypadku granic strefy oddziaływania obiektu. Nie wyklucza to oczywiście możliwości podważania ustaleń organu przez podmioty, które uważają, że przymiot strony w tym postępowaniu posiadają. Muszą one jednak wskazać co najmniej stan faktyczny czy też okoliczności uzasadniające - ich zdaniem - zastosowanie określonego przepisu prawa materialnego, organy zaś nie są zwolnione w takim przypadku z obowiązku poczynienia stosownych ustaleń, o ile oczywiście sytuacja procesowa w postępowaniu zwykłym na to pozwala, tj. żądanie zostało zgłoszone przed wydaniem decyzji ostatecznej.

13 W zasadzie, w przypadku realizacji zabudowy jednorodzinnej, według adaptowanych projektów typowych, gdy zamierzenia zaprojektowane są w określonych prawem odległościach, a wysokości budynków nie przekraczają odległości pomiędzy nimi, trudno jest znaleźć podstawę do poszerzenia obszaru oddziaływania obiektu poza granice działki inwestora. W takim przypadku nie może też dojść do zacieniania sąsiedniego budynku w rozumieniu § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Skoro jednak pojawiły się w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym zarzuty dotyczące zacieniania pomieszczeń nieruchomości sąsiedniej, winny one zostać i w rzeczywistości zostały wyjaśnione stosownymi pomiarami.

14 Zgłoszone w tym zakresie przez skarżących zarzuty są chybione. Zarzucając nierzetelność pomiarów, nie wskazano naruszenia jakiegokolwiek przepisu, a nawet gdyby do takiej nierzetelności doszło, to ze względu na warunki określone w powołanym wyżej § 13 rozporządzenia nie miały by one żadnego wpływu na sytuację prawną skarżących. To zaś, że organ podjął działania w celu wyjaśnienia zarzutów zgłoszonych w toku postępowania administracyjnego, świadczy tylko o prawidłowości postępowania, a przytoczone w skardze orzecznictwo NSA na tę okoliczność nie ma w sprawie zastosowania, gdyż chodziło tam o przypadki dodatkowo czynionych przez organy ustaleń już po zamknięciu postępowania administracyjnego decyzją ostateczną, a nie w jego toku.

15 W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.