Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2009 r., VII SA/Wa 1183/09
wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2009 r., VII SA/Wa 1183/09
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala
Uzasadnienie
2 Decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], która nakazała W. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanej stacji bazowej telefonii cyfrowej "[...]" nr [...], na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...].
3 W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż teren, na którym znajduje się sporna inwestycja objęty jest postanowieniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. nr [...], poz. [...]).
4 Plan, o którym mowa, zakazuje lokalizowania na tym terenie stacji bazowych i masztów telefonii komórkowej. Ów zakaz wynika z § 13 ust. 8 pkt 5 uchwały. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się także na treść art. 51 ust. 7, 51 ust. 1 pkt 1 oraz 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, które stanowią podstawę do nałożenia przez organ nadzoru budowlanego obowiązku doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego w sytuacji, gdy roboty budowlane wykonane zostały w sposób istotnie odbiegający od warunków i ustaleń określonych w przepisach prawa. Takimi przepisami są niewątpliwie te, które zawiera miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. To zaś oznacza, iż zasadne było nakazanie rozbiórki stacji bazowej.
5 Skargę na decyzję organu II instancji wniósł W. K., zarzucając jej naruszenie:
6 1) art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski oraz art. 6 k.p.a. w związku z przekroczeniem wynikających z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego kompetencji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do dokonywania czynności kontrolnych nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, w szczególności zgodności zagospodarowania przestrzennego z planem miejscowym, pomimo stwierdzenia, iż kwestionowana instalacja nie podlega reglamentacji prawa budowlanego, a więc mogła być realizowana bez uzyskania pozwolenia budowlanego, jak również bez dokonania zgłoszenia jej realizacji właściwemu organowi;
7 2) § 13 ust. 8 pkt 5 planu miejscowego przez błędną interpretację, iż konstrukcja
8 wsporcza anten stacji bazowej o wysokości 2,20 m jest masztem telefonii
9 komórkowej;
10 3) art. 51 ust. 7 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa
11 budowlanego przez błędną interpretację, iż wybudowanie stacji bazowej telefonii
12 cyfrowej jest samowolą budowlaną, ponieważ zrealizowane roboty budowlane są
13 niezgodne z postanowieniami planu miejscowego.
14 Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
16 Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Budowa urządzenia w postaci masztu na obiekcie budowlanym nie wymaga ani zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę, jeśli urządzenie takie ma nie więcej niż 3 m wysokości.
17 Wynika to w oczywisty sposób z treści art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.). W niniejszej sprawie nie chodzi jednak wyłącznie o urządzenie w rozumieniu w/w przepisu, czyli konstrukcję wsporcza anten stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci "[...]", ale o całe przedsięwzięcie, którego dotyczy opracowanie D. C. pn. "Identyfikacja przedsięwzięcia", sporządzone w miesiącu styczniu 2008 r. Jego istotą jest przebudowa stacji bazowej, której antena zainstalowana zostanie na maszcie posadowionym na dachu budynku, który znajduje się w [...], zaś urządzenia służące do obsługi stacji zostaną zainstalowane na poddaszu budynku stacji.
18 Oznacza to, iż problemu z jakim mamy do czynienia w sprawie, nie można odnosić jedynie do wysokości konstrukcji wsporczej anten - tak jak chciałby tego skarżący. To, że określony obiekt nie podlega reglamentacji prawa budowlanego w tym znaczeniu, że dla jego realizacji nie jest wymagane uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę, ani zgłoszenie, nie oznacza, iż organ, o którym mowa w art. 81 ust. 1 Prawa budowlanego nie może sprawować nadzoru i kontroli zgodności zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, zwłaszcza wtedy, gdy ów obiekt (konstrukcja wsporcza anten)
19 wespół z innymi urządzeniami, tworzy konstrukcyjną całość pn. "stacja bazowa telefonii
20 cyfrowej".
21 Wykładnia art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, jaką proponuje skarżący
22 eliminowałaby w istocie możliwość kontroli obiektu tylko dlatego, że jeden z jego
23 elementów ma taką konstrukcję, która wyklucza istnienie obowiązku zgłoszenia bądź
24 uzyskania pozwolenia na budowę i to niezależnie od tego czy ów obiekt jako całość
25 mógł zostać zrealizowany na nieruchomości, dla której obowiązuje plan miejscowy,
26 przewidujący ograniczenia bądź wykluczenia gdy chodzi o możliwość realizacji takich
27 obiektów.
28 Taka wykładnia byłaby nie tylko sprzeczna z treścią przywołanego wyżej przepisu, ale i
29 prowadziłaby do obejścia prawa wymagającego zgodności zagospodarowania terenu z
30 planem miejscowym.
31 W ocenie Sądu bezpodstawny jest także zarzut skarżącego, jakoby organ błędnie zinterpretował § 13 ust. 8 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. nr 232, poz. 8576). Przepis ten stanowi, iż na terenach osiedla Z. w [...], przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną niską, zawierającą nie więcej niż 4 lokale mieszkalne, zakazuje się lokalizowania stacji bazowych i masztów telefonii komórkowej.
32 Wbrew sugestiom skarżącego przepis ten zawiera sformułowania jasne i precyzyjne. Wynika z niego, iż na omawianym terenie nie jest możliwe lokalizowanie stacji bazowych oraz masztów telefonii komórkowej, które są częścią obiektu w postaci stacji bazowej.
33 Oznacza to zakaz lokalizacji każdej stacji bazowej telefonii komórkowej, tzn. także i takiej, w której urządzenie w postaci masztu, czy też konstrukcji wsporczej ma nie więcej niż 3 m wysokości.
34 Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).