Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2014 r., VII SA/Wa 1095/14
wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2014 r., VII SA/Wa 1095/14
Sentencja
1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi E.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.
Uzasadnienie
2 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po wszczęciu postępowania, na
3 wniosek E. W. reprezentowanego przez pełnomocnika – D.
4 W., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z
5 dnia [...] sierpnia 2007 r.. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję
6 Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...].
7 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Firmie Budowlano-Usługowej "[...]"
8 Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej zwartej i wolno
9 stojącej (II etap), na działkach o numerach ewid. [...], obr. [...]. przy ulicy [...] w [...], wraz z niezbędną
10 infrastrukturą techniczną w granicach lokalizacji i na działce o numerze ewid. [...]
11 obr. [...] - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia
12 [...] sierpnia 2007 r., znak: [...].
13 Jak wynika z akt sprawy oraz z dokumentacji projektowej zatwierdzonej
14 kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, sporne przedsięwzięcie polega na
15 budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, obejmującego 6 segmentów
16 1-klatkowych, niepodpiwniczonych. 2-kondygnacyjnych, z garażami w parterze, wraz z
17 infrastrukturą techniczną. W każdym segmencie przewidziano 6 mieszkań.
18 Poszczególne segmenty przewidziano na osobnych działkach ewidencyjnych
19 oznaczonych numerami ewid. [...].
20 obr. [...].
21 Inwestor - Firma Budowlano-Usługowa .. [...]" Sp. z o.o. do swego wniosku z
22 dnia 20 kwietnia 2007 r. o pozwolenie na budowę spornej inwestycji dołączył
23 oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działkami o
24 numerach ewid. [...]. obr.
25 [...]. położonymi w [...]. Ponadto do ww. wniosku z dnia 20 kwietnia 2007 r.
26 inwestor dołączył decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2006 r.. znak:
27 [...], ustalającą na wniosek Firmy Budowlano-Usługowej "[...]"
28 Sp. z o.o., warunki zabudowy dla zamierzenia pn. "zespół zabudowy jednorodzinnej
29 zwartej i wolnostojącej z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...].
30 obr. [...]. położonej przy ul. [...] w [...], wjazd na działce nr ewid. [...] i
31 [...]. obr. [...]". Jednocześnie inwestor przedłożył decyzję Prezydenta Miasta [...]
32 z dnia [...] czerwca 2006 r" znak: [...]. zmieniającą ww. decyzję
33 Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2006 r. poprzez zastąpienie dotychczasowej nazwy (przedmiotu) inwestycji na zamierzenie pod nazwą "zespół
34 zabudowy mieszkaniowej zwartej i wolnostojącej z niezbędną infrastrukturą techniczną
35 na działce nr ewid. [...]. obr. [...]. położonej przy ul. [...] w [...], wjazd
36 na działce nr ewid, [...]. obr. [...]".
37 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ostateczną decyzją z dnia [...]
38 sierpnia 2012 r. znak: [...]utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]
39 maja 2012 r.. znak: [...], stwierdzającą, na wniosek E.
40 W., nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2006
41 r.. znak: [...], zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z
42 dnia [...] maja 2006 r. w zakresie zastąpienia dotychczasowej nazwy (przedmiotu)
43 inwestycji na zamierzenie pod nazwą "zespół zabudowy mieszkaniowej zwartej i
44 wolnostojącej z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...]. obr.
45 [...]. położonej przy ul. [...] w [...], wjazd na działce nr ewid, [...]i
46 [...]. obr. [...]".
47 Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r" sygn. akt II SA/Rz 1055/12,
48 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Firmy Budowlano-
49 Usługowej .. [...]" Sp. z o.o. na ww. decyzję SKO w [...] z dnia [...] sierpnia
50 2012 r,. znak: [...].
51 Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że niedopuszczalna jest w trybie art.155
52 k.p.a. zmiana decyzji o warunkach zabudowy opiewającej na "zabudowę mieszkaniową
53 jednorodzinną", która polega na wyeliminowaniu określenia tego rodzaju zabudowy i
54 dopuszczeniu w ten sposób zabudowy wielorodzinnej, w sytuacji gdy analiza
55 urbanistyczna poprzedzająca wydanie źródłowej decyzji o warunkach zabudowy
56 wykazuje, że dopuszczalna jest zabudowa mieszkalna jednorodzinna. Zmiana rodzaju
57 zabudowy oznacza, że brak jest niezbędnego warunku dopuszczającego zmianę
58 decyzji ostatecznej - zachowania tożsamości sprawy w znaczeniu materialnoprawnym.
59 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, ze skoro decyzja o
60 stwierdzeniu nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex
61 tunc). tj. jego skuteczność rozciąga się aż do daty wydania decyzji obarczonej
62 kwalifikowaną wadliwością. Oznacza to, że wskutek stwierdzenia nieważności decyzji
63 administracyjnej niejako następuje powrót do stanu poprzedniego, obowiązującego
64 przed datą wydania tejże decyzji, zaś skutki prawne decyzji usuniętej z obrotu są
65 zniesione od dnia jej wydania.
66 W tej sytuacji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowana
67 decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak: [...].
68 jak również poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca
69 2007 r., nr [...], znak: [...]. zostały wydane z
70 naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego,
71 inwestor nie dysponował bowiem ważną decyzją o warunkach zabudowy i
72 zagospodarowania terenu, która obejmowałaby swym zakresem zamierzenie
73 budowlane przewidziane w projekcie budowlanym zatwierdzonym kontrolowanym
74 rozstrzygnięciem. Organ wskazał, że przedsięwzięcie obejmowało budowę zespołu
75 zabudowy wielorodzinnej, podczas gdy inwestor legitymował się decyzją o warunkach
76 zabudowy dla inwestycji obejmującej jedynie zabudowę jednorodzinną. Stwierdzone
77 wyżej naruszenie pociąga za sobą również uchybienie przepisowi art. 35 ust. 1 pkt 1
78 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na
79 budowę organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego
80 planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i
81 zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.
82 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przedstawił pogląd judykatury (por. wyr.
83 NSA z dnia 9 lutego 2005 r.. sygn. akt OSK 1134/04). oraz literatury (P. Przybysz,
84 kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008. str. 382: J.
85 Borkowski [w:] R. Hauser. /. Niewiadomski. A. Wróbel (red.). System Prawa
86 Administracyjnego. Tom 9. Prawo procesowe administracyjne. Warszawa 2010. str.
87 273). że naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy można mu przypisać następujące
88 cechy.
89 Po pierwsze musi być ono oczywiste - sprzeczność pomiędzy treścią
90 rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy.
91 Po drugie, rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny,
92 niepowodujący jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych.
93 Po trzecie zaś, aby przypisać danemu uchybieniu charakter ..rażącego naruszenia
94 prawa" w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. niezbędne jest uznanie, iż skutki
95 społeczno-ekonomiczne wywołane wadliwym rozstrzygnięciem są niemożliwe do
96 zaakceptowania w praworządnym państwie. Dokonując więc oceny stopnia
97 stwierdzonego naruszenia w kontekście przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. należy mieć na
98 uwadze nie tylko samą decyzję będącą przedmiotem kontroli, ale również następstwa
99 spowodowane stwierdzonym uchybieniem.
100 W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe przesłanki nie
101 zostały spełnione w analizowanym przypadku ponieważ skutki stwierdzonego
102 uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym
103 państwie. Organ wskazał, że zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 13
104 listopada 2012 r.. sygn. akt 1 OPS 2/12, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o
105 którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawy do
106 stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jako
107 wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego
108 podkreślił, że z treści przywołanej uchwały nie wynika bezwzględny obowiązek
109 stwierdzenia nieważności każdej decyzji przedmiotowo zależnej wyłącznie ze względu
110 na wsteczną skuteczność stwierdzenia nieważności decyzji ją poprzedzającej (w
111 analizowanym przypadku - decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] czerwca
112 2006 r.. znak: [...]). W takiej sytuacji organy administracji publicznej
113 są zobligowane do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu
114 ustalenie, czy stwierdzone uchybienie, mając na uwadze wywołane nim skutki
115 społeczno-gospodarcze, ma charakter kwalifikowany, tj. taki. który uzasadnia
116 wyeliminowanie z obiegu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej.
117 W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego brak jest podstaw, aby
118 stwierdzić, iż w analizowanym przypadku ww. uchybienie wywołuje szczególnie
119 negatywne skutki społeczno-gospodarcze. Organ zauważył, że ostateczną decyzją z
120 dnia [...] maja 2008 r.. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w
121 [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia
122 2008 r.. znak: [...]. ustalającą, na wniosek Firmy Budowlano-
123 Usługowej "[...]" Sp. z o.o., warunki zabudowy dla zamierzenia pod nazwą zespół
124 zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z infrastrukturą techniczną na działkach o
125 numerach ewid. [...]. obr. [...],
126 położonych w [...] przy ul. [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 21
127 stycznia 2009 r.. sygn. akt II SA/Rz 498/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w
128 Rzeszowie oddalił skargę Pana E. W. na ww. decyzję SKO w
129 [...] z dnia [...]maja 2008 r., znak: [...].
130 W świetle powyższego organ stwierdził, że jakkolwiek w dacie wydania
131 kontrolowanej decyzji organu wojewódzkiego inwestor legitymował się decyzją o
132 warunkach zabudowy obejmującą jedynie zespół zabudowy jednorodzinnej, to jednak
133 później uzyskał ważną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej
134 na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Innymi słowy, na terenie
135 inwestycyjnym tego rodzaju zabudowa była dopuszczalna.
136 Organ wyjaśnił, że wprawdzie w postępowaniu nieważnościowym badanie
137 prawidłowości decyzji przeprowadzane jest w oparciu o stan prawny i faktyczny
138 istniejący na dzień jej wydania, to jednak powyższa zasada nie znajduje zastosowania
139 w odniesieniu do oceny społeczno-gospodarczych skutków stwierdzonego uchybienia.
140 Z racji tego, że skutki danego aktu. jak również skutki obciążających go uchybień, mają
141 ze swej istoty charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie
142 nie tylko dopuszczalnym, ale wręcz koniecznym jest uwzględnienie również tych
143 okoliczności, które nastąpiły po wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skutki aktu
144 administracyjnego obarczonego naruszeniem prawa, ujawniają się bowiem dopiero od
145 momentu jego wydania.
146 Wobec powyższego organ stwierdził, że choć kontrolowana decyzja została
147 wydana z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1. art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 35
148 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z uwagi na brak decyzji ustalającej warunki zabudowy
149 obejmującej zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, to jednak decyzja taka została
150 wydana dla nieruchomości inwestycyjnych w okresie późniejszym. Nie sposób więc
151 przypisać powyższemu uchybieniu szczególnie doniosłych skutków społeczno-
152 gospodarczych. Powyższe okoliczności prowadzą do stwierdzenia, że ww. decyzja
153 Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r.. znak: [...], nie jest
154 obarczona wadą rażącego na ruszenia (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) przepisów art. 32 ust. 4
155 pkt 1. art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
156 Podsumowując powyższe rozważania, organ nie stwierdził, aby kontrolowana
157 decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r.. naruszała rażąco przepisy
158 obowiązujące w dacie jej wydania, w tym przepisy ustawy Prawo budowlane oraz aktów
159 wykonawczych, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury) z dnia 12 kwietnia
160 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich
161 usytuowanie. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy
162 prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak
163 również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była
164 niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego
165 karą. Ponadto nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z
166 mocy prawa.
167 Po rozpatrzeniu wniosku E. W., reprezentowanego przez
168 pełnomocnika D. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją
169 Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r.. znak;
170 [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał
171 swoje stanowisko, ponownie odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody
172 [...] z dnia [...]sierpnia 2007 r.
173 W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zostały spełnione
174 przesłanki do stwierdzenia nieważności, mimo naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1.
175 art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie wymagają
176 przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś ich naruszenie jest
177 bezsprzeczne, ponieważ skutki stwierdzonego uchybienia nie mogą być uznane za
178 niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W szczególności brak jest
179 podstaw, aby stwierdzić, że w analizowanym przypadku w/w uchybienie wywołuje
180 szczególnie negatywne skutki społeczno-gospodarcze
181 Zdaniem organu analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby sporna
182 inwestycja, naruszała w sposób rażący ustalenia późniejszej decyzji Prezydenta Miasta
183 [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r.. znak: [...], o ustaleniu
184 warunków zabudowy.
185 W świetle powyższej argumentacji organ stwierdził, że chociaż kontrolowana
186 decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3
187 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z uwagi na brak decyzji ustalającej
188 warunki zabudowy obejmującej zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, to jednak
189 decyzja taka została wydana dla nieruchomości inwestycyjnych w okresie późniejszym.
190 Nie sposób więc przypisać powyższemu uchybieniu szczególnie doniosłych
191 skutków społeczno- gospodarczych.
192 W skardze skierowanej do Sądu strona skarżąca nie zgadza się, że w
193 przedmiotowej sprawie brak spełnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji
194 Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. znak:
195 [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na
196 budowę dla Firmy Budowlano-Usługowej "[...]" Sp. z o.o. z/s w [...] przy ul.
197 [...] na inwestycję pod nazwą: zespół zabudowy mieszkaniowej zwartej i
198 wolno stojącej (II etap) na działkach nr [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...], wraz z niezbędną
199 infrastrukturą techniczną w granicach lokalizacji i na działce nr [...]obr. [...] oraz
200 decyzji Wojewody [...] znak: [...]z dnia [...].08.2007 r.
201 utrzymującej po odwołaniu E. W. zaskarżoną decyzję Prezydenta
202 Miasta [...] z dnia [...].06.2007 r. znak: [...]w mocy, w
203 sytuacji, gdy obie te decyzje są przedmiotowo zależne od decyzji Prezydenta Miasta
204 [...] z dnia [...].06.2006r, znak: [...], której nieważność jako
205 rażąco naruszającej prawo stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w
206 [...] decyzją z dnia [...].05.20 12r, sygn. [...]utrzymaną w mocy
207 ostateczną decyzją tego organu z dnia [...].08.20 12r. sygn. [...], a także
208 obie te decyzje w sposób rażący naruszają obowiązujące przepisy prawa materialnego,
209 tj. art. 32 ust. 4 pkt 1, art, 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 Prawa Budowlanego.
210 Strona wskazała, że zarówno decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia
211 [...].06.2007 r. znak: [...]pozwolenie na budowę inwestycji pod
212 nazwą: zespół zabudowy mieszkaniowej zwartej i wolno stojącej (II etap) , jak i
213 utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] znak: [...]
214 z dnia [...].08.2007 r. są przedmiotowo związane od decyzji Prezydenta Miasta [...]
215 z dnia [...].06.2006 r. znak: [...]zmieniającej w trybie art. 155 KPA
216 decyzję tego organu z dnia [...].05.2006 r. znak: [...]w sprawie
217 ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. "zespół zabudowy
218 jednorodzinnej zwartej i wolno stojącej" z niezbędną infrastrukturą techniczną poprzez
219 zmianę kategorii (przedmiotu inwestycji) na zadanie pn. "zespół zabudowy
220 mieszkaniowej zwartej i wolno stojącej" z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce
221 [...]obr. [...]. której nieważność jako wydanej z rażącym, naruszeniem prawa (na
222 podstawie art, 156 §1 pkt 2 KPA) stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w
223 [...] decyzją z dnia [...].05.2012 r. sygn. [...]utrzymaną w mocy
224 ostateczną decyzją z. dnia [...].08.2012 r. sygn. [...], co do której
225 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 19.03.2013r. sygn. akt
226 II SA/Rz 1055/12 oddalił skargę Firmy Budowlano- Usługowej "[...]" Sp. z o.o.
227 Obie te decyzje sa zatem nierozerwalnie związane z decyzją Prezydenta Miasta
228 [...] z dnia [...]06.2006 r. znak.: [...]zmieniającą w trybie art.
229 155 KPA decyzję tego organu z dnia [...].05.2006 r. znak: [...], której
230 nieważność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z
231 dnia [...].05.2012 r. sygn. [...]utrzymaną w mocy ostateczną decyzją z
232 dnia [...].08.2012 r. sygn. [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem
233 prawa, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, poprzedzonego co
234 istotne właściwym postępowaniem sądowym, w którym Sądy - zarówno Wojewódzki
235 Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyrokach z dnia 4.12.2007r. sygn. akt II SA/Rz
236 730/07, 27,04.2010 r. sygn. akt II SA/Rz 910/09, 19.03.2013r. sygn. akt II SA/Rz
237 1055/12 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia
238 16.01.2009r, sygn. akt II OSK 603/08, 7.12.2011r. II OSK 1826/10 - wskazały, że
239 decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2006 r. znak:
240 [...]zmieniającej w trybie art. 155 KPA decyzję tego organu z dnia
241 [...].05.2006 r. znak: [...] w sposób rażący narusza prawo. tj.
242 przepisy prawa materialnego: art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.06.2003r. o
243 planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (naruszenie zasady tzw. "dobrego
244 sąsiedztwa") oraz § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w
245 sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji
246 inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i § 3 ust. 1. § 9
247 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania
248 wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku
249 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przepisy prawa
250 procesowego poprzez zmianę przedmiotu postępowania, wpływającą na całkowitą
251 zmianę charakteru inwestycji budowlanej, prowadzącą do braku zachowania
252 tożsamości sprawy administracyjnej rozstrzygniętej dotychczasową decyzją ostateczną,
253 co w trybie art. 155 KPA (który stanowił podstawę prawną decyzji Prezydenta Miasta
254 [...] z dnia [...].06.2006 r. znak: [...]) jest niedopuszczalne.
255 Zatem z uwagi na merytoryczną zależność decyzji Prezydenta Miasta [...] z
256 dnia [...].06.2007 r. znak: [...]pozwolenie na budowę inwestycji pod
257 nazwą: "zespól zabudowy mieszkaniowej zwartej i wolnostojącej (II etap)" i utrzymującej
258 ją w mocy decyzji Wojewody [...] znak: [...]z dnia
259 [...].08.2007 r. z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2006 r. znak:
260 [...], która w sposób rażący narusza prawo, o czym orzekł
261 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Naczelny Sąd Administracyjny w
262 Warszawie i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], również te dwie
263 decyzje (tj. decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2007 r. znak:
264 [...]pozwolenie na budowę inwestycji pod nazwą: "zespół
265 zabudowy mieszkaniowej zwartej i wolnostojącej (II etap)" i utrzymująca ją w mocy
266 decyzja Wojewody [...] znak: [...]z dnia [...].08.2007 r. są
267 obarczone wada rażącego naruszenia prawa.
268 Skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia
269 [...].06.2006 r. znak: [...]zmieniającej w; trybie art. 155 KPA decyzję
270 tego organu z dnia [...].05.2006 r. znak: [...]jest powrót do
271 poprzedniego stanu prawnego w sprawie, obowiązującego przed datą wydania tej
272 decyzji. Oznacza to. że w świetle niniejszej sprawy w dniu wystąpienia z wnioskiem o
273 pozwolenie na budowę inwestor Firma Budowlano-Usługowa "[...]" Sp. z o.o. -
274 dysponował jedynie decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].05.2006 r. znak:
275 [...]dotycząca warunków zabudowy dla inwestycji "zespół
276 zabudowy jednorodzinnej zwartej i wolno stojącej".
277 W związku z tym niewątpliwie pomiędzy przedstawionym projektem budowlanym,
278 inwestycją określoną w pozwoleniu na budowę z dnia [...].06.2007 r. znak: [...], a określonymi w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia
279 [...].2006r. znak: [...] o warunkach zabudowy warunkami i
280 wymaganiami zabudowy istnieje nie dająca się pogodzić rozbieżność, dokumenty te
281 dotyczą zupełnie różnych obiektów budowlanych.
282 Zdaniem strony skarżącej stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 KPA stanowi to
283 rażące naruszenie obowiązujących przepisów prawa, czego zdaje się jednak nie
284 dostrzegać orzekający w sprawie organ administracyjny.
285 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
286 Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją
287 decyzji z dnia [...]listopada 2004 r. nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, i to
288 zarówno procesowego, jak i materialnego.
289 Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju
290 sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują
291 kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z
292 prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz
293 trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez
294 sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym
295 postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o
296 postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
297 W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec
298 czego skarga nie została uwzględniona.
299 Przedmiotem postępowania nadzorczego, opartego o treść art. 156 k.p.a., jest
300 wyłącznie ustalenie i ocena, czy kontrolowany akt administracyjny tj decyzja Wojewody
301 [...]z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], jak również
302 poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr
303 [...],znak: [...], jest dotknięta jedną z wad
304 wymienionych enumeratywnie w § 1 tego przepisu.
305 Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., jak również
306 poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr
307 [...], niewątpliwie zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 32
308 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego bowiem inwestor nie
309 dysponował ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która
310 obejmowałaby swym zakresem zamierzenie budowlane przewidziane w projekcie
311 budowlanym zatwierdzonym kontrolowanym rozstrzygnięciem. Sporne przedsięwzięcie
312 obejmuje budowę zespołu zabudowy wielorodzinnej, podczas gdy inwestor legitymował
313 się decyzją o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej jedynie zabudowę
314 jednorodzinną. Bezspornie stwierdzone wyżej naruszenie, pociąga za sobą uchybienie
315 przepisowi art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego
316 Biorąc jednak pod uwagę, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji
317 orzekał w trybie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji
318 administracyjnej to dokonanie oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem,
319 poddane zostało specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli orzeczeń wydanych
320 w trybach nadzwyczajnych.
321 Podkreślić należy, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności aktu
322 administracyjnego jest postępowaniem szczególnym, gdyż jego przedmiotem jest
323 ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 §
324 1 kpa zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można wzruszyć takie
325 rozstrzygnięcie. Numerus clausus wad decyzji administracyjnej skutkujących jej
326 nieważnością zawiera dyspozycja art. 156 § 1 kpa (vide wyroki Naczelnego Sądu
327 Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1998 r., IV SA 1290/96, niepubl.; z dnia 8 czerwca
328 1998 r., IV SA 1490/96, niepubl.; z dnia 30 grudnia 1998 r., IV SA 2319/96, niepubl.).
329 Skoro stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest
330 wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z przywołanego art. 16 kpa,
331 toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób
332 niewątpliwy (oczywisty) przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa
333 (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 1988 r., sygn. akt IV
334 SA 948/87, GAP nr 17 z 1988 r.).
335 Zgodzić się należy ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji, że
336 w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż kontrolowana decyzja dotknięta
337 została którąkolwiek z tych wad.
338 W kwestii rażącego naruszenia prawa wypowiadano się już wielokrotnie w
339 judykaturze i piśmiennictwie, a zdaniem Sądu nie jest celowa kolejna analiza
340 jednolitego stanowiska w tym przedmiocie. Stwierdzić jedynie należy (w oparciu o wyrok
341 Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 368/07,
342 LEX nr 468745), iż naruszenie prawa jest kwalifikowane jako rażące, gdy samo w sobie
343 ma taki charakter, jest tak głęboko niezgodne ze stosowaniem prawa obowiązującego,
344 że stanowi zaprzeczenie samej istoty unormowania zawartego w określonych
345 przepisach prawnych.
346 O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa - jak słusznie
347 zauważono w skardze - decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa,
348 charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze
349 skutki, które wywołuje decyzja. Niewystarczające do przyjęcia, że w sprawie doszło do
350 rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie przez organ wyłącznie oczywistości
351 naruszenia normy prawnej, z pominięciem kwestii charakteru przepisu, który został
352 naruszony oraz racji ekonomicznych lub gospodarczych skutków, które wywołuje
353 decyzja. Taki sposób procedowania w celu ustalenia czy w sprawie miało miejsce
354 rażące naruszenie prawa, należałoby uznać za wadliwy.
355 Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że jakkolwiek w postępowaniu
356 nieważnościowym badanie prawidłowości decyzji przeprowadzane jest w oparciu o stan
357 prawny i faktyczny istniejący na dzień jej wydania, to jednak powyższa zasada nie
358 znajduje zastosowania w odniesieniu do oceny społeczno-gospodarczych skutków
359 stwierdzonego uchybienia. Z racji tego, że skutki danego aktu, jak również skutki
360 obciążających go uchybień, mają ze swej istoty charakter następczy względem
361 podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie nie tylko dopuszczalnym, ale wręcz
362 koniecznym jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu
363 kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skutki aktu administracyjnego obarczonego
364 naruszeniem prawa, ujawniają się bowiem dopiero od momentu jego wydania.
365 Rozważając więc, czy kwestionowana decyzja wywołuje szczególnie negatywne
366 skutki społeczno- gospodarcze zauważyć, że ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2008
367 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]
368 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r.,
369 znak: [...], ustalającą, na wniosek Firmy Budowlano-Usługowej
370 "[...]" Sp. z o.o., warunki zabudowy dla zamierzenia pod nazwą "zespół zabudowy
371 mieszkaniowej wielorodzinnej z infrastrukturą techniczną na działkach o numerach
372 ewid. [...], obr. [...], położonych w
373 [...] przy ul. [...]" Wymaga podkreślenia, że jak ustalono w toku
374 niniejszego postępowania, prawomocnym wyrokiem z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn.
375 akt II SA/Rz 498/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę
376 Pana E. W. na ww. decyzję SKO w [...] z dnia [...] maja 2008 r.,
377 znak: [...]. W świetle powyższe stwierdzić należy, że jakkolwiek w dacie
378 wydania kontrolowanej decyzji organu wojewódzkiego inwestor legitymował się decyzją o warunkach zabudowy obejmującą jedynie zespół zabudowy jednorodzinnej, to jednak
379 później uzyskał ważną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej
380 na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Innymi słowy, na terenie
381 inwestycyjnym tego rodzaju zabudowa była dopuszczalna.
382 W związku z powyższym stwierdzić należy, że chociaż kontrolowana decyzja
383 została wydana z naruszeniem przepisów art, 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz
384 art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z uwagi na brak decyzji ustalającej warunki
385 zabudowy obejmującej zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (z uwagi na
386 stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2006
387 r., znak: [...], zmieniającą ww. decyzję Prezydenta Miasta
388 [...] z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...], poprzez zastąpienie
389 dotychczasowej nazwy (przedmiotu) inwestycji na zamierzenie pod nazwą "zespół
390 zabudowy mieszkaniowej zwartej i wolnostojącej) , to jednak decyzja taka została
391 wydana dla nieruchomości inwestycyjnych w okresie późniejszym. Nie sposób więc
392 przypisać powyższemu uchybieniu szczególnie doniosłych skutków społeczno-
393 gospodarczych. Powyższe okoliczności prowadzą do stwierdzenia, że ww. decyzja
394 Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...]. nie
395 jest obarczona wadą rażącego na ruszenia (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) przepisów art. 32
396 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
397 Ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do
398 uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia
399 prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego
400 naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane
401 wadliwą decyzją.
402 O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone
403 naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę,
404 aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej wyrok WSA w Warszawie z dnia
405 25.11.2005r. VII SA/Wa 513/05, lex nr 199041).
406 Przesłanką uznania naruszenia prawa za rażące jest więc ocena społeczno-
407 gospodarczych skutków decyzji wydanej z obrazą prawa, polegającej na tym, że decyzji
408 takiej nie można zaakceptować jako aktu wydanego przez organ praworządnego
409 państwa.
410 Odnosząc się do głównego zarzutu skargi należy wyjaśnić, że jakkolwiek w
411 postępowaniu nieważnościowym badanie prawidłowości decyzji przeprowadzane jest w
412 oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący na dzień jej wydania, to jednak powyższa
413 zasada nie znajduje zastosowania w odniesieniu do oceny społeczno-gospodarczych
414 skutków stwierdzonego uchybienia. Z racji tego, że skutki danego aktu, jak również
415 skutki obciążających go uchybień, mają ze swej istoty charakter następczy względem
416 podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie nie tylko dopuszczalnym, ale wręcz
417 koniecznym jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu
418 kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skutki aktu administracyjnego obarczonego
419 naruszeniem prawa, ujawniają się bowiem dopiero od momentu jego wydania.
420 W świetle powyższej argumentacji stwierdzić należy, że chociaż kontrolowana
421 decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3
422 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z uwagi na brak decyzji ustalającej
423 warunki zabudowy obejmującej zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, to jednak
424 decyzja taka została wydana dla nieruchomości inwestycyjnych w okresie późniejszym.
425 Nie sposób więc przypisać powyższemu uchybieniu szczególnie doniosłych skutków
426 społeczno- gospodarczych. Powyższe okoliczności prowadzą do stwierdzenia, że ww.
427 decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...],
428 nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa).
429 Uznając zatem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art.
430 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami
431 administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, doz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalił.