Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2010 r., VIII SA/Wa 349/10

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2010 r., VIII SA/Wa 349/10

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi T. S., S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.

Uzasadnienie

2 Decyzją znak [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Wójt Gminy C. działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm., zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze. zm., zwana dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku T. S. i S. S. orzekł o odmowie wymeldowania G. K. z pobytu stałego z lokalu położonego w miejscowości R. nr [...], gmina C.. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie.

3 Wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż pod wskazanym adresem od 1999 roku zamieszkiwał zameldowany tam G.K., który opiekował się T. K. – członkiem rodziny wnioskodawców (właścicieli nieruchomości). Na podstawie informacji z Aresztu Śledczego ustalono, że G.K. odbywa tam karę pozbawienia wolności, zaś został on zatrzymany w dniu [...] maja 2008 r. w miejscowości R. przez funkcjonariuszy policji i doprowadzony do odbycia kary pozbawienia wolności.

4 Organ stwierdził, iż z treści art. 15 ust. 2 powołanej ustawy wynika, że przesłanką wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania. Organ I instancji podzielił pogląd utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, gdy opuszczenie miało charakter trwały i jest dobrowolne. Ponieważ G. K. nie opuścił lokalu dobrowolnie, tym samym nie został spełniony warunek do jego wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, ponadto wyżej wymieniony wyraża zamiar powrotu do przedmiotowego lokalu po odbyciu kary pozbawienia wolności, dlatego nie można uznać, że opuszczenie lokalu ma charakter trwały.

5 Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli T.S. i S.S., którzy zarzucili jej:

6 1. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, a w szczególności, czy przed aresztowaniem G. K. faktycznie mieszkał w przedmiotowym lokalu, ponieważ brak w nim jego składników majątkowych, czy ww. zameldował się za zgodą właścicieli i czy brali oni czynny udział w zameldowaniu jako strona oraz czy odbywanie kary pozbawienia wolności miało wpływ na opuszczenie lokalu, czy też nastąpiło ono znacznie wcześniej i miało ono charakter trwały, a w szczególności czy wynosiło ono ponad dwa miesiące;

7 2. sprzeczność istotnych ustaleń decyzji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, że G.K. zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu do czasu pozbawienia wolności, mimo iż dowody zebrane w sprawie nie pozwalają na takie ustalenia;

8 3. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miał wpływ na treść decyzji, a w szczególności art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1 kpa bowiem nie dopuszczono jako dowodu wszystkiego, co mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

9 4. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe stosowanie do stanu faktycznego w niniejszej sprawie.

10 Wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

11 W uzasadnieniu odwołania odwołujący się stwierdzili, iż nieprawdą jest aby G.K. wyrażał chęć zamieszkania w przedmiotowym lokalu, bowiem jego matka w połowie stycznia 2009 r. wyprowadziła się do miejscowości P. i po odbyciu kary pozbawienia wolności zapewne będzie chciał wrócić do swojej rodziny. W ocenie odwołujących się, opuszczenie lokalu przez G. K. odbywającego obecnie karę pozbawienia wolności miało charakter dobrowolny.

12 Decyzją z dnia [...] lutego 2010r. znak [...] Wojewoda [...] biorąc za podstawę przepisy art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

13 Wskazał, iż materiał dowodowy w sprawie pozwala stwierdzić, że G.K. nie opuścił dotychczasowego miejsca pobytu stałego w miejscowości R. nr [...], gmina C. w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Jego centrum życiowym był przedmiotowy lokal, zaś przebywanie w zakładzie karnym ma charakter przejściowy. Ponadto fakt zamieszkiwania G.K. w przedmiotowym lokalu w okresie przebywania na wolności potwierdzają odwołujący się, sąsiedzi oraz on sam. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje również podstaw do uznania za zasadne zarzutów naruszenia ww. przepisów postępowania, czy też zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego – art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności.

14 Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wnieśli T. S. i S. S. (dalej jako skarżący). Zaskarżonej decyzji zarzucili:

15 1. rażące naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego w niniejszej sprawie, przyjmującą, że fakt odbywania kary pozbawienia wolności G.K. jest przeszkodą do jego wymeldowania, pomimo, iż właściwa interpretacja tegoż przepisu i art. 9 ust. 2b winna skutkować innym poglądem prawnym;

16 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 10 § 1, 75 § 1, 76 § 1 i 77 § 1 kpa, który to zarzut był jedną z podstaw odwołania, a co do których zaskarżona decyzja nie odniosła się w sposób określony w art. 107 § 3 kpa.

17 Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

18 W uzasadnieniu skargi powtórzyli wcześniej prezentowaną argumentację. Dodatkowo przytoczyli treść art. 9 ust. 2 b ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie pobytu w tym lokalu. Powołali się też na treść wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 września 2007 r., zapadłego w sprawie II OSK 1251/06, w myśl którego przepisy meldunkowe nie mogą służyć utrzymaniu fikcji pobytu w lokalu osoby, która tam rzeczywiście nie przebywa i jeszcze do 2013 roku tam przebywać nie będzie. Nadto skarżący podnieśli, iż przebywanie w przedmiotowym lokalu jest niemożliwe z uwagi na jego stan zagrażający bezpieczeństwu, do którego to stanu tenże lokal doprowadził G.K. i członkowie jego rodziny. Skarżący wskazali, iż G.K. bez ich zgody wadliwie został zameldowany w przedmiotowym lokalu, jednak upływ czasu sprawił, iż wznowienie postępowania w tej sprawie jest niemożliwe. Nadto zaskarżonej decyzji zarzucili, że organ II instancji nie zajął stanowiska odnośnie naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania poza ogólnym stwierdzeniem, co pozbawia ich skutecznego ustosunkowania się do treści decyzji.

19 W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, iż skarżący mieli zapewnioną możliwość czynnego uczestnictwa w postępowaniu przed organem I instancji, a przed wydaniem decyzji mieli możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z art. 10 kpa.

20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

21 Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

22 Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami, m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

23 Organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły stan faktyczny i wydały zgodne z prawem rozstrzygnięcia.

24 Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie pogląd, że za dobrowolne opuszczenie stałego miejsca pobytu niewątpliwie nie można uznać aresztowania i odbywania kary pozbawienia wolności oraz, że fakt wieloletniego pobytu w zakładzie karnym nie może być utożsamiany z opuszczeniem lokalu z własnej woli (por. wyroki: Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. III SA/Łd 795/07, Lex nr 563081; Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. IV SA/Wa 1608/06, Lex nr 306521; Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 maja 2005 r., sygn. SA/Sz 519/036, Lex nr 300443).

25 Sąd uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego art. 15 ust. 2 i art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) za niezasadne.

26 Również jako niezasadne Sąd zakwalifikował zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przedłożone akta administracyjne dokumentują prawidłowość przeprowadzenia czynności wyjaśniających z zachowaniem praw stron i uczestników postępowania. Wydane decyzje I i II instancji zawierają elementy decyzji określone w art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego w dostatecznym zakresie, co skutkuje ochroną prawną zaskarżonej decyzji jako zgodnej z prawem.

27 Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę nie stwierdził również innych uchybień skutkujących uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności zaskarżonych decyzji.

28 Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.