Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2004 r., I SA 2600/02

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2004 r., I SA 2600/02

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Daniela Kozłowska Sędziowie WSA - Emilia Lewandowska AWSA - Anna Tarnowska-Mieliwodzka (spr.) Protokolant - Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2004 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2002 r., nr [...] w przedmiocie podziału kwatery stałej - oddala skargę -

Uzasadnienie

2 I SA 2600/02

3 Uzasadnienie

4 Dyrektor Oddziału Rejonowego w B. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 159 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 13 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. – o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP ( Dz. U. Nr 42, poz. 368 ze zm.) stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Garnizonu P. nr [...] z dnia [...] maja 1991 r. w sprawie udzielenia Z. C. zezwolenia na użytkowanie części kwatery położonej w P., przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że brak było podstaw prawnych do ustalenia sposobu użytkowania kwatery przez byłych małżonków w drodze decyzji administracyjnej. Upoważnienie do wydawania decyzji musi wynikać z przepisów ustawy lub z aktu wykonawczego do niej wydanego na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego w celu wykonania ustawy. Ustawa z dnia 20 maja 1976 r. – o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP takiego przepisu nie zawierała., a zatem decyzja Dowódcy Garnizonu P. dotknięta jest wadą polegającą na wydaniu jej bez podstawy prawnej.

5 Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] września 2002 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. C. od decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego w B. stwierdzającej nieważność decyzji Dowódcy Garnizonu P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uzasadniając dodatkowo tym, iż brak jest stosownego przepisu, który stanowiłby, że podziału lokalu dla określenia wysokości stosownych opłat dla każdego z rozwiedzionych małżonków należy dokonać w formie decyzji.

6 Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. C., zarzucając naruszenie prawa. Zdaniem skarżącego brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Garnizonu P. nr [...] z dnia [...] maja 1991 r. , bowiem " Ustawa z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (obowiązująca w dacie wydania decyzji) zawiera przepis upoważniający Dowódcę Garnizonu P. do wydania decyzji.

7 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymują argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

9 Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2002 r. reformy sądownictwa administracyjnego – podlegała – w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

10 Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art.1§1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3§ 1 i § 2 pkt 1 ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza się do badania zgodności decyzji z prawem.

11 Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie czy określona decyzja dotknięta jest jedna z wad , o których mowa w art. 156 § 1 kpa.

12 Tryb ten stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 kpa, a zatem przesłanki wymienione w art. 156 § 1 kpa nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

13 Oznacza to, że nie jest istotą tegoż postępowania rozpatrywanie kwestii merytorycznych, a więc ponowne rozpatrzenie sprawy.

14 W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądów literatury przedmiotu decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem, co na podstawie jego brzmienia niejako od razu " rzuca się w oczy".

15 Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. analizując sprawę ocenił, że zachodzi tak rozumiane rażące naruszenie prawa w przypadku decyzji Dowódcy Garnizonu P. z dnia [...] maja 1991 r., udzielającej Z. C. zezwolenia na użytkowanie części kwatery położonej w P. przy ul. [...], czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji.

16 Z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że Dyrektor Oddziału Rejonowego w B. trafnie uznał, że decyzja z dnia [...] maja 1991 r., Dowódcy Garnizonu [...] została wydana bez podstawy prawnej, bowiem obowiązujący w dacie wydania decyzji przepis art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. – o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych stanowił, że rozwiedzieni małżonkowie w razie orzeczenia rozwodu żołnierza zawodowego zachowują prawo do zamieszkiwania w dotychczasowej kwaterze do czasu przekwaterowania. Żaden przepis nie dawał podstawy prawnej do ustalenia sposobu użytkowania kwatery przez rozwiedzionych małżonków w drodze decyzji administracyjnej. Upoważnienie do wydawania decyzji musi wynikać z ustawy lub aktu wykonawczego do niej wydanego na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego. Ustawa z dnia 20 maja 1076 r. - o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych takiego przepisu nie zawierała.

17 Nie można uznać, argumentów skarżącego za zasadne, bowiem zaskarżona decyzja , jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały zgodnie z przepisami prawa.

18 Z tych względów w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji wyroku.